Η νιφάδα δημιουργός - Του Λάκη Φουρουκλά



Η νιφάδα όταν λιώνει γίνεται δάκρυ και ρέει, και τρέχει αργά, προς το κάπου ή το πουθενά. Κι η ζωή μας μια νιφάδα είναι. Άλλες φορές το δάκρυ της κρατάει πολύ και άλλες λίγο. Άλλοτε είναι γλυκό και όχι σπάνια πικρό.

Μοιραζόμαστε ένα δάκρυ, αυτό κάνουμε οι άνθρωποι. Ένα δάκρυ χαράς. Ένα λύπης. Ο χρόνος και οι περιστάσεις καθορίζουν τη διάρκειά του. Θα κρατήσει ένα χειμώνα, ένα καλοκαίρι, για όσο ζούμε;

Η μοναξιά είναι σα μια νιφάδα που περιφέρεται υπεράνω μας ψάχνοντας κάπου να ξαποστάσει, ώστε να γίνει ένα με το ένα μας, για να μας αποκόψει από το εγώ μας.

Το είναι και το εγώ δεν είναι το ίδιο πράμα. Το είναι μας δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, αυτόν που χρωστούμε στον εαυτό μας. Το εγώ, αυτό είναι η καταδίκη μας, αφού δε μας αφήνει να αντικρίσουμε τις αλήθειες που θα συναντήσουμε στη διάρκεια της διαδρομής.

Η κάθε νιφάδα είναι μια ξεχωριστή στιγμή, ένας πόνος, ένα χαμόγελο πλατύ, μια απογοήτευση, ένα όνειρο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορούμε να διαλέξουμε τις νιφάδες μας, αλλά μπορούμε να κάνουμε ό,τι περνά απ' το χέρι μας ώστε, όταν αυτές μας βρουν, να είμαστε έτοιμοι να τις συναντήσουμε.

Ένα ευχαριστώ, να μια καλή νιφάδα στον κουμπαρά. Μια ευγενική χειρονομία, να μία άλλη. Η γενναιοδωρία, αυτή κι αν θα το γεμίσει μέχρι πάνω. Οι δίχως απαιτήσεις αγάπη, ετούτη θα τον κάνει να ξεχειλίσει.

Από μια νιφάδα, έτσι ξεκινάει η δημιουργία ενός κόσμου καλύτερου, μια ζωής γεμάτης. Κι έτσι μπορεί να τελειώσει, μια κι απόλυτες αλήθειες δεν υπάρχουν.

Λάκης Φουρουκλάς

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.