Αηδιαστικά φοβερός, ο δεινόσαυρος της εποχής μας

 
Φοβάμαι και μισώ τους ανθρώπους που σέβονται και θαυμάζουν μόνο αυτούς που φοβούνται. Ειδικά αυτούς που δεν το κάνουν από αδυναμία και δουλικότητα, αλλά από πραγματική κλίση.
 
Δες μια μάνα, πόσο απαίσιο είναι να αγαπά περισσότερο εκείνο το παιδί της που την απειλεί με απαξίωση, που την εκμεταλλεύεται σε κάθε μικρό οικογενειακό θέμα, ενώ η ίδια απαξιώνει το παιδί που την υπηρετεί και την ανέχεται.
 
Είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός, που πηγάζει από την επιλεκτική επικράτηση του «πιο δυνατού»; Είναι ένα αποκύημα της αστικής ζωής, του καταναλωτικού και επεκτατικού πολιτισμού μας; Είναι απλά ένα από τα υπολείποντα χαρακτηριστικά των αρπακτικών, που εμπεδώθηκε στα γενετικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου με το πέρασμα των αιώνων;
 
Ό,τι κι αν είναι, το σιχαίνομαι. Και το φοβάμαι. Και καθόλου, μα καθόλου δεν το θαυμάζω. Αποτροπιάζομαι όταν πρέπει για να με εκτιμήσει κάποιος να έχω χαιρέκακα μια συνεχή απειλή  πάνω από το κεφάλι του. Θα προτιμούσα αντί να τον απειλώ έμμεσα, να του σπάσω το κεφάλι  άμεσα.

Φυσικά δε σπάω κεφάλια, μόνο το δικό μου για να λύσω τους γρίφους της αμπελοφιλοσοφίας μου. Κι ανάθεμα αν έλυσα κανέναν…

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.