Πάει καιρός...


Παέι καιρός που σας είδα, καιρός που σας διάβασα. Τα νέα σας καλά;

Αναρωτιέμαι, μόνη μου και σιωπηλά, ποιός άλλος τρόπος άλλωστε υπάρχει;

"Είσαι καλά; " είναι μια ερώτηση γελοία, μην πω ηλίθια, καικιά, αδιάφορη τελείως.

Όλοι θα πείτε "Μια χαρά". Ψεύτες! Υποκριτές! Πότε ήσασταν καλά τελευταία; Θυμάστε καν; Να σας πω εγώ.
Τελευταία ήσασταν καλά εκείνο το βράδυ που μπήκατε κρυφά στο παντοπωλείο του παππού στο χωριό και κλέψατε σοκολάτες για να τις μοιράσετε στην παρέα. Τελευταία ήσασταν καλά όταν καθόσασταν κάτω από τη μηλιά στο κτήμα της γιαγιάς, όταν μουλιάζατε μέσα στο ρέμα κι η μάνα ούρλιαζε "Θα πλευριτωθείς!". Όταν ο πατέρας σας πήγε για ψάρεμα στη λίμνη, κι έπεσε εκείνο το χοντρό, ολοζώντανο ψάρι κατά λάθος πάνω στην αγκαλιά σας. Εκείνη την αυγή που μοίριζε χώμα, μετά από τη νυχτερινή καταιγίδα, και τρέξατε να δείτε τις τρύπες του νερού στη λάσπη.

Πάει καιρός, ναι, πολύς καιρός. Ξυπνήσαμε μέσα σε αγιαστούρες σχολικών κλωβίων, σκονισμένες βιβλιοθήκες εργένηδων, λιγδωμένες σαλατιέρες οικογενειακών υποχρεώσεων. Γεννιόμαστε νεκροί, αδερφέ, κατάλαβέ το. Και η μόνη ζωή που έχουμε είναι αυτοί οι επιθανάτιοι σπασμοί, οι υπέροχες στιγμές που μας ορίζουν. Φάτο και συνέχισε να σπαρταράς...

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.