Πάει το λιβάδι - (Άνα Ζουμάνη)



Στις 3 Ιουλίου κατέστρεψαν το λιβάδι για να χτίσουν.  Διέκοψαν απότομα τις αρωματικές του συμφωνίες.
Όπως όταν ο μαέστρος χτυπά το «τέλος»

Τώρα το άρωμα τραγουδά το κύκνειο άσμα του και στέκεσαι με συγκλονισμένη την καρδιά και φαντάζεσαι παχιές αγελάδες να μασουλάνε το χόρτο και να τρέχουν τα σάλια τους.

Σαν πρωτόγονος κήπος, ήσουν, λιβάδι, ως τις 3 Ιουλίου ακριβώς.
Βούιζε ο τόπος από μέλισσες και άλλα ζουζούνια, τα χρώματα τρεμόπαιζαν. Καφέ το σύννεφο, μωβ το γαϊδουράγκαθο, πάνω από το πράσινο, σαν δηλητήριο, χορτάρι.
Μύριζες  θηριοτροφείο  και φαρμακείο.  Όπως είναι το άγριο μέλι στο στόμα, έτσι ήσουν, λιβάδι.
Με νάρκωνες γλυκά και με αναζωογονούσες.

Και έλεγες: «Κοιμήσου απαλά και ξύπνα φρέσκια».
Τώρα δεν είσαι  πια.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.