Ο πραματευτής



Ήμουν δεν ήμουν 7 χρόνων σε ένα χωριουδάκι φτωχικό της Πελοποννήσου. Πήγαινα πάντα για διακοπές στον παππού και στη γιαγιά.  Λίγο μακριά από την πόλη με ένα λεωφορείο την ήμερα, πολύ λίγοι πήγαιναν. Έτσι μια φορά τη βδομάδα περνούσε ο πραματευτής από όλο το χωριό, από όλα τα σπίτια. Είχε ένα πανέμορφο καμαρωτό άλογο που στωικά έσερνε το κάρο πίσω του. Κάποιοι που επισκέπτονταν πεδινά μέρη είχαν ένα μεγάλο ξύλινο καρότσι που το έσπρωχναν μόνοι τους. Ήταν σαν σπιτάκι μικρό με ρόδες. Μέσα εκεί είχε τα καλούδια του. Φώναζε δυνατά για να ακούν οι γυναίκες και τα κορίτσια και να βγαίνουν να δουν η να αγοράσουν. Μάλιστα δεχόταν και παραγγελίες. "Ο ΠΡΑΜΑΤΑΕΥΤΗΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ….. Κορίτσια, γυναίκες, μανάδες, ελάτε. Ο Πραματευτής ο Θοδωρής περνάει από το σπίτι σας. Έβγαιναν έξω και η κάθε μια ζητούσε αυτό που ήθελε. Άλλη ασπρόρουχα και κεντίδια για προικιά της κόρης της.  Οι μεγαλύτερες μισοφόρια και ποδιές. Οι νεότερες κολόνιες φορέματα και εσώρουχα. Είχε και καμβάδες με το μέτρο και κλωστές για κέντημα και ράψιμο. Ότι ήθελες είχε. Κι ότι δεν είχε το έφερνε την επόμενη φορά. Έτσι γύρω του στηνόταν ένα μικρό  γαϊτανάκι κι εκείνος στη μέση διαλαλούσε την πραμάτεια του. "Μια μια με τη σειρά όλες θα πάρετε, με κατσιάσατε". Βέβαια δεν τον πλήρωναν όλες αμέσως. Αρκετές του φορούσαν "φέσι". Μάλιστα είχε ενα κόκκινο με μια φούντα στην άκρη και αν πήγαινε καμιά που του χρώσταγε το έβαζε στο κεφάλι του να της το θυμίσει. Είχε πάντα λαμβάνειν. Εμείς τα παιδιά στεκόμαστε πιο πέρα και γελούσαμε. Όταν τέλειωνε μας κέρναγε καραμελιτσες. Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί άλλαξαν και οι πραματευτές αν υπάρχουν πια  περνάνε με αυτοκίνητα. Αλλά δεν έχουν τη χλιδή που είχαν τότε...


Ρούσσινου Ανδρομάχη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.