Καληνύχτα Ελλάδα



Για ποια Ελλάδα μιλάμε παιδιά;
Έχουμε έναν ηγέτη ο οποίος στα καλύτερα του και με το μεγαλύτερο μέρος της χώρας στο πλευρό του μας ξεπούλησε άκομψα, χυδαία, τελειωτικά.
Από την άλλη και ως αντίπαλο δέος υπάρχει ο Κούλης, το αποτυχημένο γονίδιο της οικογένειας Μητσοτάκη το οποίο προσπαθεί να δείξει ότι είναι κάτι παραπάνω από το αγόρι της Μπάρμπη τον Κεν. Μόνο που ο Κεν ξεπερνάει τον Κούλη σε φυσικότητα αλλά και σε ταμπεραμέντο, άσχετα αν είναι φτιαγμένος από καθαρό πλαστικό "πάντα για τον Κεν μιλάμε". 
Μετά υπάρχει το χάος του κεντρώου χώρου που προσπαθεί να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πέθανε και ο Αντρέας ζει, μόνο που πλέον περισσότερο μοιάζει με παραθρησκευτική οργάνωση με αρχιέρεια την Φώφη η οποία τις νύχτες με πανσέληνο προσεύχεται στο όνομα του Αντρέα να της φέρει ψήφους, κάνοντας σπονδές με παλιά ρουσφέτια του παρελθόντος σε ειδώλια υπουργικών γραφείων.
Έναν Σταύρο Θεοδωράκη που δεν του βγήκε να γίνει αρχηγός και την σκαπούλαρε και ένα ποτάμι που πλέον αρχίζει να θυμίζει μάλλον ρυάκι που στερεύει σιγά σιγά. 
Πίσω από όλα αυτά έρχεται το απομεινάρι των ένδοξων χουντικών, η Χρυσή Αυγή η οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έχει καταβάλει για να αποβάλλει αυτή την εικόνα, θυμίζει ακόμα έντονα τα τάγματα ασφαλείας, όμως παρόλα αυτά, συνεχίζει να έρχεται και να κερδίζει έδαφος. 
Ευτυχώς υπάρχει στην πολιτική και μια ατόφια δύναμη, το ΚΚΕ το οποίο δεν έχει προχωρήσει ούτε δευτερόλεπτο στην εξέλιξη του από την Οκτωβριανή επανάσταση. Αυτοί τουλάχιστον δεν προσπαθούν να αναστήσουν τον Μάρξ, απλά δεν έχουν καταλάβει ότι έχει πεθάνει και ότι η εποχή που έζησε ανήκει στο παρελθόν και την ιστορία. 
Ίσως  κάποιος θα πρέπει να τους το πει αυτό, αν και θα είναι σαν να θέλεις να πεις σε ένα 5χρονο ότι δεν υπάρχει ο Άη Βασίλης και ότι τα δώρα του τα φέρνει ο μπαμπάς του. 
Ανάθεμα λοιπόν την ψωροκώσταινα που τόσα χρόνια ανάθρεψε τέτοια γομάρια. 
Μήπως τελικά φταίει η αλαφρομυαλιά μας;  Τα ατελείωτα τσιμπούσια τόσων ετών από τα επιδόματα και οι πεταμένες μπριζόλες του παρελθόντος κάτω από την σκιά του αρχαίου πνεύματος του αθάνατου που όταν εμείς το είχαμε, οι άλλοι ήταν στα δέντρα και μάζευαν μπανάνες;
Μήπως φταίει η δουλικότητα μας, παράγωγο των 500 χρόνων σκλαβιάς και η απελευθέρωση της χώρας μας ελέω των μεγάλων δυνάμεων;
Πάντως σίγουρα δεν φταίει ούτε ο Λεωνίδας, ούτε ο Θεμιστοκλής, ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Παπαφλέσσας, ούτε φυσικά και όλοι οι άλλοι ήρωες γνωστοί ή άγνωστοι που έδωσαν την ζωή τους και το μυαλό τους για την Ελλάδα.
Αυτοί έκαναν όσο καλύτερα μπόρεσαν αυτό που είχαν να κάνουν, εμείς εξαθλιωθήκαμε, σιχαθήκαμε το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών και το πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και καλώς το κάναμε γιατί και αυτά όπως και τόσα άλλα, έγιναν  φέρετρα των ελευθεριών μας.
Όμως δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε ισορροπίες. τώρα που καταφέραμε να βγάλουμε αυτά τα συνθήματα από την μέση, τι μας έμεινε; Ευτυχώς μάθαμε να τραβάμε σέλφι και να χειριζόμαστε το instagram. 
Καληνύχτα Ελλάδα και όνειρα γλυκά...

Γιάννης Ζωγραφάκης 



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.