Βιβλιοπαρουσίαση: Daemon Voices του Philip Pullman



Ο Φίλιπ Πούλμαν είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς για διάφορους λόγους: είναι εξαιρετικός παραμυθάς, διαθέτει χιούμορ και καμπόση φαντασία, δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του και λίγο πολύ ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο δε διαφέρει και τόσο απ' το δικό μου.

Από τη στιγμή που έχω διαβάσει όλα σχεδόν τα βιβλία του μέχρι τώρα δε θα ήταν λογικό για μένα ν' αποφύγω το ανά χείρας για τον απλό λόγο ότι πρόκειται για μια συλλογή από δοκίμια και διαλέξεις.

Τα τριάντα αυτά κείμενα γράφτηκαν στη διάρκεια είκοσι χρόνων και περιλαμβάνουν αναλύσεις για το έργο άλλων συγγραφέων, και ειδικά του αγαπημένου του Ουίλιαμ Μπλέικ, εμπεριστατωμένες μελέτες βιβλίων, λεπτομερείς αναφορές στο δικό του έργο και για το από πού αντλεί την έμπνευσή του, ταξίδια πίσω στο χρόνο και τους λογοτεχνικούς του ήρωες, θεολογικές διατριβές (είναι άθεος), τις δικές του απόψεις για το ποιος οφείλει να είναι ο ρόλος του συγγραφέα στην κοινωνία, και κριτικές τέχνης.

Ο Πούλμαν αγαπά αυτά που αγαπά και αντιπαθεί αυτά που αντιπαθεί. Του αρέσει να φτιάχνει ιστορίες φαντασίας αλλά παραδέχεται ότι εκνευρίζεται όταν οι φανταστικοί κόσμοι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Και αν υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς που δε συμπαθεί δε διστάζει να το πει, κι ας αποτελούν σημαντικά μέλη του λογοτεχνικού κανόνα. Ποιοι είναι αυτοί; Οι J.R.R. Tolkien και C.S. Lewis. Ο πρώτος για το γεγονός ότι δεν αναπτύσσει τους χαρακτήρες του όπως πρέπει, κι επειδή ο τρόπος ζωής που τους χαρίζει είναι εξωπραγματικός ("Κάνεις δεν έχει σεξουαλικές σχέσεις στη Μέση Γη", λέει, "θαρρώ ότι τα παιδιά τους τα παραδίδουν ταχυδρομικώς"). Ο δεύτερος τον εκνευρίζει για τον πουριτανισμό του, αλλά και για τον τρόπο που μεταχειρίζεται την ηρωίδα του στα βιβλία της Νάρνια, την ενηλικίωση της οποίας περιγράφει λίγο πολύ ως μίασμα.

Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του Πούλμαν, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο ή τις γνώσεις του. Ο καλός παραμυθάς είναι και καλός αναγνώστης, αφήνει να εννοηθεί ξανά και ξανά. Και παραδέχεται συχνά ότι αν δεν υπήρχαν κάποιοι πρωτομάστορες, αυτός δε θα έφτανε στο σημείο που είναι τώρα, ίσως να μη γίνονταν καν συγγραφέας.

Τα λογοτεχνικά του είδωλα, εκτός από τον Μπλέικ, είναι ο ποιητής Μίλτον, ο Ντίκενς, αλλά πάνω απ' όλους οι Αδελφοί Γκριμ. Οι πιο πάνω του άνοιξαν το δρόμο. Όπως κι αυτός τώρα δείχνει το δρόμο στους συγγραφείς των επόμενων γενεών. Υπάρχουν μπόλικες συμβουλές για τους τελευταίους στις 480 σελίδες αυτού του βιβλίου. Η πρώτη και καλύτερη είναι: γράφετε απλά!

Κλείνοντας αυτό το κείμενο θα ήταν παράλειψή μου αν δε σας παρότρυνα να ακούσετε τα audio books της τριλογίας His Dark Materials. Πρόκειται για πραγματικές πολυφωνικές υπερπαραγωγές, με αφηγητή τον ίδιο, που αποδεικνύουν με τον πιο απτό τρόπο ότι η απλότητα στη γραφή, ναι, μπορεί να είναι ευλογία.

Λάκης Φουρουκλάς
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.