Sherlock ultimate, the Greek Scenario- Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου


Δεν ήταν πως είχαν λυθεί ξαφνικά όλα του τα ψυχολογικά προβλήματα, ούτε πως είχε απότομα γίνει φυσιολογικός και προσπελάσιμος άνθρωπος. Ούτε και είχε πάψει, φυσικά, να είναι το ενοχλητικό, σπασαρχίδικο, υπεροπτικό καθίκι που ήταν.  Αλλά είχε αποκτήσει πλέον μια έστω ελάχιστη συνέπεια με τα βασικά καθιερωμένα, μια σύνδεση με τον κοινό νου και την τόλμη να ξεπερνάει τα μικρά του όρια, τουλάχιστον με αυτούς τους λίγους δικούς του ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόταν πια  το εγωιστικό του πάνθεο. Μπορούσε να αντέξει την ανάμνηση του θανάτου του πρώτου καλύτερού του φίλου, και την ανάμνηση της φωτιάς που έβαλε στο σπίτι η αδερφή του, τα επόμενα Χριστούγεννα. Η αδερφή του, αυτή ήταν που τον είχε προγραμματίσει, με έναν πολύ άρρωστο τρόπο, να απωθείται από κάθε συναίσθημα, κάθε εκδήλωση αγάπης και ενδιαφέροντος. Να τρέμει από φόβο για τον έρωτα σε σημείο που να απαρνιέται την ίδια τη ζωή του για να καταφέρει να μην τον ζήσει. Αλλά το τετελεσμένο είναι πάντα τετελεσμένο και αν είσαι τυχερός, σου μαθαίνει πως μπορείς να επιζήσεις από τους πιο φρικαλέους σου φόβους, αρκεί να πιστέψεις πως αξίζει να ξεπεράσεις τα όρια και να τους αντιμετωπίσεις. Κανένας άντρας δεν θα μπορούσε να τον κάνει να ξεπεράσει το φόβο του για τη συναισθηματική σύνδεση από τον Τζων Γουάτσον. Καμία γυναίκα δεν θα μπορούσε να τον κάνει να ξεπεράσει το φόβο του για τον έρωτα από την Αϊρήν Άντλερ.  Μπορεί για αυτόν, το καλύτερο ως τώρα πράγμα στη ζωή του να ήταν το να λύνει εγκλήματα, ακόμα καλύτερα αν ήταν μαζί με τον Τζων, αλλά το αμέσως καλύτερο πράγμα στον κόσμο ανακάλυψε πως ήταν το να μοιράζεται το κρεβάτι του  με την Αϊρήν. Μπορούσε κυριολεκτικά να ακούει τη μουσική του κόσμου, για εκείνες τις λίγες στιγμές που κρατούσε η ερωτική κορύφωση. Μπορούσε να δει τον κόσμο όλο να γκρεμίζεται και να χτίζεται από την αρχή. 
«Έχετε ένα νέο μήνυμα από τη Ρόζι Γουάτσον», τον πληροφόρησε το messenger.
Ο Χολμς άνοιξε τον σύνδεσμο. Παφ! Ένα χιπ- χοπ τζαζ τραγούδι του έδωσε μία οπτικοακουστική σφαλιάρα.
Στα τεσσεράμισι, ήταν σίγουρος πως ήξερε να γράφει τέλεια, απλά ήταν προσεχτική. Ότι ήθελε να του πει του το έλεγε στέλνοντάς του τραγούδια. Τραγούδια που πραγματικά τα άκουγε, ακόμα κι αν ήταν αμερικανιές, ρεμπέτικα, μέταλ, τρανς, γκόθικ μπλουζ ή ότι άλλο ανακάλυπτε η μικρή Ρόζι που πίστευε πως ήταν καλό να ακούσει. Καλό, σαν να λέμε για το καλό του. 
Ο Τζων του ξεκαθάρισε πως δεν θα τον άφηνε να την δει μέχρι να τον πείσει πως είχε πλέον την πρόθεση να ζήσει και να προσπαθήσει να γίνει και να μείνει καλά. Η επιστροφή της Αϊρήν και η ερωτική τους σχέση ήταν η καλύτερη απόδειξη.
Την ημέρα που βγήκε από το νοσοκομείο, ο Τζων τον συνόδεψε σπίτι, στο διαμέρισμα της οδού Μπέικερ.
«Το καταλαβαίνεις πως η κόρη μου περνάει Οιδιπόδειο σύμπλεγμα μαζί σου, έτσι;», τον ρώτησε κάπως  θυμωμένος.
«Σύμπλεγμα της Ηλέκτρας λέγεται Τζων, κάνε την έρευνά σου, επιτέλους».
Ο Τζων τον κοίταξε λίγο σαστισμένος και πολύ εκνευρισμένος.
«Το Οιδιπόδειο το περνάω εγώ μαζί της», χαμογέλασε και τον κοίταξε απολογητικά.
Η ταλαιπωρία και το βάρος που είχε χάσει στο νοσοκομείο έκαναν τις ρυτίδες στα μάγουλά του να αλλάζουν το πρόσωπό του εντελώς. Πλησιάζοντας πια τα σαράντα, άρχιζε επιτέλους να μοιάζει μια σταλιά με τον πατέρα του. Τον μόνο λογικό στην οικογένεια.
Ήταν πέντε μήνες που είχε βγει πια από το νοσοκομείο, όταν ζήτησε για πρώτη φορά να τη δει, μετά δηλαδή από εκείνη την πρώτη απόπειρα την ημέρα που είχε ξυπνήσει από το κώμα. Είχε σεβαστεί τα λόγια του φίλου του, αλλά πλέον έπρεπε να μάθει ποια πραγματικά ήταν η Ρόζι Γουάτσον. Τι ήξερε. Της χρωστούσε τον εαυτό του κι έπρεπε με κάθε τρόπο να μάθει το γιατί.
«Ζητάω την κόρη σου για ραντεβού. Μπορείς να μου ρίξεις μπουνιά αν θες, αλλά σκέψου πρώτα ποιος της είμαι κι όχι το πώς φαίνονται τα πράγματα».
Η μπουνιά ήταν ήδη έτοιμη, αλλά δεν είχε απογειωθεί.
«Μη γίνεσαι ψυχοπαθής, Τζων, αυτό είναι δικό μου προνόμιο. Θα την βγάλω έξω για φαγητό. Στου Άντζελο. Μπορείς να με σημαδεύεις με καραμπίνα από την απέναντι ταράτσα άμα θες. Θα τη φέρω σπίτι πριν τις εννιά».
Η Ρόζι έκανε εμφανώς επίδειξη. Πάνω από το ροζ- άσπρο σετ μπλούζα- παντελόνι, φορούσε το παλτό που της είχε πάρει δώρο πέρσι στα γενέθλιά της ο θείος της, μια κάπως μεγάλη τότε για τα μέτρα της μικρογραφία του δικού του. Τώρα της ερχόταν τέλεια.  Και σήκωνε και το γιακά το σκατοκόριτσο.
«Λίγο ζέστη δεν κάνει για παλτό;», τη ρώτησε μέσα στο ταξί.
«Θα το αντέξουμε», του απάντησε γελώντας, τραβώντας με νόημα το δικό του παλτό που ήταν ακριβώς ίδιο με το δικό της.
Περίμενε να καθίσουν και να τους σερβίρουν πριν ξεκινήσει να μιλάει.
Θείε Σέρλοκ, ακούς τη μουσική ποτέ;
Ο Χολμς δεν απάντησε αλλά κατάλαβε για τι πράγμα του μιλούσε.
Την ακούς εσύ;  
Όλη την ώρα, θείε.
Ο Σέρλοκ Χολμς ένευσε με αποδοχή.
Πώς ήξερες τι έπρεπε να κάνω;
Δεν είναι ότι ήξερα ακριβώς, υποπτεύτηκα την πιθανότητα κι έκανα ότι μπορούσα για να πραγματοποιηθεί.
Μπορείς να δεις το μέλλον, δηλαδή;
Η Ρόζι έγειρε το κεφάλι στο πλάι και τον κοίταξε σοβαρή.
Όχι, όχι το μέλλον ακριβώς, θείε Σέρλοκ. Μπορώ να δω το αρχικό σχέδιο του κτηρίου, όχι το ίδιο το κτήριο. Και το σχέδιο μπορεί να αλλάζει στην πορεία. Το κάνεις κι εσύ, πολλές φορές, αλλά δεν φτάνεις σε τέτοιο βάθος χρόνου. 
Δυο μέρες πριν είχε συναντήσει για πρώτη φορά τον Μάικροφτ Χολμς και του είχε ζητήσει να κάνει κάτι για αυτήν. Σύμφωνα με το σχέδιο του Μάικροφτ έπρεπε να αφήσουν τον Σέρλοκ έξω από αυτό, λέγοντάς του ψέματα. Αλλά η Ρόζι είχε ένα άλλο αίσθημα ηθικής ευθύνης απέναντί του και παρόλο που δεν θα ήταν το καλύτερο, το πιο σωστό, το πιο ασφαλές, πήρε την απόφαση εκείνη τη στιγμή να αλλάξει το μέλλον και να πει την αλήθεια στον θείο της.
«Κάθε μέρα μου είναι και πιο δύσκολο να παραμένω ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους. Με τραβάει η μουσική και το  φως. Όταν βλέπεις υπερβολικά πολλά πράγματα ταυτόχρονα στο τέλος καταλήγεις να μη βλέπεις τίποτα. Τρομακτικό ύψος και εκτυφλωτικό φως. Χρειάζομαι κάποιον να έχω σαν άγκυρα και σαν σκιά για να μην χαθώ. Δεν θέλω να καταλήξω σαν την αδερφή σου, θείε».
Ο Χολμς κράτησε ασυναίσθητα τη ανάσα του κι όλες οι τρίχες στο κορμί του σηκώθηκαν όρθιες.
«Ο άνθρωπος που χρειάζομαι είναι ο γιός σου».
Δε μιλούσε υποθετικά. Μιλούσε για το εδώ και τώρα. Ώστε το παιδί της Αϊρήν ήταν τελικά δικό του. Εξέπνευσε απότομα με έναν ανησυχητικό ήχο σα γρύλισμα να βγαίνει από τα πνευμόνια του.
Ηρέμησε, θείε Σέρλοκ, όλα θα πάνε καλά. Ο Τζων θα είναι μια χαρά. Θα φροντίσω εγώ να είναι. Θα φροντίσω να είστε και οι δύο.
Ο Τζων; Μουρμούρισε σφίγγοντας τα μάτια. Όλα έγιναν σκοτάδι, δεν έβλεπε τίποτα γύρω του.
Ναι, Τζων Χέιμς Άντλερ Χολμς. Γεννήθηκε τρεις μήνες πρόωρα. Είναι σχεδόν οχτώ μηνών τώρα αλλά δεν έχει βγει ούτε μια μέρα από το νοσοκομείο.
Ο Σέρλοκ για μια στιγμή έμοιασε έτοιμος να εκραγεί διαστέλλοντας τον κόσμο γύρω του. Ύστερα ο κόσμος συστάλθηκε γύρω του κι η έκφρασή του έγινε πάγος. Η Ρόζι το είχε υπολογίσει πως πυροδοτούσε επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά τελικά αυτές ακριβώς οι επικίνδυνες καταστάσεις θα δημιουργούσαν και θα ατσάλωναν τις εύθραυστες οδούς επικοινωνίας ανάμεσα στον Χολμς και τον γιό του.
Σύνελθε, θείε, του ψιθύρισε τρυφερά και του έσφιξε το χέρι πάνω στο τραπέζι. Ύστερα, βλέποντας το κτήριο να παίρνει επικίνδυνη κλίση, σηκώθηκε και τον κοίταξε αποφασιστικά.
«Σήκω, θα σε πάω να τον δεις».

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου  
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.