Η απώλεια



   Αγόρι μου... Παρακαλάω να σε βλέπω στον ύπνο μου γιατί μόνο έτσι μπορώ πια να ζήσω λίγο κοντά σου, έστω και σε ένα όνειρο. Όχι όμως όπως σήμερα. Εσύ ήσουν δυνατός από μωρό. Σπάνια έκλαιγες. ΟΧΙ ΝΑ ΚΛΑΙΣ και να με ρωτάς.. ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΜΑΜΑ ΓΙΑΤΙ;;; Κι εγώ να σκουπίζω τα δάκρυα σου. Να απομακρύνεσαι με εκείνο το νευρικό βήμα σου και να ξανάρχεσαι κοντά μου και να ρωτάς πάλι... ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ;; Δεν ξέρω αγάπη μου, δεν έχω απαντήσεις και μάλλον ποτέ δεν θα βρω. Ένα ξέρω... Πως είσαι κομμάτι της καρδιάς μου και εγώ θα σε ηρεμώ και θα σε νανουρίζω όπως όταν ήσουν μωρό. Ηρέμησε καμάρι μου, είμαι εδώ και παλεύω όσο μπορώ γιατί έτσι θα το ήθελες κι εσύ. Η ψυχή μπορεί να φεύγει, η απώλεια μεγάλη αλλά η αγάπη της μάνας είναι πάντα η πιο άδολη . Κοιμήσου αγάπη μου και μην κλαις, η μαμά είναι εδώ… Σ'ΑΓΑΠΩ!


Μάχη Ρούσσινου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.