Η άγνωστη



Κι έφυγε με το ίδιο απαράλλαχτο βήμα.
εγώ απ' την ίδια θέση καθόμου και κοιτούσα..
Με τις πλάτες έξω.... στεκόταν γελαστή... ανάσαινε βαθειά...
Η πόρτα κλειστή.. κι ακόμα σέρνονταν στη νύχτα... κάτι λίγο ακόμη και ξημέρωνε...
Ώρα 5 και 14 ...πρωί... τόχαμε κιόλας παρακάνει... ήθελα να γυρίσω σπίτι.....
Μυρίζοντας το χρυσό μου χεράκι ...με φωνή γυναίκας μίλησα.........
-" Τι κομπιναιζόν είν΄ αυτό".... χωρατά και νάζια.
Κι ένοιωθα το αίμα να τριγυρνά στις φλέβες.
Σαν γράμμα που άφησε ο ταχυδρόμος στην αυλή...
Σας παρακαλώ πείτε πως μέχρι σήμερα δεν είχαμε ποτέ ξαναπαντήξει..
Ούτε τα μάτια σας είδα πριν ποτέ...

Μετά με μίσησα..

Γιώργος Χρηστάκης

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.