Μικρό αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου



Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, στίχους ματωμένες κραυγές, θυμωμένους, αλλά πάνω απ’ όλα από καρδιάς, αυθεντικούς.

Όπως αναφέρει κάποιος φίλος γι’ αυτήν στο νετ: “Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ‘ποιητές’ έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες...”.

Όσα χρόνια και να περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο “συνομίλησε”. Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι’ αυτό σπάνια γίνονταν γι’ αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.


Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής κι αυτός, δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: “Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων”. Το σίγουρο είναι ότι η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, κάποια που δεν άντεχε όλο αυτό τον πόνο και την αθλιότητά γύρω της, και έβγαζε ποιήματα φωναχτά, εκκωφαντικά, μπας και ξυπνήσουν οι χαρτοφυλακένιοι άνθρωποι.

“Εγώ η Κατερίνα, χωρίς ιδιοτέλεια, γράφω αυτά. Έτσι, τη δοκιμασία της δόξας και της ταπείνωσης, τα λιμνάζοντα νερά πέρασα, χωρίς να τα ακουμπήσω. Εγώ η Κατερίνα, Σαμουράι ρακένδυτος, μ’ ένα αστραφτερό σπαθί από τον αδελφό μου Ήλιο σταλμένο, στους σφαγιασμένους από τη λογική καιρούς, σημάδια ελπίδας λαξεύω”.

Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι αληθινοί άνθρωποι την ανακαλύπτουν. Και σήμερα το τραγούδι της ακούγεται πιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε:



Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ένοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Το πιο πάνω ποίημα είναι παρμένο από τη συλλογή “Τρία Κλικ Αριστερά”, και έγινε διασκευή από το συγκρότημα Magic de Spell..

Δυστυχώς δε μας παίρνει ο χρόνος για να επεκταθούμε περισσότερο στα της ζωής και του έργου της Κατερίνας Γώγου. Ας αφήσουμε λοιπόν την ίδια να γράψει τον επίλογο: “Ένα πρωί/θα ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/με το όνειρο της επανάστασης/μες στην απέραντη μοναξιά/των δρόμων που θα καίγονται/μες στην απέραντη μοναξιά/των χάρτινων οδοφραγμάτων/με το χαρακτηρισμό - μην τον πιστέψεις!/Προβοκάτορας”.

Η Κατερίνα Γώγου, η οργισμένη ποιήτρια των Εξαρχείων, αυτοκτόνησε παίρνοντας χάπια το 1993, σε ηλικία 53 χρόνων.

Η φωνή της παραμένει ζωντανή.

Λάκης Φουρουκλάς
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.