Το ασανσέρ μου - (Άνα Ζουμάνη)



Το ασανσέρ μου είναι ένα από τα μυστήρια του κόσμου.  Δεν θα κάνω καν τον κόπο να προσπαθήσω να τα λύσω -τα μυστήρια αυτά- και να καταστρέψω,  με εξοικιώσεις,  το δέος που ασκούν πάνω μου όλα αυτά τα ευλογημένα πράγματα του  πολιτισμού.
Νιώθω  την «υπέρβαση της ανεμόσκαλας», την οικονομία των δυνάμεων των γονάτων μου και της καρδιάς μου, αλλά και την οικονομία του (αχ) τόσο  πολύτιμου χρόνου μου ως κάτι υπερ-υπέροχο.

Οι πόρτες του ασανσέρ μου κλείνουν και ανοίγουν από μόνες τους, όχι επαρκώς αργά θα έλεγα, κάτι που μπορεί να είναι μάλλον άβολο για χοντρούς με πακέτα. Παρ' όλα αυτά...

Δεν ξέρω από  τι είδους μηχανή κρέμεται το ασανσέρ μου, ακούω μόνο από τον διαχειριστή να λέει συχνά, ότι «κάτι δε λειτουργεί σωστά» και ότι πρέπει να έρθει ο μηχανικός  -συνήθως τις νύχτες.
Δεν καταλαβαίνω για τι είδους  μηχανικής δυσλειτουργίας πρόκειται, ξέρω  μόνο ότι σημαίνει  κίνδυνο. Ότι μπορεί μια μέρα που είσαι μέσα να πεισμώσει, κάπου μεταξύ τετάρτου και πέμπτου ορόφου, και να σκάσεις από ασφυξία πάνω σε μια κρίση πανικού.

Και είναι και η άλλη μυστηριώδης κατάσταση. Να ανεβαίνεις ή να κατεβαίνεις κολλητά-κολλητά με έναν ξένο άνθρωπο. Να νιώθεις πως έχεις την υποχρέωση να ξεκινήσεις ένα διάλογο- που εκ των προτέρων ξέρεις ότι θα είναι γελοίος -και σπας το κεφάλι σου πιεστικά, από τον έναν όροφο στον άλλο, να κατεβάσει ένα θέμα.
Ζεις μια περίεργη ένταση, όπως στις εξετάσεις για το απολυτήριο. Το πρόσωπο παίρνει μια παγωμένη-ζορισμένη έκφραση... και επιτέλους λες: «ωραίο ασανσέρ, δεν βρομάει όπως πολλά άλλα, μάλλον δεν πρόλαβε να κλάσει κανείς σήμερα, χαχαχαχα... τα κουμπιά του είναι  πρωτότυπα και τα νούμερα δεν έχουν σβήσει ακόμη». Φυσικά με έναν τόνο και μια έμφαση σαν μόλις να έκλεισες μια φιλία ζωής.

Γι' αυτό και για να τα  αποφύγω όλα αυτά, έρχομαι λίγο πρίν τα ξημερώματα  στο σπίτι, με την ελπίδα ότι το ασανσέρ θα έχει βλάβη.



Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.