Ο αδερφός μου ─ Άνα Ζουμάνη



Είναι κάπως κακόγουστο να γράφεις ύμνους για τον αδερφό σου, όμως μια που εκτός από αδερφός μου, είναι και φινέτσα σκέτη, θα γράψω κάτι γι' αυτόν, παρά την στενή μας συγγένεια.

Η φαινομενική  αδιαφορία του αδερφού μου για τις πολυτέλειες της ζωής, θυμίζει τον Διογένη, αν και δεν ζει σ' ένα βαρέλι, αλλά σε ένα δυόροφο σπίτι της οδού Α. στη Νυόν της Ελβετίας.

Μια φορά, σε μια παθολογική κατάσταση αδερφικής αγάπης, του έστειλα τριάντα από το αγαπημένα του πούρα με επιστόμιο από φελλό.
«Ως σύγχρονοι πολιτισμένοι άνθρωποι, έχουμε το καθήκον να καπνίζουμε στεγνά. Όλα μπορούν να είναι υγρά, μόνο το πούρο όχι. Όταν τελειώνεις το κάπνισμα, το πούρο πρέπει να είναι τόσο στεγνό, όσο ήταν στο κουτί του, μείον το κομμάτι που κάπνισες», λέει.

Του έστειλα λοιπόν 30 πούρα με επιστόμιο και την επόμενη μέρα μου είπε:
─ Άκου να δεις τι έπαθα. Καταστροφή! Καθόμουν στο πρωϊνό τραπέζι και άναψα ένα πούρο. Μόλις τράβηξα δυο-τρεις τζούρες, μου 'πεσε μέσα στον καφέ.
─ Ε, και; Έχεις άλλα 29 στο κουτί.
─ Παρντόν, αλλά τα έχω ήδη μοιράσει σε 29 υπέροχα πρωϊνά.

Εντάξει, δεν είχα δάκρυα στα μάτια, αφού δεν είμαι οργανωμένη καταλλήλως. Τα είχα στην ψυχή και προπαντός σκεφτόμουν όλα εκείνα τα σπάταλα καθίκια γύρω μου.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.