Το Αίμα Χορεύει Την Πέτρα {του Χάρη Καφετζόπουλου}



Από παιδί συνήθιζα να κλωτσάω πετρούλες…
Εκεί που περπατούσα αμέριμνος σφυρίζοντας, κλώτσαγα πετρούλες…
Και μια ζωή έχασκαν ορθάνοιχτα τα παπούτσια μου σαν να ουρλιάζανε… «σταμάτα ρε να κλωτσάς πέτρες… θα μας στείλεις στο νοσοκομείο…»
Θυμάμαι η Μάνα μου με μάλωνε συνέχεια για αυτό…
Όμως εγώ όπου έβρισκα πετρούλα κατευθείαν κλωτσιά …
Το είχα συνηθίσει βλέπεις και η συνήθεια - όταν δεν έχει προλάβει να σε κουράσει - δύσκολα αλλάζει…
Ακόμα και τώρα… μεγάλος… κλωτσάω πετρούλες και χαλάω τα παπούτσια μου…
Μέχρι χτες … που έσταξε αίμα μια πετρούλα όταν τη κλώτσησα…
Ταράχτηκα….
Την έπιασα στα χέρια μου…
Το αίμα έτρεχε… ποτάμι…
Λέρωσα το λευκό μου πουκάμισο…
Το γαλάζιο μου παντελόνι…
Τα χέρια μου…
Ξαφνικά…τα μάτια μου γέμισαν αίμα…
Μετά το δέρμα μου… απ’ τη κορφή ως τα νύχια… αίμα…
Κοκκίνισε το σύμπαν… Η ψυχή μου… Η σκέψη μου…
Όλα βαμμένα αίμα… κόκκινο… πηχτό…
Τρόμαξα…
Προσπάθησα να βάλω σε τάξη τη σκέψη μου…
Που κρυβόταν τόσο αίμα σε μια πετρούλα; αναρωτήθηκα…
Και τότε ήρθαν στο μυαλό μου χιλιάδες χρόνια… χιλιάδες θάνατοι… χιλιάδες νεκροί...
Έλληνες… χιλιάδες…
Που πότισαν με αίμα κάθε πετρούλα αυτού του τόπου…

Σήμερα…
έκανα την πρωινή μου βόλτα όπως πάντα…
όμως … για πρώτη φορά στη ζωή μου δε κλώτσησα πετρούλες …
«μη φοβάσαι Μάνα…» είπα μέσα μου…
«δε θα χρειαστεί να ξαναγοράσω καινούργια παπούτσια… μεγάλωσα πια...»



{Χάρης Καφετζόπουλος}   
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.