Το όνομά της είναι Θλίψη - Του Λάκη Φουρουκλά



Κοιμάται με θυμό, ξυπνά με λύπη
και όλο αναρωτιέται τα γιατί.
Γιατί την άφησε; Γιατί τώρα;
Τι άλλαξε μετά από τόσα χρόνια.
Κλείνει τα μάτια πεισματικά, όλο και πιο συχνά
και θυμάται:
τα όχι λίγα που έζησαν μαζί,
τις πλέριες μικρές μαγικές στιγμές τους,
τα νεύρα και τις χαρές,
τις λαχτάρες και τις απογοητεύσεις
που μοιράστηκαν.
«Αν δεν υπήρχε τότε θα έπαυα να υπάρχω κι εγώ»,
αυτό σκεφτόταν κάποτε, κι έτσι
ακριβώς νιώθει τώρα: σαν να μην υπάρχει.
Αυτά παθαίνει άραγε κανείς όταν αφοσιώνεται
με ψυχή και με σώμα σ’ ένα και μόνο πράγμα;
Αυτά;
Ή μήπως κάποιοι τυχεροί, που δεν της μοιάζουν δηλαδή,
τη βγάζουν καθαρή και γίνονται ευτυχισμένοι;
Η ευτυχία!
Το μεγάλο Αχ και το τεράστιο Χα.
Αν την πόθησε ποτέ στ’ αλήθεια, αναρωτιέται.
Ίσως και να μην το έκανε αφού πάντα
πίστευε πώς ό,τι αυτή ποθούσε θα χανόταν.
Όταν κάποτε κάποιος θέλησε να τη ρωτήσει
αν είναι καλά, μετά από μια ξαφνική αρρώστια
που τη βρήκε, του απάντησε:
«Άρχισε να με πιάνει η κατάθλιψη,
άρα είμαι καλύτερα», και γέλασε.
Γέλασε βλέποντας την απορία να παίρνει
μορφή στο πρόσωπο του άλλου και
την υποψία ότι είναι τρελή να γεννιέται μέσα του.
Γέλασε επειδή του έφτυσε της ψυχής της την
αλήθεια κατάμουτρα και ήξερε ότι σαν τέτοια
ποτέ δε θα γινόταν πιστευτή.
Και τώρα…
Και τώρα περπατά σαν μια αόρατη
τυραννισμένη ψυχή ανάμεσα στο πλήθος.
Δεν είναι καλά μα δεν το δείχνει,
δεν είναι καλά μα το φωνάζει.
Το φωνάζει μέσα από ακατάλυτες σιωπές
και στη βουή του κόσμου.
Δεν έχει όνομα και δεν έχει φύλο.
Έχει μονάχα εκείνο το κάτι που σαν καταδίκη
γεμίζει με πόνο τις ψυχές,
που τις φιλοδωρεί με μεγατόνους από σκοτάδι,
αυτό που αποκαλούνε θλίψη.
μ’ ένα κατά να το συνοδεύει και να το ορίζει.

Λάκης Φουρουκλάς

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.