Φλαμουριές και πράσινα άλογα - 'Ανα Ζουμάνη



«Δεν μου λες, αυτή η Άνα -ενδιαφέρουσα μορφή, δεν λέω, ξεχωριστή, για να μην τα ισοπεδώσω όλα- λέω να της στείλω  500 ευρώ της καημένης, με την πρώτη ευκαιρία, όμορφα πακεταρισμένα.

Όχι,  πες μου όμως, γιατί δεν τοποθετείται πιο στερεά, πιο προσγειωμένα, με όλα αυτά τα  ταλέντα που νομίζει ότι έχει; Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, τι θα της προσφέρει  αυτό το πράγμα στη διάρκεια;

Η «γυναικεία ψυχή», η «αντρική ψυχή»,  μας τα 'κανε τσουρέκια. Ποιος της είπε ότι έχουμε ψυχή; Την είδε πουθενά και το ισχυρίζεται;
Να  ξυπνήσουμε τις ψυχές μας, λέει. Και ρωτώ! Γιατί να τις ξυπνήσουμε; Για να έχουν και αυτές απαιτήσεις; Δε μας φτάνουν οι υπόλοιπες απαιτήσεις που πολεμάμε καθημερινά να ικανοποιήσουμε, και μάλιστα ανεπιτυχώς;

Και από πάνω  να θαυμάζουμε και τα δέντρα, λέει,  και να μυρίζουμε τις  φλαμουριές; Πάει καλά το κορίτσι ρε φίλε; Τι φλαμουριές και κουραφέξαλα;  Εντάξει, μυρίζουν όμορφα τα άνθη, δεν είπα κάτι, αλλά τι σχέση έχει αυτό με την ευτυχία; Ρε σου λέω, δεν είναι καλά το κορίτσι, έχει προβλήματα το κορίτσι ρε μαλάκα. Για να μη σου πω σοβαρά προβλήματα και τα ισοπεδώσω όλα.

Τις προάλλες την είδα με τα μάτια μου να τα βάζει με έναν τραγουδοποιό, επειδή δεν γράφει τραγούδια για τα άλογα. χαχαχαχ! Άκου ρε τι πήγε και είπε. Γελούσε ο κακομοίρης ο τραγουδοποιός, τι να πει ο άνθρωπος. Τραγούδια για τη φύση. χαχαχαχα.  Εμείς να τα γράψουμε, η φύση θα τα ακούσει;

Εγώ λέω να  κάτσει να δουλέψει, να βρει απασχόληση, τέλος πάντων να προσγειωθεί. Τα ιδανικά και τα όνειρα είναι για νύχτες, όταν δεν ενοχλούν. Όμως τα «μερόνειρα;»  Φυσικά... ναι, ναι, ξέρω... ποίηση... ποιητική ελευθερία κι έτσι. Σπάσε πλάκα να νομίζει πως είναι και ποιήτρια. Ε, ρε ψώνιο! Ε, ρε βρεγμένη σανίδα που θέλουν μερικές!

Τέσπα, θα της στείλω 500 ευρώ σε διακριτική τρυφερή μορφή. Με αυτά τα κοριτσάκια δεν μπορείς έτσι κι αλλιώς  ούτε να συζητήσεις, ούτε να μαλώσεις, ούτε κατι τις άλλο σοβαρό μπορείς να κάνεις.  Μόνο να τα λυπηθείς μπορείς, που δεν μπορούν να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, να δουν τη ζωή όπως είναι. Την αληθινή ζωή!

Εντάξει, ίσως να έχει κάποιο ταλεντάκι, τρεχαγύρευε, όμως ας  φτάσει τα πενήντα, τα εξήντα και τα ξαναλέμε. Όταν θα έχει μάθει τι θα πει ζωή.

Και ξέρεις τι πιστεύω; Πιστεύω πως ούτε στους άντρες μπορεί να έχει στ΄αλήθεια πέραση, το κακόμοιρο, εδώ που τα λέμε, γιατί, ρε γαμώτο,  ξέρουμε, είμαστε  γνώστες της ζωής. Θέλουμε γυναίκες να το λέει η ψυχή τους... Πω πω: Είπα ψυχή; Να! Έτσι είναι αν μπρερδεύεσαι με τα πίτουρα, σε τρώνε οι κότες. Θα της στείλω 500 ευρώ. Έτσι, να χαρεί λιγάκι το καημένο»


Άνα Ζουμάνηφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.