Κάθε ξάστερη νύχτα




Σαν εκείνη την ξάστερη νύχτα, τότε που ο Δίας μέθυσε με νέκταρ την Ήρα, κι έβαλε τον Ηρακλή στο στήθος της για να θηλάσει γάλα θεϊκό, μα εκείνη όταν ξύπνησε απ’ τη μέθη, τον πέταξε θυμωμένη μακριά..

Στην ταραχή της πάνω έσταξε λίγο γάλα απ’ το στήθος της, έγινε σκόνη, χύθηκε στον ουρανό, κι έφτιαξε έναν όμορφο γαλαξία…

Κάθε ξάστερη νύχτα βγάζω φτερά ….

Mε χείλη βουτηγμένα στο μέλι… με άνεμο καλό…

Mε φρεσκοπλυμένα στο ροδόνερο ακροδάχτυλα ,

με όλα τα σημάδια απ’ τις πληγές μου ανοιχτά….

Σχίζοντας του αέρα τα βελούδινα υφάσματα,

φθάνω στην άκρη του παραθύρου και περνώ τα γυάλινα παραπετάσματα.

Χαράσσω με τη γλώσσα του όφι την καμπύλη ενός όμορφου γυναικείου στήθους…

Την αυγή γίνομαι ρόδινο πούπουλο απαλό στα λευκά σεντόνια.

Το μάτι κλείνω στο πρώτο ξύπνημα… και κάνω φίλη την αχτίδα που πρώτη περνά τις χαραμάδες… 

Τον αχνιστό καφέ κάνω στρώμα , γουλιά γίνομαι και χάνομαι στο φως…


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.