Κι έτσι γεννήθηκε το όνειρο… - Του Λάκη Φουρουκλά



"Δώσ' μου μια λέξη και θα σου πω μια ιστορία", μού είπε.

Και της είπα "Όνειρο".

"Α, τ' όνειρο…

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό μια σκιά που περιφερόταν μόνη στον κόσμο. Τριγυρνούσε από δω κι από κει, έβλεπε, μάθαινε. Αλλά δε γνώριζε. Δε γνώριζε ανθρώπους και δεν τη γνώριζαν. Βλέπεις ήταν αόρατη.

Η σκιά μας ήταν πολύ λυπημένη γι' αυτό. Θέλω να με δουν, σκέφτονταν, και θέλω να με ακούσουν. Αλλά οι σκιές είναι άφθονες κι αλλάζουν συνεχώς μορφή οπότε οι άνθρωποι δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τους ρίξουν μια δεύτερη ματιά. Όσο για να τις ακούσουν, ούτε λόγος να γίνεται, αφού όπως όλοι γνωρίζουν οι σκιές δεν έχουν φωνή.

Ξόδεψε χρόνια και χρόνια ταξιδεύοντας η σκιά μας και ήταν πάντα λυπημένη, συχνά δακρυσμένη. Μα, θα μού πεις τώρα, οι σκιές κλαίνε; Φυσικά και κλαίνε, αλλά και χαμογελούν, όπως καθετί άλλο στη φύση. Τέλος πάντων, η διάθεσή της κατακαημένης μας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλο σκέφτονταν ότι ήθελε να πεθάνει, αλλά, ως γνωστό, οι σκιές δεν πεθαίνουν, οπότε ούτε κι αυτή της την επιθυμία δεν είχε τη δύναμη να πραγματοποιήσει.

Βρίσκονταν στα σκοτεινά σοκάκια της σχεδόν απόλυτης απελπισίας όταν ένα χελιδόνι ήρθε μια από τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού και κάθισε… στη σκιά της.

Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τη φιλοξενία, της είπε.

Μα με βλέπεις; το ρώτησε έκπληκτη αυτή.

Φυσικά και σε βλέπω, απάντησε. Και σ' ακούω επίσης.

Άθελά της χαμογέλασε η σκιά.

Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;

Και δε με ρωτάς.

Μπορούν να με δουν και να με ακούσουν και οι άνθρωποι;

Αχ, οι άνθρωποι. Τι παράξενα ζώα. Αν το ήθελαν ναι, θα μπορούσαν να σε δουν και να σε ακούσουν, αλλά δεν τους το επιτρέπει η φαντασία τους. Ο μόνος τρόπος για να τους κάνεις ν' ακούσουν τη φωνή και να δουν τη μορφή σου είναι ν' αρχίσεις να μπαίνεις στο μυαλό τους και να το τριβελίζεις πάντα όταν κοιμούνται. Βλέπεις στη διάρκεια του ύπνου οι άμυνές τους υποχωρούν και τότε όλα μπορούν να συμβούν.

Έμεινε για λίγο σιωπηλή η σκιά, κοιτώντας σκεφτική το χελιδόνι.

Και πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό; το ρώτησε τελικά.

Α, για σένα αυτό είναι πολύ εύκολο, αφού σα σκιά μπορείς να πας όπου θες, να κρυφτείς παντού. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να διαλέξεις έναν άνθρωπο και να γλιστρήσεις μέσα στο κεφάλι του απ' τ' αυτί ή το στόμα ή τη μύτη καθώς κοιμάται. Όταν μπεις μέσα εκεί μπορείς να του πεις ό,τι θες, να του δείξεις ό,τι αγαπάς.

Ω, σ' ευχαριστώ πολύ, τόσο πολύ, είπε η σκιά μας.

Μίλησαν για λίγο ακόμη και όταν πήρε να πέφτει η νύχτα εκείνο πέταξε μακριά. Όχι και πολύ μετά η σκιά εισέβαλε στο κεφάλι ενός νεαρού. Αχ, τι ωραία και ζεστά ήταν εκεί. Της άρεσε τόσο πολύ αυτή η εμπειρία, που αποφάσισε ότι μέσα εκεί, στα κεφάλια των ανθρώπων, ήθελε να ξοδέψει ολόκληρη τη μισή ζωή της. Τη μισή, αφού την υπόλοιπη θα την ξόδευε έξω στο φως, ή και στο ημίφως, ανάλογα με τις περιστάσεις. Μαθαίνω τόσα πολλά, σκέφτονταν θαυμαστικά τώρα, τόσα πολλά. Μάθαινε, μα δίδασκε κιόλας. Έδειχνε στους ανθρώπους εικόνες που αγνοούσαν. Μετέφραζε τις σκέψεις τους σε εικόνες.

Στο πέρασμα των χρόνων και των εποχών κι άλλες σκιές ακολούθησαν το παράδειγμά της. Έδιναν ζωή στα αποκοιμισμένα μυαλά των ανθρώπων και σαν αντάλλαγμα έπαιρναν νέκταρ απ' τις δαιδαλώδεις διαδρομές των σκέψεών τους.

Κάποιος αποφάσισε κάποτε να δώσει ένα όνομα στην απλή αυτή διαδικασία, κι έτσι γεννήθηκε αυτό που σήμερα αποκαλούμε όνειρο".

Μού έκλεισε το μάτι με το που τέλειωσε την αφήγησή της, κι αμέσως ξύπνησα. Τι όνειρο κι αυτό!

Λάκης Φουρουκλάς

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.