Ανοησίες

 

Τις περισσότερες φορές που γράφω κάτι από πραγματική έμπνευση, το κάνω τόσο αυτόματα που δεν έχω ιδέα τι γράφω, ούτε καν αν έχει νόημα αυτό που γράφω. Είναι εκτόνωση, ανάγκη, όπως το κλάσιμο ένα πράγμα. Δεν αναζητάς νόημα στην κλανιά σου, έτσι;

Το να γράφεις όμως –σαν να κλάνεις- έχει ένα εντελώς δικό του νέο χαρακτηριστικό. Το ότι μπορείς την άλλη μέρα να γυρίσεις και να «μυρίσεις» την κλανιά. Και ως εκ θαύματος, όλα τα γραφόμενα αυτής της εκτονωτικής ανάγκης, βγάζουν νόημα! Φυσικά, όταν λέω πως δεν έχω ιδέα τι έγραψα χθες το βράδυ, αυτό δεν είναι απόλυτα αλήθεια. Ξέρω, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πως καταπιάστηκα με το τάδε ή το δείνα θέμα.

Αυτό όμως που με εκπλήσσει είναι το πόσο ωραίο βγαίνει το αποτέλεσμα, πόσο εύηχα ταίριαξαν οι λέξεις σε εκείνο το κομμάτι, πόσο πετυχημένα χρησιμοποιήθηκαν μερικοί πιασάρικοι όροι στην τάδε παράγραφο, πόσο λόγιοι αποδείχτηκαν εκείνοι οι εξειδικευμένοι ορισμοί- ξέρεις, σαν τα φασόλια σε κολάζ νηπιαγωγείου.

Τελικά αυτό που πάντα με αφήνει άφωνη είναι πως το να γράψεις κάτι- καλό, αληθινό, σκατένιο, μαλακισμένο, ουσιώδες, πανηλίθιο, πανέξυπνο- δε θέλει σκέψη, δε θέλει κόπο. Το μόνο που θέλει είναι ρέουσα σκέψη κι ένα μέσο καταγραφής.

Έχω ένα σκαρπέλο φυλαγμένο στο γραφείο μου. Όταν ο ηλεκτρικός πολιτισμός μας σβήσει, θα σκαλίζω τρέλες στα ντουβάρια.


Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.