Κυρία Γη, ένας φανταστικός διάλογος με δραματοποιημένους χαρακτήρες- Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου


-Καλημέρα, κύριε Χολμς.
-Δε θα το έλεγα.
-Μάλλον αναρωτιέσαι για ποιο λόγο βρίσκομαι εδώ… Λοιπόν, για να δούμε. Ακούς τη μουσική Μάικροφτ Χολμς;
-Να ακούσω ποια μουσική, ακριβώς;
Το κορίτσι κάνει μια χειρονομία γεμάτη χάρη, δείχνοντας τα πάντα γύρω της.
-Αυτή τη μουσική.
Κλείνει τα μάτια της και κουνάει αργά, απαλά το κεφάλι της σαν να παρακολουθεί μια κρυφή μελωδία.
-Νομίζω πως ήρθε η ώρα να συστηθούμε σωστά, κύριε Αγγλία, λέει πριν ανοίξει τα μάτια. 
Ο Μάικροφτ παραμένει ακίνητος αλλά η ταραχή του αρχίζει να γίνεται εμφανής.
Θόρυβο, ενοχλητικό θόρυβο ακούει πάντα.
-Καλύτερα να καθίσουμε, ίσως μου πάρει λίγο χρόνο για να  το εξηγήσω. Ξέρεις από χρυσόψαρα, κε Χολμς, έτσι δεν είναι;
-Ναι.
-Ξέρεις και τι ιδιαίτερο έχουν τα χρυσόψαρα, φυσικά.
-Αυτά που με ενδιαφέρουν εμένα είναι σπάνια.
-Όχι, δεν εννοώ αυτό. Εννοώ πως φημολογούνται πως έχουν πολύ περιορισμένη μνήμη. Πάρτε για παράδειγμα τον κύριο Λονδίνο. Πόσα πράγματα έχει χάσει από τη μνήμη του, πόσο μικρός, πόσο κομμένος είναι.
Ο Μάικροφτ κάνει τον παραλληλισμό και συμπεραίνει πως ο κύριος Λονδίνο είναι ο αδερφός του, ο Σέρλοκ.
-Λοιπόν κύριε Χολμς, φανταστείτε πώς θα ήταν να μην ξέφευγε απολύτως τίποτα από την αντίληψή  σας. Όχι μόνο αυτά που έχετε ζήσει, τα γεγονότα, οι κινήσεις σας, αλλά και όσα υπήρξαν πίσω τους και ανάμεσά τους για να τα δείτε και επιλέγετε ή αναγκάζεστε να τα αγνοείτε.
-Ναι;
-Τι λέτε να συνέβαινε τότε;
Ο Μάικροφτ δεν απαντά.
-Ας πούμε πως  κοιτώντας για μία στιγμή έναν πίνακα, θυμόσασταν κατόπιν τα πάντα σε αυτόν. Τι θα μπορούσατε να κάνετε;
-Να τον περιγράψω, προτείνει, όχι ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την απάντησή του.
-Ναι, αλλά και τι άλλο; το κορίτσι επιμένει .
-Να τον αντιγράψω.
-Ναι, όχι τόσο αποδοτικό. Περιορισμένοι υλικοί πόροι. Κάτι άλλο;
-Να δω το παρελθόν του.
-Σωστά. Αλλά ποιο παρελθόν εννοείς;
-Του πίνακα.
-Ξέχνα τον πίνακα. Τι μπορείς να δεις;
Ο Μάικροφτ ξεροκαταπίνει ανασαίνοντας γρήγορα.
-Το παρελθόν, μουρμουρίζει αναστατωμένος.  
-Λοιπόν, κύριε Χολμς, εγώ κοιτάζω τώρα εσάς, και μπορώ να δω τη φωτιά που άφησε τα σημάδια  στην πλάτη και στα χέρια σας. Γιατί δεν του είπατε ποτέ πως εσείς τον βγάλατε από τη φωτιά;
Το πεντάχρονο κοριτσάκι σηκώνεται από την καρέκλα και τείνει το μικρό της χέρι πάνω από το γραφείο. Ο Μάικροφτ Χολμς νοιώθει υποχρεωμένος από δέος να σηκωθεί και να το σφίξει στο δικό του.
-Είμαι η κυρία Γη, λέει το κορίτσι και ξανακάθεται στην καρέκλα.
Τα πόδια της με τις άσπρες καλτσούλες και τα ροζ αθλητικά παπούτσια δεν φτάνουν καν να ακουμπήσουν στο πάτωμα.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.