Σχολείο: Μια περιττή παράκαμψη - (Άνα Ζουμάνη)



Όταν ήμουν 6 χρονών και ολημερίς απολάμβανα βόλτες, παιχνίδια, ξάπλα, Ντίσνεϊ και τα «ιδιαίτερα μαθήματα» της νταντά-Χρυσάνθης, οι γονείς μου μού είπαν πως πρέπει να πάω στο σχολείο, πως εκτός από υποχρεωτικό, είναι και σημαντικό για την «εξέλιξη».
Ως εκ τούτου με στείλανε στο «Σχολείο Φ.» στην οδό Σ, όπου δεν καταλάβαινα τίποτα, δεν καταλάβαινα λέξη.

Μετά από δυο βδομάδες  αρρώστησα και επέστρεψα στα ιδιαίτερα μαθήματα της Χρυσάνθης. Εκεί τα καταλάβαινα όλα.
Μετά από 7 μέρες ξαναπήγα στο σχολείο όπου δεν καταλάβαινα τίποτα, δεν καταλάβαινα λέξη.
Γενικά, σε όποιο δημόσιο σχολείο κι αν πήγα, δεν κατάλαβα ποτέ λέξη. Ήταν παθολογικό.

Στο γυμνάσιο τα ίδια. Για μένα ήταν όλα ακατανόητα.  Για μένα ήταν όλα πολύπλοκα και περιττά. Ήθελα τη ζωή άμεσα, όχι με «σχολικές» παρακάμψεις. Ήθελα στο βουνό, ήθελα στο δάσος, ήθελα στα άλογα.

Σε κάποια φάση άρχισα να πηγαίνω στη βιβλιοθήκη. Εκεί κάποιος μου είπε, «μην ανησυχείς, η πράξη θα δείξει». Ούτε την θεωρία έμαθα, ούτε την πράξη. Ήταν βαρετό και μυαλοφθόρο, αν και εκεί τουλάχιστον βρήκα κάποιες «πνευματικές αξίες».

Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου (η έννοια «λύκειο» δεν υπάρχει στο εξωτερικό), την κοπάνισα από το σχολείο και από τους γονείς μου και πήγα  στο Black Forest της Βαυαρίας με δανεικά λεφτά.
Εκεί ήταν φθινοπωρινό δάσος, εκεί ήταν υγρά βρύα, εκεί ήταν βουνίσια ομίχλη, εκεί ήταν το πλατσούρισμα του ρυακιού τη νύχτα.

Δεν αποθύμησα «τη δουλειά» ούτε μια στιγμή και ο μπαμπάς μου, μού είπε πως δεν ξέρει πού πάω, αλλά μεγαλώνω και αυτό πλέον δεν τον αφορά (ναι καλά...).
Που πάω; Πάω στις ομίχλες. Οι άλλοι που πάνε δηλαδή;


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.