Απ' τα μπούτια στα χαρούπια (του Κώστα Γραμματικάκη)



Ελεείστε Χριστιανοί, γιατί πάει, τα 'παιξα εντελώς. Και ναι μεν πάντοτε προσκυνούσα την κουζουλάδα κι ήταν αυτή το μόνο αφεντικό που είχα βάλει στη ζωή μου, αλλά εδά το παραξήλωσε. Περπατώ στο δρόμο, μπούτια απ' εδώ, μπούτια απ' εκεί κι εγώ πεντάρα δεν δίνω μέχρι που βρέπω ένα ελαφρά σηκωμένο φορεματάκι και εκστασιάζομαι! Δεν πάμε καλά σας λέω. Ή ο κουφονοτιάς φταίει, ή το ελάχιστο μυαλό που μου 'χει απομείνει, όμως τελευταία όλο και πιο δύσκολο γίνεται το να μ' αρέσει μια γυναίκα. Και ασφαλώς δεν έχουν αλλάξει αυτές. Όπως ήταν, είναι και όπως είναι, θα παραμείνουν. Εγώ φαίνεται ότι αλλάζω.

Τώρα, το αλλάζω μην το πάρετε τοις μετρητοίς, γιατί θα παρεξηγηθούμε. Ετσά το λέω. Σκέφτομαι όμως ότι καλά τα πάω, μια και η Γερμανία την έφαγε από την Κορέα, πράγμα εξαιρετικά σημαντικό, αλλά δεν ξέρω για ποιούς. Από την άλλη τα χαρούπια αναγνωρίζονται από την Ουνέσκο για τις πολύτιμες ουσίες που περιέχουν κι εγώ αισθάνομαι δικαιωμένος μια κι έχω φάει δύο τρία τσουβάλια (από τα μεγάλα) μέχρι τα τώρα και η χαρουπιά είναι το αγαπημένο μου δέντρο.

Δέντρο, πραγματικός επαναστάτης. Ούτε πότισμα θέλει, ούτε σκαλίσματα, ούτε άλλα κανακίσματα. Μεγαλώνει μοναχό του, πολεμά με επιτυχία όλους τους καιρούς της Κρήτης και προσφέρει φιλάνθρωπη σκιά.

Τώρα ρε κοπέλια και σε επιβεβαίωση των όσων σας έγραψα παραπάνω, από τις γυναίκες ξεκινήσαμε και στις χαρουπιές εκαταλήξαμε. Και όποιος αμφισβητεί ότι χάνω και το λίγο μου μυαλό, να πα' να γαμηθεί.


Κώστας Γραμματικάκης 
Share on Google Plus

1 σχόλιο:

  1. Είσαι σκέτη απόλαυση. Χαρά για το μυαλό και τα μάτια μας. Η λογική απέθανε, ζήτω οι κουζουλάδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.