Άριστον μεν ύδωρ - Άνα Ζουμάνη



Είμαι αντί-αλκοολική.
Είμαι αντί-αλκοολική, αλλά αποκλειστικά και μόνο με την εξής αρχή του Τολστόι:
«Αν κάποτε οι άνθρωποι είναι τόσο υγιείς και τόσο σοφοί ώστε να ζούνε αναγνωρίζοντας το δίκαιο και το άδικο, τότε -και με ιδιοφυή νηφαλιότητα- θα αποβάλλουν το αλκοόλ από τη ζωή τους»

Το δεκανίκι-αλκοόλ.

Το αλκοόλ ως αναισθητικό για να μη νιώθουμε πόσο πολύ απέχουμε από τα ιδανικά μας.
Για να μην απελπιστούμε πρόωρα.

Το αλκοόλ αναβάλλει την απόφαση της αυτοκτονίας.

Τα περιττά φράγκα που δώσαμε, ο εραστής που ανέραστα παίρνουμε στην αγκαλιά μας, ή ώρα που κλέβουμε από τον αναγκαίο ύπνο μας, η περιττή τροφή που χλαπακιάζουμε, όλα εκείνα που δεν ικανοποιούν τις αληθινές ανάγκες του οργανισμού μας, πρέπει να εξαλειφθούν στην μετανοιωνένη μας μνήμη... με αλκοόλ.
Η μελαγχολία μας για την άγνοιά μας, για την αδυναμία μας, για τα εγκλήματα εις βάρος της ζωής μας πρέπει να ξεπλυθούν με κρασί.
Με λίγα ποτήρια κρασί γίνονται αδιάφορα τα φράγκα που άδικα χάσαμε, η γυναίκα που χωρίς έρωτα απολαύσαμε, όλο το μαρτύριο της ύπαρξης γίνεται αδιάφορο.

Το αλκοόλ νικά την κακή μας διάθεση.

Στο γραμματοκιβώτιο περιμένουν οι λογαριασμοί, όμως μετά το πέμπτο ποτήρι, φτύνεις την γνώμη σου στα μούτρα του διευθυντή της τράπεζας -από μέσα σου φυσικά- πετάς τον εργοδότη σου από το παράθυρο... εσωτερικά.
Και η ερωμένη (ο εραστής) σου θα την φάει τη σφαλιάρα... όχι πάντα εσωτερικά.

Η μπίρα νικά  τις άτυχες αγάπες.

Το αλκοόλ γεμίζει το φοβερό χάσμα μεταξύ αυτού που είμαστε και αυτού που θα θέλαμε να είμαστε, αυτό που έπρεπε να είχαμε γίνει.
Όσο πιο μεγάλο το χάσμα, τόσο πιο πολύ το αλκοόλ.

Όταν ο πίθηκος συνειδητοποίησε πως θα μπορούσε να γίνει άνθρωπος, άρχισε να πίνει για να ξεπεράσει την απογοήτευσή του  που είναι ακόμα πίθηκος.
Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποίησε πως θα μπορούσε να γίνει θεός, άρχισε να  πίνει για να ξεπεράσει τον πόνο που είναι ακόμα άνθρωπος.

Δώσε στον άνθρωπο την απασχόληση που αγαπάει -πνευματική και σωματική- δώστου τον  σύντοφο που του ταιριάζει,  το φαγητό που χρειάζεται, την ηρεμία που δικαιούται... το χρήμα που του ανήκει και τότε ξαφνικά θα νιώσει... Άριστον μεν, ύδωρ.

Το αλκοόλ κανακεύει τις ανεπάρκειές μας. 
Αυτά.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.