Μα ποιον εαυτό; - Του Λάκη Φουρουκλά



Για χρόνια και χρόνια έβλεπα ένα όνειρο που συχνά πυκνά άλλαζε μορφή, φορούσε παραλλαγές, αλλά παρέμενε το ίδιο πάντα. Ήμουνα, λέει, σ’ ένα αχανές άγνωστο κάπου και περιπλανιόμουν νιώθοντας να κουβαλώ ένα βάρος μεγάλο στις ταλαίπωρές μου πλάτες. Αλλά, σαν κοιτούσα πίσω, όταν σχεδόν με απόγνωση με ψαχούλευα, τίποτα δεν έβρισκα εκεί. Θέλοντας και μη, συνέχιζα λοιπόν να περπατώ, με το αόρατο βαρίδι να μού κλέβει ανάσες και στιγμές, να με καθυστερεί, να με καταβάλλει και να με εκνευρίζει. Μέχρι που έφτανα μπροστά σε ένα τοίχο, ο οποίος ολάκερος έμοιαζε με καθρέφτη. Κι εκεί μπορούσα επιτέλους ν’ αντικρίσω το βάρος που έφερα: εμένα. Εγώ ήμουν ο σταυρός μου, εγώ για νύχτες ολάκερες με τυραννούσα, το μέσα μου μαστίγωνα και αιμορραγούσα. Είδα αμέτρητες φορές τούτο το όνειρο, αλλά σαν έφτανα κι αποκοιμιόμουνα πάντα το ξεχνούσα, κι έτσι ξανά και ξανά μού προκαλούσε την ίδια έκπληξη. «Ξεφορτώσου τον εαυτό σου!» έμοιαζε να με διατάζει μια αόρατη δύναμη. «Ξεφορτώσου τον εαυτό σου!» Κι εγώ ξυπνούσα έχοντάς τα χαμένα και με απορία ρωτούσα τον κανένα: «Μα ποιον εαυτό;»

Λάκης Φουρουκλάς

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.