Τα κόκκινα καλαμπόκια - Ανδρομάχη Ρούσσινου



Καλοκαίρι στο χωριό. Η καλύτερή μου. Παιχνίδι, γέλιο και άπλετη αγάπη από όλους ειδικά από παππού και γιαγιά.

Κάτω στον κάμπο είχαν καλαμπόκια. Τα μάζευαν λοιπόν το καλοκαίρι και με το άλογο τον Τσίλη, (Βασίλη) ένα πανέμορφο λευκό καμαρωτό άτι, τα έφερναν λίγα λίγα σε σακιά στο χωριό. Τα στοίβαζαν σε πυραμίδες στην αυλή του σπιτιού και με τη γιαγιά τα ξεσπίνιζαν για να τα πάνε για καλαμποκάλευρο στους αλευρόμυλους.

Εγώ,  τρελαινόμουν να ξεσπινίσω με τα μικρά μου χεράκια.
Έλα νεραΐδα μου, έλεγε ο παππούς, έλα ξανθομαλλούσα μου να βοηθήσεις.  Και γέρνοντας συνωμοτικά στο αυτί μου, μουρμούριζε. Θα σου πω ένα μυστικό.
Λένε, πως όποιος ανάμεσα σε αυτά βρει κόκκινο καλαμπόκι θα είναι ο πιο τυχερός. Έλα να καθαρίσουμε, που ξέρεις, μπορεί  να βρεις εσύ.

Όντως, κάπου κάπου  βρίσκαμε κόκκινα καλαμπόκια, αλλά δεν ήταν κάτι σπάνιο. Ο παππούς, μου το έλεγε έτσι για να έχω κίνητρο. Και φυσικά αν διέκριναν κανένα κόκκινο το άφηνε κι εκείνος και η γιαγιά να το βρω εγώ για να καμαρώνω.
ΤΟ ΒΡΗΚΑ, φώναζα και πεταγόμουν επάνω πηδώντας από χαρά.

Τα κόκκινα  λοιπόν τα πιάναμε σαν τσαμπί και τα κρεμούσαμε στο χαγιάτι, σαν να θέλαμε να διαλαλήσουμε τι πέτυχα. Φυσικά, ψήναμε αρκετά η αν δεν είχαμε εύκαιρη φωτιά τα έβραζε η γιαγιά σε αλατόνερο. Αξέχαστες παιδικές αναμνήσεις!!!

Ανδρομάχη Ρούσσινου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.