Σέρλοκ και Αϊρίν, η πρώτη φορά. Sherlock ultimate, the Greek scenario- Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

 
Η φωνή της μέσα στο μυαλό του δονούνταν σαν απόηχος συμφωνικής ορχήστρας. Είχαν περάσει λίγα δευτερόλεπτα όταν ξανάνοιξε τα μάτια του, και το σεντόνι ήταν υγρό από τα παράγωγα του πρωτόγνωρου πειράματος. Δεν είχε νοιώσει τη σωματική ευχαρίστηση, τουλάχιστο όχι με τον τρόπο που θα την βίωνε ένας κοινός άνθρωπος. Η διαδικασία είχε ουσιαστική σημασία αποκλειστικά μέσα στο μυαλό του, σαν  να είχε συναρμολογήσει κομμάτι – κομμάτι, να είχε υπολογίσει με ακρίβεια το πλάνο πτήσης και τέλος να είχε απογειώσει με ασφάλεια ένα τζάμπο παγιδευμένο με εκρηκτικά. Συνειδητοποίησε ωστόσο τι είχε γίνει, χωρίς ντροπή ή μεταμέλεια. Εκτεθειμένος. Όχι, όχι εκτεθειμένος ακριβώς. Ευάλωτος. Αυτό ένοιωθε. Είχε εκτοξεύσει την καρδιά του έξω από την προστασία του σκελετού και του υπόλοιπου σώματός του. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, θα μπορούσε να τον σκοτώσει με μια λάθος λέξη, με ένα επικριτικό βλέμμα, με το πιο απαλό αδιάκριτο άγγιγμά της. Το παγιδευμένο τζάμπο θα εκρήγνυτω στον αέρα. Αλλά με κάποιον τρόπο εκείνη το κατάλαβε κι έμεινε ακίνητη σα ζωγραφιά, γερμένη στο πλάι του, να τον κοιτάζει μέσα στα θολωμένα γαλάζια του μάτια  με ανεξερεύνητο  βλέμμα. Ύστερα η στιγμή της αδυναμίας πέρασε και  η γυναίκα άπλωσε το χέρι της πάνω στο στέρνο του, αγγίζοντάς τον στο σημείο που πριν λίγο βρισκόταν  εκτεθειμένη η καρδιά του.
Έκανε μια γκριμάτσα παραίτησης και αποδοκιμασίας και πήγε να σηκωθεί από το κρεβάτι. 
«Όχι, δεν νομίζω πως τελικά αυτό το πράγμα δουλεύει με εμένα», δήλωσε με ήρεμο και απαθή τόνο.
«Ίσως… Αν την επόμενη φορά περιλάμβανες κι εμένα μέσα θα ήταν καλά», τον πείραξε χαμογελώντας αινιγματικά εκείνη.
«Α! Με συγχωρείς, έχεις δίκιο», γύρισε και την κοίταξε έκπληκτος και συνοφρυωμένος επιστρέφοντας στο μαξιλάρι δίπλα της.
Άρχισε να τη χαϊδεύει επιδέξια με τα μακριά, ευέλικτα δάχτυλά του, κατεβαίνοντας όλο και πιο χαμηλά στο κορμί της. Αντίθετα από εκείνον, εκείνη απολάμβανε το κάθε άγγιγμά του σχολαστικά, άφηνε χρόνο στη χημεία να κάνει τη δουλειά μέσα στα κύτταρά της. Πλάσμα της σάρκας. Κάθε της ανάσα και μια λεπτομέρεια στο αριστούργημα της έκστασης . Όλες οι αισθήσεις και τα συναισθήματα δούλευαν για χάρη της. Όταν το χέρι του βρέθηκε ανάμεσα στα πόδια της, μισάνοιξε τα μάτια της και τον κοίταξε για μια στιγμή. Το ένοιωσε πως η εικόνα δεν ήταν σωστή, αλλά δε συνειδητοποίησε αμέσως όλο το περιεχόμενο. Τον είχε παρατηρήσει καλά πριν, είχε δει τη μαγεία στο ανατριχιασμένο του κορμί. Τώρα δεν ήταν το ίδιο.  Ξανάνοιξε τα μάτια της, αυτή τη φορά για τα καλά, κι αστραπιαία έπιασε δυνατά τον καρπό του χεριού του και το απομάκρυνε από πάνω της. 
«Είσαι σχιζοφρενής!», εξέπνευσε απότομα, σοκαρισμένη.
Με το ελεύθερο χέρι του κρατούσε το κινητό του και πληκτρολογούσε ένα μήνυμα. Του το άρπαξε απότομα, αλλά δεν κατάφερε να το αποσπάσει απ το χέρι του πριν προλάβει να σβήσει ότι ήταν αυτό που έγραφε.
«Μην είσαι χαζή, μπορείς πάντα να επωφεληθείς από τα δάχτυλα ενός βιολιστή», ανασηκώθηκε στους αγκώνες του και την κοίταξε ερευνητικά.
«Μπορώ να παίξω αυτό το παιχνίδι με οποιονδήποτε άλλο θέλω στον κόσμο. Οποιονδήποτε. Αλλά δε θέλω αυτό από σένα, Χολμς. Πες μου τι έγραφες και σε ποιόν», απείλησε, κραδαίνοντας το κινητό σαν πέτρα έτοιμη να τον λιθοβολήσει.
«Όχι».
Βγάζεις αστείους θορύβους. Υπολογίζω πως θα έχεις τελειώσει σε ένα λεπτό. 59 δευτερόλεπτα. 58…
«Όχι, δε θα σου πω».
Την μέτρησε με το βλέμμα και συμπέρανε πως αν μάθαινε τώρα τι έλεγε το μήνυμα, θα ήταν η αρχή του τέλους μεταξύ τους. Θα τον απεχθανόταν, κι αυτό θα την σκότωνε. Θα σκότωνε και τους δύο.
«Δεν έχει καμία σχέση με …»
Έφαγε το κινητό στο κεφάλι και αναφώνησε από τον πόνο. Τον είχε σημαδέψει ακριβώς πάνω από τη μύτη,  πιθανότατα με την πιο αποτελεσματική πορεία και κλίση, για να μεγιστοποιήσει τη δύναμη πρόσκρουσης στο κρανίο του.
«Είσαι ψυχοπαθής!», μουρμούρισε ζαλισμένος, καθώς Η γυναίκα φόραγε τη ρόμπα του κι έβγαινε από την κάμαρα βιαστικά. 
«Προσπαθείς να μιλήσεις στο μυαλό μου, κι εγώ προσπαθώ να μιλήσω στο κορμί σου. Νομίζω πως είμαστε ισοπαλία. 0-0», της φώναξε από το δωμάτιο, κι ύστερα έπεσε με τα μούτρα πάνω στο σεντόνι ρουφώντας σαν κυνηγόσκυλο το άρωμα του κορμιού της.
Η Αϊρίν επέστρεψε κι έκλεισε την πόρτα κοπανώντας τη με δύναμη.
«Ως την επόμενη φορά, κυρίαρχή μου», ψιθύρισε χαμογελώντας μόνο για να το ακούσει ο ίδιος κι άπλωσε τα χέρια του αγκαλιάζοντας το κρεβάτι, για να κοιμηθεί με εκείνη στο μυαλό του.
Κουρνιασμένη στη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα του και τυλιγμένη σφιχτά μέσα στη ρόμπα του, η Αϊρίν ένοιωσε πως βρίσκεται μέσα στην αγκαλιά του.
«Ως την επόμενη φορά, μικρέ μου αριστοκράτη», αναστέναξε χαμογελώντας πριν την πάρει ο ύπνος.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου, 4 Ιουλίου 2018

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.