Βασίλισσα- Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου (μέρος τέταρτο και τελευταίο)


«25656. Το έλαβες το μήνυμα;», η φωνή του Σέμυεν ακούστηκε σιγανή αλλά καθαρή μέσα στο κεφάλι της.

Αντί για απάντηση εισέπραξε ένα πρωτόγονο γέλιο. Ήταν απόλαυση να ακούς κάποιον που μαθαίνει να γελάει, όσο απολαυστικό ήταν και το να δέχεσαι ένα άγγιγμα από κάποιον που πρωτομαθαίνει να αγαπάει. Ο καθηγητής είχε την τύχη να τα έχει ζήσει και τα δυο πολλές φορές στο παρελθόν, μα κάθε φορά ήταν όλο και καλύτερα. Ίσως γιατί κάθε φορά ήταν κι αυτός λίγο πιο ευσεβής απέναντι στα συναισθήματα και λίγο πιο δεκτικός στην επιρροή τους. Τώρα μάθαινε στην Κάλια αυτά που έναν αιώνα πριν του είχε μάθει εκείνη.

«Ουφ, μη με ζαλίσεις πάλι με τις αρχαιολογικές σου παρόλες», πήδηξε σαν γάτα πάνω στην πολυθρόνα η Κάλια και στριφογύρισε για να βολέψει τα πόδια της. Τελικά τα άπλωσε πάνω στα μπράτσα του καναπέ κάνοντας το θεόστενο παντελόνι της να τρίξει από το τέντωμα.

«Πιο σεμνά, παιδάκι μου, προσποιήσου έστω για λίγο πως σέβεσαι τα χρόνια μου», την κορόιδεψε σφίγγοντας τα χείλια του για να μη γελάσει ο καθηγητής, αλλά η αρχαία τελετουργία του φασκελώματος τον ανάγκασε να παραδοθεί.

«Λοιπόν, πού είχαμε μείνει; Α, ναι. Είμαστε τα πράσινα ανθρωπάκια που ήρθαν από τα άστρα και βάλανε το χεράκι τους στην εξέλιξη των ανθρώπων», περιγέλασε την θεότρελη μυθολογία του είδους της η κοπέλα και έδεσε τα δάχτυλά της πίσω από το κεφάλι της παίρνοντας ύφος απέραντης υπομονής.

«Μην το γελάς. Ξεκινάει από πολύ παλιότερα», σοβάρεψε ο Σέμυεν και την τύλιξε σε ένα βλέμμα σαν αγκαλιά, γεμάτο ζεστασιά και κατανόηση.

«Αυτός είναι ο τέταρτος πλανήτης που ζεις. Εμένα είναι ο τρίτος. Για τον Μίνωα και τους υπόλοιπους είναι ο δεύτερος. Μόνο ο Πρόδρομος και ο Τρίτωνας έχουν γεννηθεί εδώ», μόρφασε απολογητικά ο άντρας ξέροντας πως τα λόγια του ακούγονταν σαν το παραλήρημα ενός πολύ άρρωστου μυαλού.

«Ο γιός σου και ο εγγονός σου. Τα κλωναράκια σου», χαμογέλασε με συμπάθεια η Κάλια και έσκυψε το κεφάλι σαν να ντράπηκε προς στιγμήν για τις νύχτες που κοιμόταν αγκαλιά με τον Πρόδρομο. Σκέφτηκε πως αφού ο Πρόδρομος ήταν ακριβές αντίγραφο του καθηγητή, ήταν σαν να κοιμόταν και με εκείνον.

«Προσπάθησε να μου δώσεις λίγη σημασία», την επανέφερε σε τάξη η τόσο γνώριμη φωνή του δασκάλου της.

«Πες τα μου απλά Σέμυεν, όπως θα έλεγες ένα παραμύθι στον Τρίτωνα, όπως τα παραμύθια που γράφεις και εκδίδεις».

«Μια και το ανάφερες, τα παραμύθια που εκδίδω αυτά ακριβώς γράφουν. Είναι οι αναμνήσεις σου και οι αναμνήσεις μου, είναι αυτά που ανακαλύψαμε μαζί», ξεροκατάπιε κι αναστέναξε ο καθηγητής, λες και εκείνο το «μαζί» ήταν ένα σκοτεινό κεφάλαιο για το οποίο ένοιωθε τύψεις.

«Και γιατί να μην τα διαβάσω από κει τότε;», αρπάχτηκε από την ευκαιρία να αποφύγει την καταναγκαστική διάλεξη η κοπέλα.

«Θα πάρει καιρό, είναι γραμμένα συμβολικά. Λες να καθόμουνα να τα γράψω όπως πραγματικά ήταν;», ακούστηκε λιγάκι εκνευρισμένη η φωνή του τώρα. Η Κάλια σήκωσε τα χέρια ψηλά κι έκλεισε τα μάτια σαν να έλεγε παραδίνομαι.

«Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, σε κάποιον μακρινό πλανήτη ζούσε μια τρομερή Βασίλισσα που τη λέγανε Μία». Η Κάλια χασκογέλασε και ακούμπησε το κεφάλι πίσω για να απολαύσει τη νέα σπέσιαλ εκδοχή της αφήγησης.

«Αυτή η αχόρταγη σκύλα διαφέντευε ένα λαό που λεγότανε Ρόντιαν. Με την πολύ εξελιγμένη τεχνολογία τους, οι Ρόντιαν έφτιαξαν σκάφη- κορμιά που ταξίδευαν στο διάστημα, κι ένα ζωντανό μηχάνημα που μπορούσε από ανόργανη ύλη να φτιάξει ζωή. Πήραν λοιπόν το μηχάνημά τους, τον Ελεώ, και πήγαν σαν καλά παιδάκια να παίξουν. Έπλασαν μπόλικους κόσμους, ώσπου το παλιομηχάνημα χάλασε και άρχισε να τα κάνει όλα λίμπα. Η χοντροκέφαλη αλλά πανούργα Βασίλισσα φοβήθηκε τότε και πήγε σε έναν άλλο πλανήτη, που κατοικούσαν φωτεινά πλάσματα που λέγονταν Εωσφόροι. Τους δίδαξε την γενετική για να μπορούν να την ξαναφτιάξουν αν πέθαινε, πράγμα που έγινε γιατί ο Ελεώ την έφαγε για κολατσιό. Ωραία μέχρι εδώ;», την κοίταξε βλοσυρός ο Σέμυεν και είδε πως δεν χαμογελούσε πια. Το πρόσωπό της είχε πάρει μια έκφραση αηδίας.

«Εγώ ήμουνα αυτή η στρίγγλα;», έψαξε για λίγη παρηγοριά αλλά ο καθηγητής συνέχισε ακάθεκτος.

«Οι Εωσφόροι ήτανε ακόμα χειρότεροι σαν λαός και τα χανε καταφέρει να καταστρέψουνε τις ζωές τους από μόνοι τους. Βαδίζανε αργά αλλά σταθερά προς την εξαφάνιση και σκέφτηκαν να φτιάξουν με τις γενετικές γνώσεις τους ζωντανές κουκλίτσες για να μπορούν να επιζήσουν μέσα από αυτές. Έτσι γεννήθηκαν ο Πρωτέας και η Ζεύξη. Όμως ένας από τους επιστήμονες τρελάθηκε από κρίση ηθικής και έδωσε στα δημιουργήματά τους δική τους νόηση, οπότε τον εξόρισαν μαζί με το ζευγάρι στον μικρό πλανήτη που λέγαμε πριν. Αυτό έγινε πριν από είκοσι χιλιάδες χρόνια περίπου»...

Η Κάλια κάποια στιγμή σιχάθηκε τόσο πολύ που σηκώθηκε και έφυγε από το γραφείο όσο πιο γρήγορα της επέτρεπαν τα γόνατά της που έτρεμαν. Τι αηδίες ήταν αυτές που της είχε πει ο Σέμυεν; Ήταν ένα φρικτό τέρας που την είχαν φτιάξει και ξαναφτιάξει ξανά και ξανά, που είχε καταστρέψει κόσμους ολόκληρους και είχε οδηγήσει λαούς σε ισοπεδωτικούς πολέμους; Είχε προδώσει τους Εωσφόρους για την αγάπη ενός από τους απογόνους του Πρωτέα και της Ζεύξης; Είχε προγραμματίσει την επιστροφή της στη Γη για να κάνει τι άλλο ακατονόμαστο ακόμα; Να καταστρέψει μήπως και την ανθρώπινη φυλή; Πριν ανέβει πάνω για να κρυφτεί στο δωμάτιό της πέρασε από την τάξη του Μίνωα να τον ρωτήσει πώς ήταν και να του δώσει μια αγκαλιά. Σύμφωνα με τον Σέμυεν, ο Μίνωας ήταν το αντίγραφο του άντρα που είχε αγαπήσει στον μικρό πλανήτη και που για χάρη του έφερε σε ρήξη τους δυο πολιτισμούς εκμηδενίζοντάς τους.

«Όχι, δε νοιώθω έτσι για σένα», το ψιθύρισε ίσα για να το ακούσει αυτή σφίγγοντας το παιδί στην αγκαλιά της. Ο μικρός της έδωσε ένα παραμύθι με εικόνες και την καληνύχτισε απρόθυμα. Πάτησε τον κωδικό στο καντράν για να ανοίξει την πόρτα που θα την έβγαζε από την τρέλα και θα την έριχνε στην απομόνωση.

25656. Όταν έξω από την πόρτα είδε τον Πρόδρομο να την περιμένει καθισμένος στο πάτωμα έπεσε στην αγκαλιά του αμίλητη κι άρχισε να κλαίει ασταμάτητα. Την έβγαλε έξω, στον κήπο με τις λεμονιές. Κόντευε να ξημερώσει. Της πήρε το παραμύθι από το χέρι με το ζόρι και το πέταξε σε ένα παρτέρι με τριανταφυλλιές.

«Μην τα ακουμπάς αυτά», την έκανε να απορήσει με την επιμονή του.

«Μετά από αυτά που μου είπε ο πατέρας σου τι άλλο χειρότερο μπορεί να διαβάσω;», τον κοίταξε στα μάτια και σκούπισε τα δάκρυά της με την ανάστροφη των χεριών της.

«Δεν είναι μόνο αυτό. Το χαρτί είναι ποτισμένο με βασίλισσα», έγινε κι αυτός για μια στιγμή παράλογος σαν τον Σέμυεν.

«Πιστεύει πως στα χέρια των άλλων αυτά τα βιβλία μπορούν να τους ξυπνήσουν συναισθήματα και να τους κάνουν να επηρεαστούν από τις ιστορίες περισσότερο», συμπλήρωσε με κάποιο ίχνος λογικής πάλι.

«Αυτό είναι εμπόριο ναρκωτικών», γούρλωσε τα μάτια η Κάλια και για λίγο ξέχασε τον δικό της παραλογισμό.

«Δεν είμαι ο πατέρας μου, Κάλια, είμαι εγώ. Είμαι ο Πρόδρομος Σέμυ, ο γιός της Αγγελικής Σέμυ, που έκανε το τεράστιο λάθος να δημιουργήσει τον πρώτο Ξένο».

«Μα αν... αν εγώ...»

«Όχι εσύ, καλή μου, εκείνη. Ήτανε πενήντα έξη χρονών όταν με γέννησε. Πέθανε δέκα χρόνια μετά».

«Οπότε εσύ είσαι... πόσο;», ξέφυγε πάλι για λίγο σε απλές και φυσιολογικές απορίες.

«Πόσο φαίνομαι;», χαμογέλασε ο Πρόδρομος και την έπιασε από το χέρι να περπατήσουν κάτω από τα φορτωμένα με καρπούς δέντρα.

«Σαράντα πέντε; Πενήντα;», παρατήρησε το πρόσωπό του που δεν φαινόταν να έχει καμία ρυτίδα. «Ίσως λιγότερο», συμπλήρωσε βιαστικά όταν τον είδε να σουφρώνει τη μύτη του δυσαρεστημένος.

«Είμαι αρκετά μεγαλύτερος, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που μετράει είναι πως έχω πολλά, πολλά χρόνια ακόμα μπροστά μου, όπως κι εσύ».

Την σταμάτησε κάτω από την μοναδική πορτοκαλιά ανάμεσα στις λεμονιές και της έδειξε ένα κλαδί που αντί για πορτοκάλια όπως τα υπόλοιπα, εκείνο βάσταγε από τα πράσινα κοτσανάκια τους μερικά κατακίτρινα λεμόνια.

«Μπόλιασμα», της είπε αστεία και τη φίλησε τρώγοντας τις λέξεις που πήγε να του απαντήσει. Μετά έβγαλε από το λαιμό του ένα μενταγιόν που φορούσε και το μισάνοιξε μπροστά της. Μέσα είχε τη φωτογραφία μιας όμορφης μεσήλικης γυναίκας που έμοιαζε υπερβολικά στην ίδια.

«Ποια βλέπεις στη φωτογραφία;», τη ρώτησε με μάτια έτοιμα να τρέξουν δάκρυα. «

Τη μητέρα σου». Άνοιξε τελείως το μενταγιόν και της έδειξε τώρα ένα καθρεφτάκι που είχε στο καπάκι του.

«Ποια βλέπεις τώρα;» Είχε ξημερώσει πια. Το φως έφτανε μέσα στην εσωτερική αυλή εξαφανίζοντας τα αναγνωριστικά σημάδια πάνω στο πρόσωπο και τα χέρια της Κάλιας. Ο καθρέφτης της έδειξε μια νέα γυναίκα με καστανά μαλλιά που πλαισίωναν σαν σκαλιστό κάδρο δυο φωτεινά κιτρινοκάστανα μάτια, κεχριμπαρένιες σταγόνες μελιού.

«Εμένα», του απάντησε κι η φωνή της έσταξε λίγο από το μέλι μαζί με άφθονη ευγνωμοσύνη.

«Είδες πόσο απλό είναι τελικά; Όσο και να μπολιάσεις μια πορτοκαλιά με λεμόνια, θα παραμείνει πάντοτε πορτοκαλιά. Δεν είσαι ούτε η Μία, ούτε η Άλλη, ούτε η Αγγελική. Είσαι πάντα μονάχα εσύ», δάκρυσε τελικά ο Πρόδρομος και την έσφιξε πάνω του σαν να ήθελε να την κρατήσει εκεί για πάντα.

«Το γράμμα;», του έκανε την τελευταία ερώτηση αμφιβολίας που την έτρωγε.

«Η μητέρα μου έπρεπε να χε γίνει συγγραφέας κι όχι γενετιστής. Η φαντασία της μπορούσε να χτίσει και να γκρεμίσει κάστρα. Ήτανε απλά μια ερωτευμένη γυναίκα, βασίλισσά μου. Ξέχασέ τα όλα. Πάμε να φύγουμε από δω. Τώρα, αμέσως».

Τον πίστεψε. Είχε ανάγκη να τον πιστέψει. Δεν υπήρχαν τέρατα. Υπήρχαν μόνο άνθρωποι που έκαναν λάθη. Η Γη ανήκε στα πλάσματά της. Όλα της τα πλάσματα. Ακόμα κι αυτά που είχανε ανοίξει τα μάτια τους μέσα σε ένα εργαστήριο ευγονικής. Γιατί να θέλει να πάρει τη θέση ενός ανθρώπου; Το μόνο που έπρεπε να κερδίσει ήταν το δικαίωμά της να ζει πάνω σ αυτή τη γη. Και το δικαίωμα του Μίνωα και του Τρίτωνα να πάνε σχολείο, να παίξουν στο δρόμο, να βγούνε το πρώτο τους ρομαντικό ραντεβού κάτω από τα αστέρια, να δουλέψουν και να κερδίσουν το σεβασμό και τη λίγη χαρά που τους αναλογούσε. Απλά, ταπεινά και Ανθρώπινα. Μόνο αυτό.

ΤΕΛΟΣ

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου, από το βιβλίο "Οι τρεις δαίμονες του χρόνου"

Υ.Γ. Η ιστορία που περιγράφεται με σαρκαστικό τρόπο περιληπτικά σε αυτό το κεφάλαιο, είναι στην πραγματικότητα η πλοκή του μυθιστορήματος "Πατήρ, Υιός και Άγιο Ψέμα". Ευελπιστώ κάποτε να το ολοκληρώσω προς τέρψην μου και τέρψη σας.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.