Πώς πρωτοπήγα με γυναίκα



....................................................................................Αυτήν την εποχή, το φλερτ δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που γίνεται σήμερα, και που κάθε άλλο παρά κατακριτέο είναι… Άλλα είναι τα κατακριτέα, αλλά δεν είναι του παρόντος να αναπτυχθούν. Ο ολοκληρωμένος έρωτας ήταν κάτι πολύ σπάνιο, σχεδόν ανέφικτο. Τα ραντεβουδάκια μας ήσαν ή σε κάνα σινεμά, η στην σκοτεινή παραλία. Από τη μία ο φόβος, από την άλλη η ντροπή, σταματούσαν επιτακτικά τα ανυπόμονα χέρια των αγοριών όταν αυτά προσπαθούσαν να γλιστρήσουν σε απαγορευμένες περιοχές. Τα όρια της εφόδου ήταν σαφώς προκαθορισμένα. Έτσι καταλήγαμε σε τίποτα μάντρες όπου οι κακόμοιρες αγκομαχούσαν μαζί με μας. 

Στην ΕΒΓΑ του «Τζατζά» άκουγα τις κουβέντες που έκαναν οι μαντραχαλάδες για τις γυναίκες. Και να στον Ιππόδρομο πας με 20 δραχμές «στα όρθια», και να στον Πειραιά στην οδό Νοταρά κάπως καλλίτερα, και να στην Αθήνα στην οδό Ακομινάτου, ακόμα πιο «καλές», είχα μάθει απ’ έξω όλα τα στέκια, και η φαντασία μου είχε εξαφθεί. 

 Η συνήθεια να παίρνω καμιά φορά τα μέσα συγκοινωνίας και όπου με βγάλουν, μου είχε μείνει από παλιά, από τότε που τρέχαμε όλη μέρα στα τραίνα και στα τραμ με τον θείο μου τον Χρήστο. Μια καλοκαιρινή μέρα ξεκίνησα για το Πέραμα. Και από εκεί, για πρώτη φορά, πήρα το καΐκι και πέρασα απέναντι στα Παλούκια, στην Κούλουρη. Κάθισα εκεί μέχρι το απόγευμα, και ύστερα πήρα το δρόμο του γυρισμού. Καθόμουν σε κάποιο πάγκο, και μπροστά μου ήσαν μια παρέα φοιτητών που είχαν κάνει κι αυτοί την ίδια βόλτα. Αγόρια και κορίτσια. Η ερωτική ατμόσφαιρα ήταν διάχυτη. Ένα ζευγαράκι καθόταν ακριβώς απέναντί μου  και χαϊδευόταν. Άλλοι τραγουδούσαν: «Άστα τα μαλάκια σου» και άλλα σουξέ της εποχής. Η κοπέλα μπροστά μου, απορροφημένη όπως ήταν, αλλά και λόγω της στάσης της, κάθε λίγο και λιγάκι σήκωνε τα πόδια της ελαφρά, με αποτέλεσμα να με «φωτογραφίζει». Η θέα του εσώρουχού της άρχισε να με εξάπτει και να γεννά μέσα μου παντοδύναμη την γενετήσια επιθυμία. Κάποτε το πλοιάριο έφτασε στο Πέραμα, κι εγώ με το πορτοκαλί τράμ στον Πειραιά. «Σήμερα θα το κάνω», είπα μέσα μου… Έψαξα και βρήκα την οδό Νοταρά… Δεν είχα ιδέα πώς γίνεται. Άρχισα να ανεβοκατεβαίνω τον δρόμο κόβοντας κίνηση. Κάτι περίεργα σπίτια με μισάνοιχτες πόρτες. Έβλεπα μέσα τρείς-τέσσερεις άντρες να κάθονται σε καρέκλες και να περιμένουν  και σκέφτηκα: «Εδώ είναι»… Έλα όμως που δεν είχα το θάρρος να μπω μέσα και να σταθώ, ε γ ώ, ανάμεσα σε τόσους αντρακλαράδες… Ντρεπόμουν… Η συνήθης πραχτική τότες ήταν η ακόλουθη: Ο κάθε πατέρας που ήθελε να κάνει «άντρα τον γιό του», έβαζε κάποιο θείο, ή τον νονό του, να πάνε το παιδί «για πρώτη φορά». Εγώ έπρεπε να το κανονίσω μόνος μου. Αφού έκανα ακόμα κάνα δυό βόλτες, παρατήρησα ότι έξω από μερικά σπίτια υπήρχαν γραμμένα με κόκκινα γράμματα μεγάλα νούμερα και το όνομα του δρόμου: «Νοταρά 12α»… Ενώ, άλλα σπίτια είχαν απ’ έξω πινακίδα με την ένδειξη: «Οικογένεια». Και τότε, πάνω στην ώρα, κατάλαβα. Και λέω «πάνω στην ώρα», γιατί ήδη ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω. «Αυτό είναι, σκέφτηκα, εδώ είμαστε». Έξω από μια πόρτα στεκόταν μια μεγάλη στην ηλικία -όπως μου φάνηκε τότε- γυναίκα. Στάθηκα, μπροστά της και με όσο θάρρος μου περίσσευε την ρώτησα: «Έχει κορίτσια εδώ μέσα;». Αυτή με κοίταξε καλά-καλά, (φαντάζομαι γελώντας από μέσα της στη θέα του πρωτάρη): «Γιατί εγώ τι είμαι; Δεν σου κάνω; Έλα θα περάσουμε καλά. Έχεις τριάντα δραχμές;». Τριάντα δραχμές είχα, όρεξη για να συνεχίσω την «μπουρδελότσαρκα» δεν είχα. (Τον όρο τον έμαθα αργότερα). 

Το τι έγινε μετά δεν περιγράφεται. Όποιος περιμένει καμιά σκανδαλιστική περιγραφή έχασε. Να… Μιά γυναίκα ξαπλωμένη ανάσκελα μπροστά μου, το ανοιχτό ραδιόφωνο να πληροφορεί ότι «αύριο ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής θα εγκαινιάσει το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα», (ήταν η ώρα των ειδήσεων των 8), και μια κοριτσίστικη φωνούλα πίσω από μια κουρτίνα με χάντρες, να κλαψουρίζει: «Πεινάω μαμά». Και τότε ήρθε και η χαριστική βολή: «Άντε… Τέλειωνε… Έχω να την ταΐσω»… Από τότε δεν ξαναπήγα σε γυναίκα του είδους, ακόμη κι όταν αργότερα ταξίδεψα για ένα φεγγάρι με το βαπόρι, σαν «Τζόβενο»… 

 Δημήτρης Μπούκουρας
 Απο τους Διάττοντες
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.