Μια αγία εν αναμονή - Κεφάλαιο 23



Κοιτά το πρόσωπό της στον καθρέφτη και δεν μπορεί να το αναγνωρίσει. Μοιάζει τόσο παραμορφωμένο, που το μέσα της παίρνει να πονάει περισσότερο απ’ τις ίδιες τις πληγές. Το ήξερε, το περίμενε, ότι κάποια μέρα θα συνέβαινε αυτό -καμιά τους δεν ξέφυγε, απ’ ό,τι έμαθε από τούτη την κατάρα- αλλά να, κάπου πίστευε ή έλπιζε ότι αυτή θα αποτελούσε την εξαίρεση στον άγραφο κανόνα. Κούνια που την κούναγε.

«Ας πρόσεχες!» τα βάζει με τον εαυτό της και αυτοσαρκάζεται. «Ω, ως πότε θα εξακολουθήσεις να παρατηρείς τον κόσμο μέσα από βαμμένα ματογυάλια; Ποτέ θα καταλάβεις επιτέλους, ότι η καλοσύνη δεν είναι ο κανόνας, αλλά η εξαίρεση;»

Η πλάκα είναι ότι την είχε προειδοποιήσει η Κρίστη:

«Αυτόν, ό,τι και να σου πει, όσα και να σου δώσει, μην τον αφήσεις να περάσει το κατώφλι σου..».

Αλλά, πού να ακούσει αυτή; Τον είδε τόσο λυπημένο, τόσο χαμένο, που τον λυπήθηκε. Κι είπε να γίνει γι’ αυτόν μια μάνα κι αδελφή, ένα δοχείο για ν’ αδειάσει τις σκοτούρες και τους πόθους του. Το μόνο που εκείνος ένα μόνο τρόπο ήξερε, εκείνον της βίας. Όταν αρνήθηκε, λοιπόν, να του κάνει όλα τα χατίρια, πήρε να τη χτυπάει. Να την χτυπάει με τόση δύναμη και μίσος, που αν δεν άκουγαν τα άλλα κορίτσια τις φωνές της κι έτρεχαν σε βοήθεια, θα την είχε ξεκάνει.

Κάθεται τώρα, λοιπόν, σα δαρμένο σκυλί, και γλύφει τις πληγές της. Αλλά, περίεργο πράμα, όσο κι αν πονεί, όσο κι αν η ψυχή της μάτωσε, δεν κλαίει, σχεδόν χαμογελά. Βλέπει το πρόσωπό της, το ψαχουλεύει, θυμάται την όμορφη εικόνα που παρουσίαζε δυο μόλις μέρες πριν και χαμογελά.

Είναι ένα σημάδι, σκέφτεται.

Το έχει πια πάρει απόφαση. Ξεσκόλισε! Πήρε το απολυτήριό της από τη μεγάλη ετούτη σχολή. Καιρός να πάει γι’ άλλα. Δεν ξέρει πως θα το κάνει αυτό, που θα καταλήξει, αλλά πια ο δρόμος είναι ανοικτός, σ’ ένα αόρατο χάρτη χαραγμένος.



«Τι σου συνέβη, Αγγελική;»

Ο Κωστής κι η Μαργαρίτα την κοιτούν και σχεδόν τρομάζουν. Ξέρουν την απάντηση, αλλά δεν τολμούν να σκεφτούν ποιος θα μπορούσε να της κάνει τέτοιο κακό.

«Γλίστρησα και πέφτοντας κτύπησα στο τραπέζι», τους είπε και παραμέρισε για να δουν ότι πίσω της στεκόταν η κορούλα της.

Κατάλαβαν. Δεν έδωσαν συνέχεια στη συζήτηση.

Πέρασαν τρεις μήνες από την τελευταία φορά που τους είδε. Ο Κωστής έμοιαζε να έχει πάρει λίγο τα πάνω του, να πατά κάπως πιο γερά στα πόδια του, ενώ η Μαργαρίτα απλά γαλήνια έλαμπε. Ήταν ένα ζεστό και φωτεινό πρωί Κυριακής.

Η τελευταία έσκυψε και έδωσε το χέρι της στη μικρή.

«Γεια σου. Είμαι η Μαργαρίτα. Κι αυτός είναι ο Κωστής. Εσένα πώς σε λένε;»

«Ιωάννα».

«Πω πω, τι ωραίο όνομα. Ήρθαμε να σας πάμε εκδρομή. Θες;»

Η μικρή κοίταξε ερωτηματικά τη μάνα της, εκείνη της έδωσε την άδεια να απαντήσει θετικά.

«Θέλω πολύ, κυρία!»

«Α, Μαργαρίτα να με λες, αλλιώς δε θα γίνουμε φίλες».

«Εντάξει, Μαργαρίτα!» Της χαμογέλασε ζεστά.

«Χρειάζεται να ετοιμάσουμε κάτι για να πάρουμε μαζί μας;» ρώτησε η Αγγελική.

«Μην ανησυχείς. Τα έχουμε φροντίσει όλα», απάντησε ο Κωστής.



Μετά από λίγα λεπτά βρίσκονταν στο δρόμο προς το Σούνιο. Οδηγούσε εκείνος, ενώ δίπλα του καθόταν αυτή. Τα δύο κορίτσια που άραξαν στο πίσω κάθισμα φάνηκαν να γίνονται φίλες μεμιάς και να το καταδιασκεδάζουν. Ξεχείλιζε από ζωντάνια και χαρά η κοπέλα κι έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι της για να τη μεταδώσει και στους γύρω. Της τραγουδούσε της μικρής, της έβαζε γρίφους, τη ρωτούσε για το σχολείο της, για το καθετί που απασχολούσε το νεαρό της μυαλό, και την άκουγε με προσοχή. Είχε μια τρομερή ικανότητα να επικοινωνεί με τα παιδιά, όπως αντιλήφθηκε πολύ νωρίς η ταλαίπωρη μάνα, γι’ αυτό και έσπευσε να τη ρωτήσει, τι δουλειά κάνει.

«Νηπιαγωγός είμαι και πολύ χαίρομαι γι’ αυτό. Μου πάει…»

«Κάποτε ήθελα να γίνω κι εγώ δασκάλα», άκουσε αμέσως τον εαυτό της, με κάποια έκπληξη και λίγη πικρία να ομολογεί.

«Και γιατί δεν το κάνεις;» τη ρώτησε με έκδηλη απορία εκείνη.

«Μα, δεν τέλειωσα καν το σχολείο. Δε μ’ άφησε η μάνα μου. Βιαζόταν να με παντρέψει, βλέπεις…».

«Αυτό ήταν τότε. Γιατί δεν το κάνεις τώρα; Το ξέρω ότι θα ακουστεί σαν κλισέ, αλλά όπου υπάρχει η θέληση, υπάρχει και ο τρόπος».

«Ναι, το ξέρω αυτό, Μαργαρίτα. Και για να σου πω την αλήθεια, αυτό ακριβώς ψάχνω να βρω τώρα, τον τρόπο».

Δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν τη συζήτηση μέσα στο αμάξι, αφού είχαν ήδη φτάσει στον προορισμό τους. Με το που σταμάτησε το αυτοκίνητο, η Μαργαρίτα κι η Ιωάννα ξεχύθηκαν σαν αγριόγατες στη φύση, ενώ εκείνη κι ο Κωστής πιο συγκρατημένοι, απλά άρχισαν να περπατούν δίπλα-δίπλα με βήματα αργά, ανταλλάζοντας τα νέα τους και συζητώντας για το σήμερα που ζούσαν, για το αύριο που προσδοκούσαν.

Έχει αλλάξει πολύ αυτούς τους τρεις μήνες, σκεφτόταν, καθώς τον παρατηρούσε. Αγάπησε και πάλι τη ζωή. Η Μαργαρίτα...

Ναι, η Μαργαρίτα! Η Μαργαρίτα με το μαγικό άγγιγμα τον βοήθησε να βοηθήσει τον εαυτό του, τον οδήγησε σ’ ένα σταυροδρόμι και τον άφησε να διαλέξει το δρόμο του. Κι ετούτη τη φορά διάλεξε το σωστό.

Μίλησαν πολύ, κι από καρδιάς, και στο τέλος-τέλος ο Κωστής, αφού άκουσε όλα όσα είχε να του πει, αφού αφουγκράστηκε βαθιά της καρδιάς της το παράπονο, της έδωσε μια υπόσχεση:

«Αν είσαι τόσο αποφασισμένη όσο λες ν’ αλλάξεις ζωή, τότε άφησέ τα όλα απάνω μου», είπε αποφασιστικά. «Ε, και πάνω στη Μαργαρίτα», βιάστηκε να προσθέσει. «Αυτή είναι η έξυπνη».

«Μα, καλέ μου, τι θα μπορούσες εσύ να κάνεις για μένα; Πώς θα μπορούσες να με βοηθήσεις; Δεν είναι μόνο μία η δυσκολία που αντιμετωπίζω, είναι πολλές. Και δε νομίζω να έχεις έτοιμες γι’ αυτές όλες τις λύσεις».

«Μη με υποτιμάς».

«Δε σε υποτιμώ, ψυχή μου. Απλά δηλώνω το προφανές».

«Και απλά κάνεις λάθος!»

«Πώς μπορείς και είσαι τόσο σίγουρος;»

«Άσε να συζητήσω το θέμα με τη Μαργαρίτα και θα σου βρω τις λύσεις που ζητάς. Αν δε μ’ εμπιστεύεσαι εμένα…».

«Δεν είναι ότι δε σε εμπιστεύομαι. Απλά, εδώ και καιρό, έχω πάψει πια να πιστεύω στα θαύματα. Κατάλαβέ με, Κωστή, λίγες χαρές ένιωσα στη ζωή μου, πλήθος λύπες με κατέβαλαν. Συγχώρεσε την απαισιοδοξία μου, αλλά…».

«Μανούλα, σκάσε», της είπε εκείνος τρυφερά και την αγκάλιασε, «θα πάνε όλα καλά!»

«Θα πάνε καλά, μανούλα. Θα πάνε όλα καλά!» έφτασε σαν ηχώ στ’ αυτιά της από κάπου εκεί κοντά η φωνούλα της Ιωάννας.

Χαμογέλασε δειλά και κοίταξε τον ήλιο κατάματα.

Λάκης Φουρουκλάς

Μπορείτε να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάνοντας κλικ.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Συνεχίζεται.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.