Η μοναξιά - Κώστας Γραμματικάκης



Κοπελάκια μου, καμιά φιλοσοφική διάθεση δεν έχω, με τόση να κάψα, με τόσα μπουτάκια να σβουρίζουν δίπλα mου, με τόσα μωρουδέλια στα καρότσια τους. Πώς εσύ να παραστήσεις τον Επίκουρο, για να μην τον Ηράκλειτο και μας πάρουν με τους τσούρλους. Ήθελα όμως να σας ρωτήσω, πότε και πού σας εντοπίζει  η μοναξιά και σας κάνει να φέρεστε ωσάν δυο μεγάλα χαράκια να σας έχουν βρει κατακέφαλα.

Για παράδειγμα, εγώ δεν ήμουν μονος όταν ταξίδευα με το καΐκι μου. Είχα παρέα τα κύματα του μελτεμιού, το ζόρισμα της λαγουδέρας, τις έγνοιες του προσανατολισμού. Δεν ήμουν μόνος, ούτε όταν σκαρφαλωμένος σ' ένα γκρίφι, που μου τρυπούσε τον κώλο, ψάρευα. Είχα για συντροφιά την αγωνία μου, να μπούνε τα μελανούρια, τις βρισιές (ποτέ βλαστήμιες), όταν κανείς μεγάλος κέφαλος που χαλούσε τον μπασμό, τον ενθουσιασμό ή την απογοήτευση, σαν άρχιζα να πιάνω ψάρια.

Πότε ήμουν ολομόναχος; Όταν περπατούσα στους μεγάλους αθηναϊκούς δρόμους, με σκουντούσαν και τους σκουντούσα, οι αδιάφοροι. Μοναξιά αισθανόμουν, όταν βρισκόμουν σε ξένη χώρα και στην πατρίδα είχανε γιορτές. Μοναξιά τέλος με καταλάμβανε όταν παρίστανα τον συγγραφέα και δεν μου 'βγαινε το επόμενο διήγημα.

Εσάς πού σας βρίσκει; Πού σας βρίσκει η μοναξιά; Και πώς την καταπολεμάτε; Θα ήταν ενδιαφέρον, αν μου το λέγατε.

Κώστας Γραμματικάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.