Γιατί Μένω



Μη με ρωτήσεις Γιατί Μένω. Η απάντηση μπορεί να μην είναι εκείνη που περιμένεις κι ελπίζεις. Δεν μένω για εσένα: δεν μένω γιατί σε αγαπώ και δεν μπορώ να σε αποχωριστώ. Μένω για μένα.
  Μένω γιατί δεν είμαι έτοιμη να φύγω, ή τουλάχιστον έτσι λέω στον εαυτό μου. Γιατί δεν είναι ανάγκη να βιαστώ, να πιεστώ προκειμένου να προχωρήσω. Ακόμα κι αν το έδαφος από κάτω μου βουλιάζει. Το ξέρεις ότι, το 1960, το 3% όλων των ταινιών περιείχαν κάποια αναφορά στην κινούμενη άμμο; Πού να δεις πόσες θα έχει η ζωή μου, όταν τελειώσει.
 Μπορεί να μην είναι ακόμα η ώρα να αγαπήσω και να σεβαστώ τον εαυτό μου. Δεν είναι ότι βολεύομαι, όχι. Είναι απλά ότι χρειάζομαι περισσότερο χρόνο. Γιατί να μην μείνω μέχρι να σιγουρευτώ; Ίσως να εξασφαλίσω πρώτα ότι, αν φύγω, θα έχω κάπου αλλού να πάω. Άλλωστε δεν με περιμένουν κάπου τώρα.
  Στη Φύση, όλα έχουν την ώρα τους. Η κοινή πεταλούδα ζει για ένα καλοκαίρι. Τα παιδιά κλαίνε όταν το πρωτομαθαίνουν. Άντε να τους εξηγήσεις πως, για εκείνη, το καλοκαίρι είναι μια ολάκερη αιωνιότητα και βαστά περισσότερο από εκατό έτη στη ζωή του αιωνόβιου δένδρου. Οι νόμοι αυτοί είναι απαράβατοι κι αλίμονο αν δεν τηρηθούν. Αν ο καρπός κοπεί από το δέντρο προτού γίνει, είναι άγευστος κι αν παραμείνει περισσότερο από όσο πρέπει, σαπίζει και πέφτει. Αν το μωρό βγει από τη μήτρα νωρίτερα από τους εννέα μήνες, είναι πρόωρο, καχεκτικό και υποανάπτυκτο. Η μήτρα το κρατά ζεστό κι ασφαλές, το θρέφει και το προστατεύει. Μα αν δεν φύγει στην ώρα του, η προστασία αυτή θα το σκοτώσει.
 Τα παιδιά είναι κάπως ανόητα και δεν μπορούν να συλλάβουν αυτές τις ιδέες. Θα πρέπει να μεγαλώσουν λίγο, να διδαχθούν την αποδοχή, το συμβιβασμό, την αγόγγυστη καρτερικότητα. Να μάθουν τον κόσμο αυτόν και την ειδωλοποίηση της υπομονής, ακόμα κι αν αυτή επέρχεται από το χειρισμό των καταστάσεων κι όχι από την φυσική ροή τους. Είναι πιο εύκολο να είσαι Καλός όταν ο άλλος είναι Κακός. Είναι πιο εύκολο να σε θεωρούν οι άλλοι κι εσύ τον εαυτό σου άξιο αγάπης, προσοχής, εκτίμησης όταν είσαι Θύμα. Είναι πιο εύκολο να είσαι Θύμα όταν ο άλλος είναι Θύτης.
 Μη με ρωτήσεις Γιατί Μένω, γιατί μπορεί να σου απαντήσω πως ζούμε σε έναν κόσμο Θυμάτων και Θυτών. Αν θες να το καταλάβεις καλύτερα, ρώτα κάποιον άλλο που Μένει κι όχι εμένα. Άφησέ τον να επιστρατεύσει το πλήρες ρεπερτόριο θλιμμένων χαμόγελων ολοκληρωτικής συντριβής κι ενάρετης μοιρολατρίας που έχει συλλέξει στη διάρκεια της διαμονής του εδώ. ‘Το έχω συνηθίσει’, θα σου πει γλυκά. ‘Μου αρέσει να δίνω στους άλλους, να αγαπώ ολόψυχα και να προσφέρω δίχως να περιμένω αντάλλαγμα. Γι’ αυτό και οι άλλοι με εκμεταλλεύονται πάντοτε. Το μόνο μου ελάττωμα είναι ότι τους το επιτρέπω.’ Εσύ, φυσικά, θα νεύσεις ενθουσιωδώς, όλο κατανόηση. Κι εσύ, ακριβώς το ίδιο! Μα αν ζούμε σε έναν κόσμο Αγίων, που θυσιάζεται και χαρίζει κι αντέχει, πώς γίνεται να υπάρχει ακόμα βία, πόνος, αδιαφορία; Πώς προσπερνάμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο χωρίς να τσουγκρίζουν τα φωτοστέφανά μας;
  Μη με ρωτήσεις Γιατί Μένω, αφού δεν θέλω να ξέρεις, ούτε εσύ θέλεις να ξέρεις. Ποιος θέλει να ξέρει ότι δεν μπορεί να αγαπήσει; Κατ’ εξοχήν ανάπηροι, εσωτερικά μισεροί, τα κάνουμε όλα σωστά αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο όλα πάνε λάθος. Έχουμε ποτιστεί από τα γεννοφάσκια μας με τη βαθιά αίσθηση της κατωτερότητας και της ανεπάρκειάς μας, της αναξιότητάς μας να αγαπηθούμε. Χρέος μας είναι να συγκαλύψουμε την εγγενή αυτή ελαττωματικότητά μας. Δεν πρέπει να καταλάβει κανένας πόση μικροπρέπεια κι εγωισμό περιέχουμε. Ποιος θα μας θέλει, τότε; Θα κριθούμε, θα απορριφθούμε και θα καταδικαστούμε στη μοναξιά, στην αιώνια μοίρα του να παίζουμε μόνοι στη γωνιά του παιδικού πάρτι, ενώ όλα τα υπόλοιπα παιδάκια διασκεδάζουν μαζί.
 Πολεμάμε να αποδείξουμε στους άλλους και στους εαυτούς μας ότι δεν είναι έτσι, ότι είμαστε ακριβώς όπως όλοι οι υπόλοιποι, δεν κουτσαίνουμε, δεν αποκλίνουμε ολωσδιόλου. Πουλάμε το προιόν που είναι ο εαυτός μας με όσο το δυνατόν πιο γλυκά, πιο λαμπερά χρώματα στο περιτύλιγμα. Κάτω από το φανταχτερό χαρτί, η τερατώδης ουσία μας παραμένει. Αναγκάζεται να αλλάζει διαρκώς συσκευασία, να παραφυλά, πάντα σε ετοιμότητα, να χειραγωγεί και να κατευθύνει τους άλλους σε έναν πολύπλοκο λαβύρινθο ώστε να αποτρέψει με κάθε κόστος το να γίνει αντιληπτή. Με την πάροδο των χρόνων, βέβαια, ο λαβύρινθος γίνεται ολοένα πιο δαιδαλώδης, ώσπου φτάνουμε να χανόμαστε κι εμείς μέσα σε αυτόν.
 Η μυστική ταυτότητά μας και οι ενέργειές μας προκειμένου να διατηρηθεί μας έχουν κληροδοτήσει με μια αλυσίδα ενοχών αβάσταχτου βάρους. Ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε και για όσα κάνουμε για να το κρύψουμε. Για να αντισταθμίσουμε το πόσο Κακοί και Τιποτένιοι είμαστε πρέπει να μαρτυρήσουμε, να συγχωρεθούμε. Να θυσιάσουμε αυτό που είμαστε πρόθυμοι να αφήσουμε πρώτο, την ελευθερία μας να Φεύγουμε. Όταν μεγαλώνουμε πολύ, όταν δεν έχουμε τίποτα άλλο να πούμε ή να κάνουμε, από μέρη, ανθρώπους, καταστάσεις, συνήθειες, από Εαυτούς που έχουμε υπερβεί αλλά επιλέγουμε να σέρνουμε μαζί μας γιατί μας παρέχουν ένα τσόφλι ψευδούς ασφάλειας. Ένα κελί φυλακής είναι πάντοτε ολότελα ασφαλές.
 Το κελί μας, η αλυσίδα μας, όλα καταδεικνύουν πόσο φυλακισμένοι είμαστε στην πραγματικότητα. Το συμβόλαιο απελευθέρωσής μας είναι η Αγάπη. Οι όροι του συμβολαίου έχουν την ιδιότητα της απόλυτης ισότητας, της ισοζυγίας ανάμεσα στις δύο πλευρές. Δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε επειδή δεν τους τηρούμε. Επειδή η δικιά μας Αγάπη, όπως την ορίζουμε και την προσφέρουμε, η Διαμονή μας, εξυπηρετεί μεν τρομερά τους άλλους, αλλά ακόμα περισσότερο εξυπηρετεί εμάς.


                                                                                                                            ΜΥΡΤΏ ΖΆΡΑ
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.