Τα ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη - Ρούσσινου Ανδρομάχη



  «Φίλοι μου αγαπημένοι, γεια σας και χαρά σας. Μια γνώριμη φωνή στα δικά μου αυτιά, μια μορφή αγαπημένη από τα παλιά. Άλσος, Πεδίο του Άρεως. 1961. Ο πατέρας μου εργαζόταν εκεί σαν γκαρσόνι για τα αρκετό καιρό  τα καλοκαίρια. Τότε δεν είχαμε τα voice στην τηλεόραση η τα reality για να βγουν νέα ταλέντα.

   Ο Γιώργος Οικονομίδης, στη σκηνή του Άλσους (Πάρκου) σε καθημερινή βάση ανέβαζε επίδoξους τραγουδιστές να κάνουν την τύχη τους. Ξεχώρισαν όμως ελάχιστα άτομα. Φυσικά είχε και κανονικό πρόγραμμα, με ζογκλέρ της εποχής, ισορροπιστές, μπαλέτα, κλόουν, ηθοποιούς (μάλιστα λάμβανε και ο ίδιος μέρος). Ηθοποιός, σεναριογράφος, καλή φωνή στο τραγούδι και πολλές φορές παραγωγός.

   Κάτω από τη σκηνή καρεκλίτσες και τραπεζάκια και πιο πίσω ο εξώστης. Εκεί πρωτοέφαγα παγωτό κασάτο!!! Είχα έτσι την τύχη να γνωρίσω από κοντά (κάθε βράδυ εκεί η Μαχούλα) όλους σχεδόν τους καλλιτέχνες εκείνης της εποχής. Μαρούδα, Γούναρη, Τζένη Βάνου, Φώτη Δήμα, Αδελφούς Κατσάμπα, Γιάννη Βογιατζή, Μάγια Μελάγια, Λίντα και Χιώτη, Αλέκο Λειβαδίτη ,Ρένα Ντορ και τόσους ακόμα που δεν μπορώ πια  να θυμηθώ,  πέρασαν άλλωστε τόσα χρόνια!

  Φαίνεται λοιπόν πως την  πετριά με το μικρόφωνο την είχα από τότε. Γιατί έκανε και διαγωνισμό με παιδάκια. Που την έψαχνες τη Μάχη; Πάνω στη σκηνή να τραγουδάει η να μιμείται την Αλίκη. Είχα κερδίσει αρκετές φορές, το βραβείο μας που ήταν γάλα Σισσυ. Μια κούτα παρακαλώ!!!  Που για εκείνα τα χρόνια ήταν μεγάλο δώρο με τη φτώχεια που υπήρχε. Φυσικά κάποια στιγμή τραγουδούσα εκτός συναγωνισμού γιατί είχε παραγίνει. Όμως αυτός ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ έδινε γάλατα στον πατέρα μου για τη μικρή Μαχούλα….

   Θεε μου, τι όμορφα χρόνια, τι γαληνή, τι μουσικές… Λες και ήμουν η Άλικη στη χώρα των θαυμάτων. 

  Με το πέρασμα του καιρού, όταν πια άρχισα να πηγαίνω τα δικά μου παιδιά στο Πάρκο βόλτα, το Άλσος του Οικονομίδη άρχισε σιγά σιγά να χάνεται. Μέχρι που έμεινε μια άδεια σκηνή. Κι εκείνος αποτραβήχτηκε. Ανέβαιναν και ίσως ανεβαίνουν ακόμα διάφορες παραστάσεις για να αξιοποιούν αυτό τον υπέροχο χώρο που για λίγες ώρες ο κόσμος διασκέδαζε και  ξεχνούσε την ανέχεια του. Ακόμα και σήμερα αν περάσω από εκεί στέκομαι απέξω και κοιτάζω τη σκηνή. Νομίζω πως τον βλέπω ακόμα εκεί αυτό τον περίφημο κονφερασιέ, να καλησπερίζει τον κόσμο και να παρουσιάζει το πρόγραμμα!!! Ένας ουρανός πάντα φωτεινός ένας ουρανός μ' αστέρια που έχει χίλια καλοκαίρια φυλαγμένα στην ψυχή....


Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.