Καημένα τέρατα...



Ήταν εκείνη, ήταν κι εκείνος. Για χρόνια κρατούσαν τα τέρατά τους κοιμισμένα. Οι εφιάλτες κρυμμένοι στο μπαούλο. Εκείνη τους ξέχναγε με αλκοόλ, αυτο- απέχθεια, μικροτραυματισμούς. Εκείνος τους χλεύαζε με ναρκωτικά και αλκοόλ κι αργότερα τους έκλεισε όλους απέξω από ένα κελί και μπήκε μέσα ο ίδιος για προστασία. Ύστερα οι δυο τους συναντήθηκαν και για λίγο τα τέρατα έφυγαν. Πήγαν διακοπές ή κάτι τέτοιο, γιατί σύντομα ξαναγύρισαν με ανανεωμένες δυνάμεις και τους κατάφεραν μπόλικες δαγκωνιές πριν προλάβουν να τους κοιμίσουν ξανά. Αλκοόλ και αυτοτιμωρία. Αλκοόλ και απομόνωση. Ύστερα από πολλά χρόνια - ίσως κατά τύχη ή ίσως γιατί είχε έρθει η ώρα- άφησαν για λίγο το μπουκάλι στο ράφι. Τα τέρατα ανασάλεψαν κι είπαν να ξαναπιάσουν δουλειά. Αλλά για κακή τους τύχη, βρήκαν πως ούτε εκείνη ούτε εκείνος ήταν πια φοβισμένα και μόνα παιδιά. Και με κάποια τρελή, άρρωστη συμφωνία τους είχαν στήσει μια ωραία παγίδα, βάζοντας τα τέρατα του ενός να κυνηγάνε τα τέρατα του άλλου. Κι εκείνοι, ευδαίμονες μέσα στην ψυχοπάθειά τους, κάθονται τώρα σε μια μεριά και χασκογελάνε.Καημένα τέρατα, σχεδόν σας λυπάμαι...

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.