Η συνταγή - του Κώστα Γραμματικάκη



Έχω βρει λοιπόν την συνταγή! Έτσι και μου ορμάει η καθημερινότητα με βάζει κάτω και με συρομαδάει, εγώ βρίσκω τρόπο να την κοπανίσω και πάω στο καΐκι μου. Ναι, αυτό το πετσικαρισμένο, άχρηστο πια σκάφος, που είχε όμως κάνει εκατοντάδες μίλια, με εμένα στη λαγουδέρα. Το χαϊδεύω πρώτα καλά καλά κι ύστερα αρχίζω να το καλαφατίζω, για να του κλείσω τις πληγές και το βάφω απ' αρχής, να γίνει σαν τη φρέσκια κοπελιά, όμορφο. Μόνο του γλυστρά στη θάλασσα. Ανεβοκατεβάζει δυο τρεις φορές χαρούμενο την πλώρη και με καλεί σ' ένα ταξιδάκι με το μελτέμι.

Μέχρι να πεις κίμινο, έχω μπει μέσα, έχω ανάψει τη Lister κι ορμάω στα κύματα, που είναι και φιλικά και φιλάνθρωπα.

Κάνομε έναν μεγάλο κύκλο κι ύστερα, με τον καιρό πρίμα πια, γυρίζομε στο λιμάνι.

Εκεί εγώ ξυπνώ κι αυτό κοιμάται.

Πες τε με τώρα, αν θέλετε, κουζουλό. Δεν θα αντιδικήσομε. Σκεφτείτε όμως ότι, είναι πολύ καλύτερα αυτά τα ταξίδια, παρά η ενασχόληση με τις gay parade και τα Athens pride και της Κυβέρνησης parade.

Ξέρω ότι όσο μεγαλώνω, τόσο και πιο περίεργος γίνομαι. Η ζωή όμως δεν έπαψε να με κυνηγά κι εγώ να σταματώ και να γρονθοκοπούμαι μαζί της. Συνήθως με δέρνει. Αυτό όμως δεν σημαίνει κι ότι με βάζει κάτω. Ξανασηκώνομαι και ξανακαταφεύγω στα όνειρά μου, που μπορεί να είναι πρόστυχα, μα συνήθως είναι θαλασσινά. Ξέρετε, το αλμυρό νερό εξευγενίζει τα πάντα. Δεν σβήνει βέβαια πόνους και αγωνίες, αλλά σε κάνει πιο ανθεκτικό. Κι όταν φτάσει η τελική στιγμή, είμαι σίγουρος ότι θα 'σαι χαμογελαστός.

Τέλος πάντως όμως, είναι νωρίς για να αρχίσω να αναζητώ και πάλι το καΐκι μου. Άντε να σας αφήσω να ησυχάσετε κι εσείς.


Κώστας Γραμματικάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.