Η παλιά στέρνα - Ανδρομάχη Ρούσσινου



   Στη δεκαετία του 60 μετά από ένα μεγάλο σεισμό, τα πλινθόκτιστα σπίτια γκρεμιστήκαν στην Ηλεία. Έτσι, μέχρι να βγουν τα δάνεια να κτίσουν  καινούρια,  είχαν μοιράσει τεράστιες σκηνές του στρατού να κοιμόμαστε. Μετά από κανα χρόνο άρχισε η ανοικοδόμηση. Στον πάππου και τη γιαγιά τα πλίθινα δωμάτια γύρω από τη χωματένια αυλή αντικαταστάθηκαν με δυο δωμάτια, κουζίνα, μπάνιο. Είχαμε επιτέλους και νερό και ρεύμα!!!

   Δεν μπορώ να πω ότι μ’ άρεσε αυτό το σπίτι ιδιαίτερα, αλλά είχε κάτι που λατρέψαμε κι εγώ και η μικρή μου ξαδέρφη. Μια θεόρατη τσιμεντένια στέρνα στο πίσω μέρος του σπιτιού που μάζευαν νερό για πλύσιμο η για το πότισμα ζώων και λουλουδιών. Η γιαγιά όταν την άδειαζε, έμπαινε μέσα και την καθάριζε τόσο που άστραφτε σαν να είχε πλακάκια. Κι όταν γιόμιζε νερό, ήταν Η ΠΙΣΙΝΑ ΜΑΣ.

  Τα καλοκαίρια λοιπόν επειδή μεταφορικό μέσον εκτός από το άλογο δεν υπήρχε, εκεί κάναμε τα μπάνια μας. Η θάλασσα πολύ μακριά και ζήτημα αν πηγαίναμε τρεις με τέσσερις φορές . Έτσι, φορούσαμε τα μαγιό μας και κάναμε τα μπάνια μας στη στέρνα!

   Εμείς, μικροκαμωμένα κοριτσάκια και η στέρνα τεράστια στα μάτια μας και βαθιά μέχρι το λαιμό μας. Τι γέλια, τι πειράγματα, μέχρι σωσίβια φοράγαμε και κάναμε πως δεν ξέρουμε μπάνιο. Πόσες φορές τρομάξαμε τη γιαγιά φωνάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ. Έτρεχαν και οι δυο να δουν τι έπαθαν τα παιδιά. Στο τέλος μας έμαθαν πια. Αλλά η γιαγιά είχε ένα μικρό παραθυράκι στην κουζίνα κι έκοβε κίνηση από εκεί. 

   Αυτό κράτησε μερικά χρόνια, μέχρι που η Αλέκα σταμάτησε να έρχεται τα καλοκαίρια κι εγώ, δυο χρόνια μεγαλύτερη, τελείωσα το δημοτικό. Τότε ο θείος μου, επειδή  έλεγε ότι μαζεύει υγρασία το σπίτι την γκρέμισε.

   Έκλαψα… Ήταν σαν να μου στέρησε κάτι δικό μου.

   Όμως μετά από 2 χρόνια έφτιαξε σε μια παράλια,  δυο δωμάτια και με πήγαινε με το αυτοκίνητο του για μπάνιο. Καμία φορά, αν ήταν μαζί και η γιαγιά με τον παππού μέναμε κι εκεί  λίγες μέρες. Μεγάλωσα, απόκτησα παιδιά κι εγγόνια, όμως αυτή τη στέρνα όπως και τόσες άλλες όμορφες στιγμές τα καλοκαίρια στο χωριό της μαμάς, θα τα θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία για πάντα.


Ανδρομάχη Ρούσσινου


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.