Ρόζι. Sherlock ultimate, the Greek scenario- Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου



Υπήρχαν φορές που Η γυναίκα εξαφανιζόταν για μέρες, ακόμα και για εβδομάδες. Τελικά ο χρόνος που περνούσαν μαζί, εκεί στο διαμέρισμά του στην οδό Μπέϊκερ 221 Β, έμοιαζε όλο και περισσότερο με μικρά διαλείμματα από την δεδομένη ρουτίνα τους. Ο Χολμς δε ρωτούσε, έδειχνε να μην τον ενοχλούν οι περιπέτειές της, αλλά αυτό ήταν απλά ο ρόλος που έπαιζε, για τον εαυτό του κυρίως, για να μπορεί να κρατηθεί λογικός και οριακά κόσμιος. Ποτέ δεν επιχείρησε να την ακολουθήσει, ή να ψάξει να μάθει πού ήταν και τι έκανε. Μόνο στο σκοτεινότερο κελί της καρδιάς του παραδεχόταν το πόσο πολύ τη μισούσε και την λάτρευε όταν έφευγε για να παίξει το παιχνίδι της με οποιονδήποτε άλλον, εκτός από αυτόν. Κι εκείνη, άλλωστε, έδειχνε σεβασμό και κατανόηση για τις αδυναμίες του, τα τρομακτικά άλυτα συμπλέγματα, την ψυχοπαθή αποστασιοποίησή του, την ανικανότητα να λειτουργήσει σαν φυσιολογικός άντρας, ή έστω σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Της ανταπέδιδε λοιπόν την αβρή ανωτερότητα δίνοντάς της την ελευθερία που ούτως ή άλλος θα έπαιρνε χωρίς να του τη ζητήσει. Δεν της έστελνε μηνύματα ποτέ, όσο ήταν μακριά. Μπορεί να τις έγραφε  αν ήταν στην κουζίνα κι αυτός στην κάμαρά του, αλλά ποτέ όταν έλλειπε από το σπίτι. Κατά την απουσία της έκανε περιστασιακά μέτρια χρήση ναρκωτικών ουσιών, ποτέ όμως όταν δούλευε για κάποια υπόθεση. Ούτε όταν ο Τζον ερχόταν να τον επισκεφτεί μαζί με τη Ρόζι, μια φορά τουλάχιστον την εβδομάδα. Η Ρόζι, α! Η Ρόζι ήταν μια πολύ καλή απόσπαση από τα τρικυμιώδη του συναισθήματα. Όσο μεγάλωνε, έδειχνε μια μοναδική εσωτερική γαλήνη, λες και το σύμπαν είχε αποφασίσει να εξισορροπήσει όλη την τρέλα της ζωής των γονιών της και του νονού της,  φυτεύοντας στο δρόμο τους έναν γκουρού της απόλυτης αρμονίας. Φαινομενικά τουλάχιστο, όπως αποδείχτηκε κάποιο απόγευμα που ο Τζον την άφησε για λίγο υπό την επίβλεψη του φίλου του για να εκπληρώσει μια υποχρέωση. Η Ρόζι ήταν περίπου τριών χρονών τότε, ολιγόλογη και ευδαίμων σαν άγγελος. Καθόταν στην πολυθρόνα του Χολμς με ένα μπλοκ ζωγραφικής στα χέρια και σχεδίαζε, απόλυτα  απορροφημένη από το έργο της.  Σε λίγο ξεγλίστρησε από την πολυθρόνα, κρατώντας τη ζωγραφιά της στο χέρι κι ήρθε και τον τράβηξε από το μανίκι της ρόμπας.
«Όχι τώρα, Ρόζι», της είπε μαλακά, προσηλωμένος στην οθόνη του λάπτοπ. Διάβαζε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο για τον Χάρμαν, έναν γερμανό κατά συρροή δολοφόνο που έδρασε στις αρχές του περασμένου αιώνα προκαλώντας με τον τρόπο του  αλλαγές στο ίδιο το δικαστικό σύστημα και στο μέλλον της δημοσιογραφίας και της αστυνομικής έρευνας. Το άρθρο ήταν γραμμένο στα ελληνικά και απαιτούσε αρκετή συγκέντρωση για να το παρακολουθήσει.  (Σ.τ.σ. Υπαρκτό άρθρο γραμμένο από την Άνα Ζουμάνη)
Η Ρόζι επέμεινε.
«Θείε, κοίτα τη μαμά», του πρότεινε το φύλλο χαρτιού, βάζοντάς το στο οπτικό του πεδίο.
Ναι, Ρόζι, πήγε να χαμογελάσει, αλλά στη θέα της ζωγραφιάς πάγωσε.
Η μικρή είχε απλώσει στο χαρτί μια μικρή ποσότητα αίματος, σχεδιάζοντας ένα υποτυπώδες χαμογελαστό πρόσωπο, σαν αυτό που κοσμούσε χρόνια τώρα τον τοίχο του καθιστικού.
Πανικοβλημένος έψαξε τα χέρια του παιδιού και βρήκε ένα μικρό κόψιμο στον αριστερό δείκτη, πιθανότατα από το ίδιο το χαρτί που χρησιμοποιούσε για να ζωγραφίσει.
«Γιατί το έκανες αυτό Ρόζι; Η μαμά δε θα ήθελε ποτέ να σε δει να πληγώνεσαι», προσπάθησε να αντιδράσει όσο πιο φυσιολογικά μπορούσε.
«Ήθελα να δω τη μαμά», απολογήθηκε η μικρή και τον κοίταξε παρακλητικά, λες και του ζητούσε να κάνει ένα θαύμα.
«Λυπάμαι Ρόζι, κι εγώ θα ήθελα να δω τη μαμά σου, αλλά δεν μπορούμε. Το ξέρεις».
«Και βέβαια μπορούμε!», αναφώνησε χαρούμενα και ξέφυγε από τα χέρια του τρέχοντας προς την κουζίνα.
Στο τραπέζι, όπως πάντα, βρίσκονταν αραδιασμένα όλα τα όργανα χημείας του Χολμς. Ανασηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της κι έβαλε πολύ προσεκτικά τη ζωγραφιά της κάτω από το μικροσκόπιο. Ο Χολμς την πλησίασε μπερδεμένος.
«Κοίτα!» του ξανάπε, με μια σοβαρή επιμονή που δεν άφηνε περιθώρια αντίδρασης.
«Να κοιτάξω. Να κοιτάξω τι;», μουρμούρισε χαμένος κι έσκυψε πάνω από το μικροσκόπιο.
Ρητίνη, ανακυκλωμένο χαρτί, κηλίδες αίματος… Αίμα! Το ντι εν έι, ο γενετικός κώδικας της Μαίρης υπήρχε πάντα μέσα στο αίμα της κόρης της. Αυτό προσπαθούσε να του πει το παιδί τόσην ώρα; Έσκυψε και τη σήκωσε στην αγκαλιά του, κοιτώντας την έκπληκτος.
«Είναι κι εδώ η μαμά», του είπε συνωμοτικά χτυπώντας απαλά τις παλάμες της στους κροτάφους του και φιλώντας τον στο κούτελο.
«Είναι στο παλάτι».
Για μια στιγμή ένοιωσε αποπροσανατολισμένος, σαν να τον είχαν υπνωτίσει. «Είσαι σίγουρος πως δεν πήρες τίποτα σήμερα»; τον ρώτησε το μυαλό του. Έφτασε ως τον καναπέ με τη Ρόζι  στα χέρια και σωριάστηκε πάνω του με τρεμάμενα γόνατα. Το κορίτσι τον αγκάλιασε άλλη μια φορά από το λαιμό και του ψιθύρισε ένα μαγικό ξόρκι.
«Μπορείς να είσαι πραγματικά μαζί της, ξέρεις. Αρκεί να βάλεις αυτό» κι άπλωσε το ένα χέρι της προς τη ζωγραφιά «εδώ», συνέχισε ακουμπώντας το άλλο της χέρι στο κεφάλι του.
Αίμα, πληγή, θάνατος, πόνος, απώλεια, τετελεσμένο, αναπαραγωγή, σχέδιο, κώδικας- ανάμνηση, λογική, σωτηρία, νους, σύνθεση, αυτοπροσδιορισμός, παλάτι της μνήμης, πρόγραμμα …
Για κάποιο λόγο που δεν μπορούσε να εξηγήσει λογικά, ο Χολμς διαισθάνθηκε πως δεν του μιλούσε πια για τη μητέρα της, για τη Μαίρη, αλλά για Τη γυναίκα.
«Μη φοβάσαι, θείε Σέρλοκ, θα σε ξυπνήσω εγώ», τον αποχαιρέτησε όταν επέστρεψε ο Τζον να την πάρει. Κανένας από τους δύο άντρες δεν κατάλαβε τι εννοούσε.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου 6-7-18

photo editing by Ana Zumani 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.