Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 9. Προδημοσίευση



Κάθονται και τρώνε σ' ένα κέντρο λίγο έξω από την Κακοπετριά, στο δρόμο προς τον Καρβουνά. Παρά το γεγονός ότι οι θαμώνες εκεί αυτοί την ώρα μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, έχουν διαλέξει ένα απομονωμένο τραπέζι, πάνω από τον γκρεμό και το ποτάμι, που τώρα τρέχει ορμητικό. Ο ουρανός, όπως τον αντικρίζουν από τη τζαμαρία είναι βαρύς, κακόκεφος.

Η Ζίτα πήρε μαζί της λαπτόπ, φακέλους και όλα τα σχετικά, αλλά σε σιωπηλή συμφωνία με τον Ιωάννου, αποφάσισε να μην τοποθετήσει τίποτα απ' αυτά στην επιφάνεια του μεγάλου μακρόστενου τραπεζιού.

Παρήγγειλαν μεζέδες, σαλάτα κι ένα μισόκιλο κρασί. Δε θα αργήσουν να τα φέρουν, την προειδοποίησε εκείνος, έτσι από την πρώτη στιγμή η κοπέλα ήταν με το ένα μάτι στην οθόνη του κινητού της ενώ με το άλλο σάρωνε το χώρο.

"Σε ξέρουν", του είπε κάποια στιγμή.

"Οι ιδιοκτήτες, το προσωπικό, ναι. Οι υπόλοιποι, δεν είμαι σίγουρος. Ερχόμουνα συχνά παλιά εδώ, τουλάχιστον μια φορά το μήνα, αλλά τώρα…"

Από την ημέρα που πέθανε ο καλύτερός του φίλος, κι ο μοναδικός, ο Χριστάκης, δεν έρχεται πια εδώ. Τραγικό τέλος βρήκε ο φίλος του, κι από κει που δεν το περίμενε. Κι αυτός, με τη βοήθεια της ομάδας του ανακάλυψε το δολοφόνο σε χρόνο ρεκόρ, κι ας μην είχε ιδέα μέχρι τότε ότι αυτό το άτομο υπήρχε.

Κοιτά προς τα μέσα του τώρα. Το βλέμμα θολώνει για λίγο, αλλά την αμέσως επόμενη στιγμή ένα αχνό χαμόγελο κάνει την εμφάνισή του στα χείλη του. Η Ζίτα, που γνωρίζει τι ακριβώς έγινε, δε ρωτά, δε σχολιάζει. Εξάλλου, αλλά είναι τα θέματα που επείγουν τώρα.

"Πώς θες να προχωρήσουμε;"

"Ο κανόνας του βλέποντας και κάνοντας, ισχύει ακόμη. Το μόνο που δεν περίμενα να βρούμε τόσα πράγματα μπροστά μας τόσο νωρίς οπότε, μάλλον από δω και μπρος πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί. Ευτυχώς που ήρθες μαζί μου, όμως. Μού έλυσες τα χέρια. Κι ευτυχώς που είσαι εκτός συστήματος. Έχετε κανονίσει ώρα για τη συνάντηση με τα κορίτσια;"

"Όχι ακόμη. Αλλά η Χριστοφόρου μού έστειλε μήνυμα ότι θα ξέρει πολύ σύντομα αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Στο μεταξύ όμως σκέφτηκα κάτι. Θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε με το δεύτερο αριθμό της Αθηνάς. Απ' ό,τι διάβασα μαζί της εξαφανίστηκε και η τσάντα που κουβαλούσε. Και λογικά στη τσάντα μίας έφηβης επικρατεί το χάος. Οπότε υπάρχει μία μικρή πιθανότητα ο απαγωγέας να μην το έχει βρει, ειδικά αν έχει ήδη στην κατοχή του το πρώτο της κινητό".

"Ο Τεκ τι λέει;"

"Ότι δεν μπορεί να εντοπίσει το σήμα του αυτή την ώρα…"

Βλέπει ένα γκαρσόνι να έρχεται προς το μέρος τους κουβαλώντας ένα δίσκο. Σαλάτα, ελιές τσακιστές, χαλούμι, ταχίνι, γιαούρτι, πατάτες τηγανητές, πίτες και το κρασί τους. Καθώς απομακρύνεται συνεχίζει την αναφορά της από εκεί ακριβώς που την είχε αφήσει.

"Αλλά αυτό δεν πάει να πει τίποτα. Όχι σ' αυτή την περιοχή, αφού το σήμα συχνά πάει κι έρχεται λέει".

"Δίκιο έχει. Εδώ είμαστε καλά, επειδή είμαστε ψηλά, αλλά μέσα στα χωριά υπήρχε πάντα πρόβλημα. Σε μερικά σημεία μόνο το δικό μου…"

"Επειδή είναι αρχαιολογικό εύρημα".

"…Λειτουργεί".

Δε βρήκε ακόμη το χρόνο για ν' αρχίσει να τον εκπαιδεύει στο νέο του απόκτημα, αλλά χάρη στην ομάδα του τα βασικά έτσι κι αλλιώς τα ξέρει.

"Περίληψη;" τον ρωτά.

"Υπάρχει λόγος;" αποκρίνεται αυτός με πραγματική απορία.

"Φυσικά και υπάρχει. Πάντα. Έτσι λειτουργώ εγώ. Είμαι σίγουρη ότι κάτι θα σου έχει πει η Μαργαρίτα".

"Ακούω".

"Έχουμε τρεις υπόπτους τώρα. Τον αρχικό άγνωστο Ψ. Τον Δημητρίου. Και τον, ας πούμε, πούμε Ω, στον οποίο ίσως να χρωστά λεφτά ο πατέρας του θύματος, αλλά ίσως και όχι. Από τους τρεις, αυτή τη στιγμή, ο μόνος που απαιτεί άμεσα την προσοχή μας είναι ο δεύτερος, μια και είναι ο μοναδικός του οποίου την ταυτότητα γνωρίζουμε. Το ερώτημα είναι: Μίλησε στη Χριστοφόρου για σένα σε μια προσπάθεια να θολώσει τα νερά ή μήπως θέλει στ' αλήθεια να βοηθήσει; Από το λίγο που τον είδα δεν μπόρεσα να τον διαβάσω. Κανείς δε θα μπορούσε άλλωστε. Όχι χωρίς να του μιλήσει τουλάχιστον. Απ' ό,τι μπόρεσε να βρει μέχρι τώρα ο Τεκ, μοιάζει μ' αυτούς τους καθαρούς ουρανούς που βροντές ή αστραπές, δεν είμαι σίγουρη, δε φοβούνται. Ζούσε όλ' αυτά τα χρόνια στη Λευκωσία. Δούλευε σε μια εταιρεία μεταφορών από την πρώτη σχεδόν στιγμή. Ήρθε η κρίση. Άρχισαν οι περικοπές. Και λόγω του ό,τι ήταν από τους πλέον υψηλόβαθμους υπαλλήλους, του ζήτησαν να πάρει πρόωρη αφυπηρέτηση, με το αζημίωτο φυσικά. Κι αυτός το έκανε. Δεν παντρεύτηκε ξανά. Και απ' ό,τι φαίνεται, με εξαίρεση την κόρη που έχασε, δεν απέκτησε παιδιά. Επέστρεψε στο χωριό λίγους μήνες μετά την αφυπηρέτησή του.".

Μιλά και τρώει. Σιγά σιγά. Θέλει να κρατήσει χώρο για το κανονικό φαγητό, που δε θα αργήσει να κάνει την εμφάνισή του.

"Για τον πατέρα Χριστοφόρου, τι έμαθε;"

"Κάποια προβλήματα, αλλά όχι απ' αυτά που σε στέλνουν στη φυλακή. Μια καταγγελία για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, μία για υπερβολική ταχύτητα, ενώ υπάρχουν και μια-δυο αναφορές σε ανάμιξη σε καυγάδες - αναφορές που δε μεταμορφώθηκαν σε καταγγελίες. Σίγουρα, αν του δώσουμε λίγο χρόνο, θα μάθει κι άλλα ο Τεκ. Κι αν δε μάθει εκείνος, μπορώ να μάθω εγώ μια και δε δουλεύω για την αστυνομία."

"Δε θέλω να ξέρω".

"Να ξέρεις τι;"

Το φαγητό καταφθάνει. Σουβλάκι, σιεφταλιές, λουκάνικα κι ακόμη δυο πίτες.

"Μας παρακολουθούν", του λέει, πριν πέσει με τα μούτρα στο φαΐ.

"Εσένα παρακολουθούν. Σκέφτονται να σε πιάσουν με βερκιά και να σε βάλουν στο κλουβί. Το ευτύχημα είναι ότι δεν τρώγεσαι". Μισοχαμογελά εκείνη.

"Υπάρχει πιθανότητα να μη γνωρίζει όλο το χωριό μέχρι τώρα ότι είμαστε εδώ;"

"Ίσως κάποιοι που είναι στα χωράφια και δεν πιάνει σήμα το κινητό τους εκεί. Κάποιος άρρωστος στο νοσοκομείο της Κυπερούντας. Κάποιοι που μετανάστευσαν στο εξωτερικό πριν από χρόνια και έχουν χάσει κάθε επαφή με τους συγχωριανούς. Αυτοί. Α, ίσως και κάποιοι μαθητές στα σχολεία".

Αφήνουν για λίγο την κουβέντα και εστιάζουν την προσοχή τους στο φαγητό. Περασμένες τρεις η ώρα. Η Ζίτα, τρώει τώρα σχεδόν βιαστικά. Πίνει πού και πού καμιά γουλιά κρασί. Και παρατηρεί με άγρυπνο μάτι το χώρο γύρω τους. Ένα δυο άτομα έρχονται. Ένα δυο άτομα φεύγουν. Κι ένας μοναχικός άντρας ανοίγει την πόρτα σχεδόν βίαια και με το που μπαίνει μέσα βάζει πλώρη κατευθείαν για την κουζίνα. Αυτόν κάπου τον έχω ξαναδεί, σκέφτεται. Υπό άλλες συνθήκες αυτό το γεγονός θα το άφηνε να περάσει απαρατήρητο, αλλά όχι αυτή τη φορά. Χωρίς να πει λέξη στον Χοντρό βγάζει ένα τάμπλετ από τη τσάντα της. Το στήνει σχεδόν αδιάφορα στο τραπέζι. Και καθώς τρώει με το δεξί της χέρι, με το αριστερό το τοποθετεί στο ακριβές σημείο, εκείνο που θα παράσχει στη κάμερά του οπτική κάλυψη της εξόδου της κουζίνας. Ο άντρας δεν αργεί να κάνει την εμφάνισή του. Καθώς φεύγει τους ρίχνει μια βιαστική ματιά. Περνά λίγη ώρα. Η Ζίνα κάνει πως χασμουριέται και αποσύρει το τάμπλετ από τη θέση του. Το φέρνει στην οριζόντια στάση και χωρίς καν να στραφεί προς το μέρος του Χοντρού και του δείχνει στην οθόνη τον άντρα.

"Τον γνωρίζεις;" ρωτά.

Εκείνος μένει για λίγο σιωπηλός. Το πρόσωπο το θυμάται από κάπου. Το μόνο που έχει να κάνει τώρα είναι να το τοποθετήσει. Ήταν στην πλατεία το πρωί, γι' αυτό είναι σίγουρος. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι του θυμίζει κάποιον από τα παλιά. Το βλέμμα του φωτίζεται. Κι αμέσως μετά σκοτεινιάζει.

"Συνάδελφος. Δουλέψαμε μαζί για τρία χρόνια, τότε που ήμουν ακόμη εδώ. Μας ανακάλυψαν, είμαι σίγουρος".

"Τι είχαμε, τι χάσαμε!" δηλώνει αυτή και πέφτει και πάλι με τα μούτρα στο φαΐ, αλλά όχι για πολύ και πάλι αφού το κινητό της αρχίζει να δονείται στο τραπέζι. Το απαντά. Ακούει ό,τι έχει να πει το άλλο άτομο. Συμφωνεί. Το κλείνει.

"Τα κορίτσια μπορούν να με συναντήσουν γύρω στις πεντέμισι, ανάμεσα στα ιδιαίτερα μαθήματά τους. Δε θα έχουμε και πολύ χρόνο στη διάθεσή μας".

"Οπότε καλύτερα να μπεις κατευθείαν στο ζουμί. Και καλύτερα να με αφήσεις απέξω αυτή τη φορά. Προτιμότερο να μη δώσουμε άλλες αφορμές. Όταν φύγουμε από δω θα πάμε κατευθείαν στο σπίτι, όπου και θα παραμείνω, αλλά σε δημόσια θέα. Μπορώ να καθαρίσω τα χόρτα στην αυλή ή κάτι τέτοιο - καιρού επιτρέποντος. Φρόντισε μόνο να καταγράψεις σε βίντεο τη συνάντηση. Δεν πρόκειται να τη χρησιμοποιήσουμε, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Θέλω να τη δω και να τις δω. Και να τις ακούσω".

"Ό,τι πει τ' αφεντικό".

"Τώρα που το σκέφτομαι. Θέλω να τις ακούσω σε ζωντανή μετάδοση. Κάνε μου μια κλήση από κάποιο από τα κινητά σου μόλις αρχίσει η συνέντευξη".

"ΟΚ".

Πρέπει να μάθουμε περισσότερα πράγματα για τον Ψ και τον Ω, σκέφτεται τώρα εκείνος. Δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα ακόμη ποιοι είναι. Θα ήθελε να είχε ολόκληρή του την ομάδα εδώ τώρα, αλλά αυτό είναι αδύνατο. Θα αρκεστεί λοιπόν στη βοήθεια της Ζίτας -Ποια βοήθεια; Αφού αυτή τα κάνει όλα, σκέφτεται και χαμογελά- και τα εξ αποστάσεως φωτά του Τεκ. Η αλήθεια είναι ότι έχουν ήδη σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Ωστόσο, αυτή η υπόθεση δεν είναι σαν τις άλλες, αφού ο χρόνος είναι ο εχθρός. Το να σώσουν μια ζωή, αυτό είναι το πιο σημαντικό πράμα. Βγαίνει από τις σκέψεις του και κοιτά την κοπέλα. Υπάρχει φαγητό ακόμη στο τραπέζι, αλλά μάλλον έχει ήδη χορτάσει, όπως κι αυτός.

"Καφέ;" τη ρωτά.

"Καφέ", απαντά.

Γυρίζει προς τα πίσω. Οι τελευταίοι θαμώνες έχουν εγκαταλείψει κι αυτοί το χώρο, οπότε: "Δυο σκέτους, μάστρε", φωνάζει. "Έρχονται", φτάνει στ' αυτιά τους η απάντηση.

"Πάντα ήθελα να σε ρωτήσω: Ένιωσες ποτέ σου έκπληξη για κάτι;"

Η απάντησή του δεν αργεί να 'ρθει.

"Όχι. Ούτε καν για την απεριόριστη κακία ή και καλοσύνη των ανθρώπων. Ανά πάσα στιγμή αναμένω να συμβεί το απρόοπτο. Ναι, κάποια πράγματα με παραξενεύουν. Αλλά όχι, δε με εκπλήττουν. Ψαρεύεις;"

"Ναι και ναι. Γνώσεις κι αντιδράσεις από σένα. Αλλά πηγαίνω και για ψάρεμα στ' αλήθεια κάθε τόσο. Συνήθιζα να το κάνω με τον πατέρα μου όταν ήμουν μικρή και μου έμεινε το χούι".

"Α, κι εμένα. Βλέπεις το ίδιο πράμα είμαστε. Μόνο στα μαλλιά και στην κοιλιά διαφέρουμε".

Κάνει και πάλι την εμφάνισή του το λειψό της χαμόγελο. Πού θα μου πας, θα σε κάνω να γελάσεις κάποια μέρα, σκέφτεται. Και θα την κάνει να του πει και το μυστικό της, αυτό που τόσο την απασχολεί, μα ποτέ δεν εκφράζει. Ίσως να μη διαβάζει τους ανθρώπους τόσο καλά όσο η κόρη του, η Μαργαρίτα, αλλά η γλώσσα του σώματος, οι αντιδράσεις τους του λένε πολλά.

Το κινητό της Ζίτας δονείται και πάλι. Ελπίζει ότι θα είναι καλά τα νέα, αλλά δεν.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.