Η Εθνική μας ασφάλεια σώθηκε, η χώρα απωλέσθη -(Γιάννης Ζωγραφάκης)



Τελικά απέλασαν δύο Ρώσους διπλωμάτες και τελικά το Στέιτ Ντιπαρτμεντ στήριξε την απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης η οποία προσπάθησε να προασπίσει τα εθνικά μας συμφέροντα.
Όλα μέχρι εδώ πολύ καλά, όμως αναρωτιέμαι τελικά. Σε μια χώρα η οποία τελεί υπό ξένη κατοχή πολυεθνικών νεοφιλελεύθερων πρακτικών, το πρόβλημα με την εθνική μας κυριαρχία ήταν οι δύο Ρώσοι διπλωμάτες; Μήπως δηλαδή η Αμερικάνικη πολιτική έχει μείνει αμέτοχη τόσα χρόνια αφήνοντας μας πλήρως ελεύθερους να χοροπηδάμε ευτυχισμένοι στα λιβάδια και ήρθαν δύο Ρώσοι διπλωμάτες να χαλάσουν την χώρα;
Το θράσος είναι απύθμενο όπως και η βλακεία όσων πιστεύουν αυτά που ακούν.
Πιθανώς η απομάκρυνση των Ρώσων διπλωματών, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα σχέδια των αγωγών φυσικού αερίου, ούτε με την ακόμα τελείως ρευστή κατάσταση που υπάρχει στην ΑΟΖ.
Πολύ φοβάμαι πως όλα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, όπως σχέση δεν έχει και η κατάληψη της Βόρειας Κύπρου από τους Τούρκους το 1974 με την Αμερικανική πολιτική και τον Κίσινγκερ.
Όλα έχουν συμβεί έτσι, τυχαία.
Το τι μαγειρεύεται στην περιοχή είναι κάτι, που πολύ φοβάμαι πως όταν θα φανεί, θα πλήξει πάρα πολλούς.
Ήδη η Ελλάδα έχει χαλάσει, έχει αλλάξει πρόσωπο και όχι προς το καλύτερο.
Ήδη ο πλούτος και οι περιουσίες των Ελλήνων έχουν σε μεγάλο βαθμό, περιέλθει σε ξένα χέρια και μάλιστα με την δική μας σύμφωνη γνώμη, από ανάγκη και ο σύγχρονος Έλληνας έχει γίνει παρατηρητής μεγάλων αλλαγών, που με τον καιρό τον μετατρέπουν σε σκλάβο.
Σε λίγο περίπτερα, ψιλικατζίδικα, μανάβικα, αλλά και άλλες παραδοσιακού τύπου επιχειρήσεις θα ανήκουν σε κάτι φολκλόρ εικόνες του παρελθόντος οι οποίες πιθανώς θα στολίζουν ως φωτογραφίες, τα μεγάλα σαλόνια των νέων υπερπολυτελών ξενοδοχείων αλλά και γραφείων των καινούργιων τραστ που θα έρθουν και θα τα πάρουν όλα.
Μιλάμε για τουρισμό και για τεράστιες αφίξεις οι οποίες πάνε σε ξενοδοχειακούς κολοσσούς και στην ουσία αφήνουν τα χρήματα τους όχι στην χώρα μας, αλλά στα κράτη στα οποία ανήκουν αυτές οι εταιρίες.
Σαν χώρα αποτύχαμε, πτωχεύσαμε  και χάσαμε και το πλεονέκτημα της πτώχευσης, εφόσον δεν έγινε επίσημα.
Αυτή την στιγμή ζούμε σε έναν τόπο που δεν μας ανήκει, σε έναν τόπο που κάθε τι άξιο λόγου έχει ήδη, ή θα πάει σε λίγο, στα χέρια κολοσσών που δεν μπορεί κανείς να ελέγξει, αφήνοντας σε εμάς ό,τι απλά δεν χρειάζεται.
Και ναι, δεν φταίει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ για αυτό, φταίνε όλοι οι πολιτικοί οι οποίοι το μόνο που ήξεραν ήταν να παίρνουν πανάκριβα πτυχία από μεγάλα πανεπιστήμια, τα οποία τους χρησίμευσαν στο να βάζουν υπογραφές για το φτηνό μας ξεπούλημα.
Παρόλα αυτά οι Ρώσοι διπλωμάτες απελάθηκαν από την χώρα και έτσι η εθνική μας ασφάλεια δεν κινδυνεύει άλλο.
Είμαστε ασφαλείς.

Γιάννης Ζωγραφάκης 
Share on Google Plus

1 σχόλιο:

  1. «Το βιβλίο αυτό γράφτηκε ύστερα από δημοσιογραφική δουλειά πενήντα χρόνων» αναφέρει ο συγγραφέας του Κώστας Παπαϊωάννου. Πρόκειται για το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει… Μια πολιτική ανασκο(λό)πηση της Ιστορίας (1944-2007)», εκδ. Καστανιώτη 2008. Αποσπάσματα ενδεικτικά: «Μια Ελλάδα πραγματικά ανεξάρτητη είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα ή είναι ρωσική ή είναι βρετανική. Και εφόσον δεν πρέπει να είναι ρωσική, είναι κατ’ ανάγκη βρετανική» (σ. 31) «Εδώ και κάμποσα χρόνια, από τη δεκαετία του 1950, μια λαϊκή έκφραση έδινε τον καλύτερο ίσως ορισμό της σύγχρονης Ελλάδας: “Ένας πούστης, μια πουτάνα κι ένας αμερικάνος”. [] όταν αποκαλούμε κάποιον “πούστη” [] δεν εννοούμε πάντα ότι είναι ομοφυλόφιλος· όταν αποκαλούμε κάποια, ή κάποιον, “πουτάνα” (η έκφραση, π.χ., “μωρή πουτάνα” καλύπτει και τα δύο φύλα), δεν εννοούμε πάντα ότι εκδίδεται επί χρήμασι… [] όταν, όμως, λέμε “ο αμερικάνος”, εννοούμε τον Αμερικάνο, [] Κι ο Αμερικάνος ήταν πανταχού παρών και (εξασφάλιζε) τα πάντα… μη πληρώ(νων): έτρωγε κι έπινε, γαμούσε κι έδερνε και σκότωνε [] χωρίς να κρύβει τα αισθήματά του και τις προθέσεις του απέναντί μας. [] Το “γαμώ” ήταν το αγαπημένο ρήμα που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικάνοι []
    Όπως και νά ’χει, με την πάροδο του χρόνου πολλά μπορεί να έχουν συμβεί, πάντως στην ουσία (για την ακρίβεια: στη συνουσία!...) οι Αμερικάνοι άρχισαν να ενδιαφέρονται κάπως για μας, να φέρονται πιο ανθρώπινα (όχι πια… “χωρίς σάλιο”!), να το κουβεντιάζουν μαζί μας, να μας κάνουν κάπου να αισθανόμαστε και μια δόση υπερηφάνειας:
    – Πονάς, μωρέ;
    – Πονάν τα παλικάρια;».

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.