Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 8. Προδημοσίευση



Η σύνδεση δεν είναι και πολύ καλή αφού ο Ιωάννου δεν έχει ίντερνετ στο σπίτι στο χωριό, κάτι που ανάγκασε τη Ζίτα, να "δανειστεί" σήμα από ένα γείτονα, αλλά θα κάνουν τη δουλειά τους.

Εκείνος κάθεται μπροστά από το φορητό υπολογιστή της κοπέλας, ενώ η ίδια βρίσκεται στο σπίτι της Μαρίνας Χριστοφόρου. Χρησιμοποιούν το Skype για αυτή την απόρρητη συνομιλία, που ίσως να έχει να προσφέρει κάτι στην διαλεύκανση της υπόθεσης, αλλά ίσως και όχι.

"Σ' ακούω", μπαίνει αμέσως στο ψητό εκείνος, αφού, αν και δεν τον χαλούν τόσο οι αναμονές, δεν του αρέσει να ξοδεύει άσκοπα το χρόνο του.

"Δεν ξέρω τι ακριβώς να σου πω. Ρώτα εσύ πρώτα…"

"Ωραία. Τι έχεις να μου πεις;"

Ο Χοντρός βλέπει τη Ζίτα που κάθεται δίπλα στη γυναίκα, να μισοχαμογελά.

"Από πού να αρχίσω;"

"Καταρχήν πες μου γιατί ήρθες σε επαφή μαζί μου. Το ξέρεις ότι είμαι σε άδεια. Το ξέρεις ότι δεν έχω τίποτα απολύτως να κάνω με την υπόθεση".

"Ε… Ε… Ξέρω τη φήμη σου".

"Τη φήμη μου;"

"Ξέρω ότι όταν αναλαμβάνεις μια υπόθεση δεν την παρατάς ποτέ. Και ξέρω ότι όταν λύνεις μια υπόθεση το κάνεις σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ο χρόνος τρέχει…"

"Παρακάτω".

"Δεν έχω και πολλά να σου πω, αλλά ίσως κάτι απ' αυτά να βοηθήσει".

"Μίλα". Έχει αρχίσει να εκνευρίζεται ο Χοντρός, αλλά προσπαθεί να μην το δείξει.

"Η Αθηνά ήταν παράξενο κορίτσι. Είναι. Είναι, εννοώ".

"Παράξενο πώς;"

"Δεν έβγαζες άκρη μαζί της. Τη μια ήταν έτσι, την άλλη αλλιώς. Πότε κλεινόταν στο σπίτι για μέρες και δεν πήγαινε πουθενά και άλλοτε την έψαχνες και δεν την έβρισκες. Πότε ήταν πολύ χαρούμενη και πότε λυπημένη. Τώρα τελευταία, μού είπε η μάνα της, είχε και πολλά νεύρα".

"Ε, ίσως να ερωτεύτηκε".

"Το σκεφτήκαμε αυτό. Αλλά ποιον; Αν ήταν με κάποιον από την περιοχή σίγουρα θα το μαθαίναμε. Γι' αυτό αποφασίσαμε ότι αν όντως ερωτεύτηκε κάποιον, για να το κρατήσει μυστικό μάλλον θα ήταν ξένος. Όπως ξέρεις…"

"Ξέρω. Παρακάτω".

"Η μάνα της έψαξε το δωμάτιό της, αλλά δε βρήκε τίποτα σχετικό. Το ίδιο και η αστυνομία".

"Πήραν μαζί τους το κομπιούτερ της, κάνα τάμπλετ, κάποιο κινητό;" επεμβαίνει η Ζίτα.

"Τάμπλετ δεν είχε, αλλά το κομπιούτερ της το πήραν. Το κινητό λογικά το είχε μαζί της".

"Ίσως να είχε δεύτερο κινητό ή έστω δεύτερο αριθμό. Ξέρετε αν…"

"Ναι. Ναι. Πώς δεν το σκεφτήκαμε; Έχει δεύτερο κινητό. Της το αγόρασε ο πατέρας της όταν άρχισαν τα προβλήματα στο σπίτι…"

"Τα προβλήματα;" ρωτά σχεδόν απότομα ο Χοντρός. "Δεν ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην οικογένεια. Τι; Τι;"

"Ε…" Μοιάζει να τα έχει χαμένα τώρα η γυναίκα. Μάλλον της ξέφυγε αυτό που είπε, αλλά το ξέρει κι αυτή πολύ καλά ότι όταν τα λόγια φτάσουν και βγουν απ' τα χείλη, δεν μπορούν πια να βρουν το δρόμο της επιστροφής. Εκείνος αποφασίζει να της δώσει λίγο χρόνο για να ανασυντάξει τις σκέψεις της. Η αναστάτωσή της είναι έκδηλη. Καλύτερα να περιμένει λίγο. Και λίγο μονάχα περιμένει. "Δεν ήθελα να το πω αυτό. Έπρεπε, αλλά δεν ήθελα. Η μάνα της… Τέλος πάντων. Οι γονείς της είναι σε διάσταση. Όλοι στον κύκλο τους το γνωρίζουν. Δεν ξέρω αν η αστυνομία το γνωρίζει αυτό ή όχι. Εκείνο που ξέρω είναι ότι από τη στιγμή που έγινε γνωστή η εξαφάνιση οι δυο τους είναι μαζί, στο σπίτι".

"Η διάσταση, γιατί;"

"Ο Νίκος έχει προβλήματα με τον τζόγο. Δημιούργησε χρέη. Κι εκείνη τον έδιωξε απ' το σπίτι. Αλλά…"

"Μισό", τη διακόπτει η Ζίτα. Ο Χοντρός χάνει για λίγο εικόνα και ήχο, αλλά σύντομα βλέπει και πάλι μπροστά του τις δυο τους. "Τεκ", φαίνεται να του ψιθυρίζει άηχα. Δεν χρειάζεται να του πει κάτι άλλο.

"Πόσο σημαντικά είναι τα χρέη; Για τι ποσά μιλάμε;" ρωτά τώρα τη γυναίκα.

"Πολλά. Πολλά". Εκείνη φαίνεται τώρα έτοιμη να κλάψει. Λες να έκανε λάθος στην εκτίμησή του αυτή τη φορά; Λες να μην ήταν ο κατά συρροή θύτης του μακρινού παρελθόντος ο υπαίτιος αυτής της εξαφάνισης. "Ο αδελφός μου. Ο βλάκας…" Οι λέξεις μοιάζουν να της έχουν σταθεί στο λαιμό, να γίνονται θηλιά και να την πνίγουν. "Δεν είναι η πρώτη φορά", λέει τελικά.

Έχει αλλάξει ολότελα τακτική τώρα ο Χοντρός. Δεν την πιέζει πια. Θα την αφήσει να του πει ό,τι θέλει, με την ταχύτητα που θέλει. Βλέπει την Ζίτα, να την αγγίζει απαλά στον ώμο και παραξενεύεται λίγο, αλλά ύστερα σκέφτεται ότι δεν έπρεπε να τον ξενίσει αυτή της η πράξη. "Η Μαργαρίτα διαβάζει τους ανθρώπους… γι' αυτό είναι μόνη", του είπε κάποτε το δεξί του χέρι, η Ντίνα. Οπότε για να γίνει κολλητή με την Ζίτα λογικά είδε σ' αυτήν κάτι που οι άλλοι δεν μπόρεσαν ποτέ να διακρίνουν.

"Έχασε πολλές χιλιάδες στο χρηματιστήριο. Λίγο έλειψε να χάσει και το σπίτι. Άρχισε να αγοράζει όταν άρχισαν οι άλλοι να πουλούν. Αλλά ευτυχώς σιγά σιγά βρήκαν τα πόδια τους. Μετά όμως…"

Η Ζίτα δεν έχει την υπομονή τη δική του. Τη βλέπει να στρέφει το βλέμμα προς τα πάνω σε μια έκφραση απελπισίας, κι ας αγκαλιάζει με τρυφερότητα σχεδόν τη γυναίκα. Αποφασίζει να τη βγάλει απ' τη μιζέρια της.

"Σε ποιους χρωστάει; Ξέρεις;"

"Α, όχι. Όχι ακριβώς. Αλλά αν κρίνω από κάποια τηλεφωνήματα που παίρνει, και τα οποία φροντίζει να μην απαντά ποτέ μπροστά μας, μάλλον σε κάποιους ντόπιους θα είναι".

"Πού συχνάζει;"

"Ξέρεις. Στα συνηθισμένα μέρη. Ξέρεις".

Δεν ξέρει πια, όχι στ' αλήθεια, αλλά δε θα του ήταν καθόλου δύσκολο να μάθει.

"Και πού ζει;"

"Νοικιάζει ένα διαμέρισμα στη Γαλάτα; Στο ύψος του αυτοκινητόδρομου".

"Ας πάμε πίσω στην Αθηνά για λίγο, αφού δε θέλω να αφήσω πίσω κάτι. Ξέρεις το νούμερο του δεύτερού της κινητού;"

"Ναι. Μια στιγμή να το βρω". Ψάχνει τις επαφές στο κινητό της. Το βρίσκει. Τους το λέει. Βλέπει τη Ζίτα να σηκώνει τον αντίχειρα του αριστερού της χεριού στην οθόνη, τον απομνημόνευσε. Δε χρειάζεται να του πει μισό προτού χαθεί και πάλι απ' τα μάτια του.

"Πες μου τι γνωρίζεις για τις φίλες της", λέει στη θεία με το που την αντικρίζει και πάλι στην οθόνη της.

"Α, η Μαριάννα και η Άντρια. Καλά κορίτσια. Φίλες από το δημοτικό. Παλιά την επισκέπτονταν συχνά. Τώρα όχι και τόσο".

"Γιατί;"

"Επειδή οι άνθρωποι αλλάζουν υποθέτω. Ξέρω ότι είναι φίλες ακόμη, γι' αυτό είμαι σίγουρη, αλλά δεν μπορώ να μπω και στο μυαλό τους. Σίγουρα πάντως συναντιούνται στο σχολείο και ξέρω ότι βγαίνουν μαζί πού και πού. Και μιλούν συχνά στο τηλέφωνο. Η Αθηνά, ξέρετε, έρχονταν εδώ συχνά. Ειδικά από τη στιγμή που ξανάρχισαν οι καυγάδες στο σπίτι. Μετά που έφυγε ο πατέρας της αραίωσαν οι επισκέψεις, αλλά μέχρι τότε εδώ ήταν, δεν ξέρω πώς να το πω, η βάση της; Έμενε με τις ώρες. Καθόταν και έκανε τις εργασίες της στο λαπτόπ μου και πολλές φορές κοιμόταν κιόλας εδώ. 'Καλύτερα εκεί, παρά κάπου αλλού', έλεγε η νύφη μου".

Προσπαθεί να μη γελάσει ο Χοντρός καθώς βλέπει τη Ζίτα να γουρλώνει τα μάτια της. Μοιάζει έτοιμη να εκραγεί. Αν δεν πάρει στα χέρια της το λαπτόπ της γυναίκας μέσα στα επόμενα λίγα λεπτά… Μα, τον προλαβαίνει η Χριστοφόρου.

"Τι ηλίθια είμαι, θεέ μου!"

"Πού είναι;" τη ρωτά η Ζίτα που δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό της. "Θα μπορούσα να του ρίξω μια ματιά προτού το παραδώσεις στην αστυνομία; Τώρα, εννοώ. Τώρα." Η γυναίκα γνέφει καταφατικά και αμέσως εξαφανίζονται και οι δυο από την οθόνη του, ωστόσο η σύνδεση παραμένει ανοικτή, αφού βλέπει να περνούν βιαστικά μπρος από τα μάτια του έπιπλα, τοίχοι, χαλιά, μισό τζάκι, παπούτσια. Μάλλον έχουν φτάσει στον προορισμό τους, αφού ακούει τη βοηθό ή μάλλον τη συνέταιρό του να λέει επιτακτικά: "Κωδικός". Τώρα εκείνος κοιτά το ταβάνι, αφού προφανώς το κινητό τοποθετήθηκε πάνω στο γραφείο. "Αχά", λέει η Ζίτα. Αχά, σκέφτεται κι αυτός. "Μεγάλε, μπορείς να συνεχίσεις μόνος αυτή τη συζήτηση, έτσι;" Μεγάλε; "Κυρία, θα μπορούσα να δουλέψω λίγο εδώ. Θέλω να δω αν υπάρχει κάτι εδώ, κι αυτό απαιτεί χρόνο και πολλή συγκέντρωση, οπότε…"

"Φυσικά. Κάνε ό,τι χρειάζεται", απαντά εκείνη. Την αμέσως επόμενη στιγμή το κινητό αρχίζει να κινείται και πάλι. Μάλλον ακολουθεί την αντίθετη διαδρομή τώρα. Η γυναίκα κάθεται στην ίδια θέση με πριν, αν κρίνει κανείς από τον πίνακα που διακρίνεται στο φόντο. Ο Χοντρός δεν έχει να της κάνει και πολλές ερωτήσεις πια, όχι στ' αλήθεια, αλλά πρέπει να την κρατήσει απασχολημένη μέχρι να κάνει η Ζίτα τα δικά της. Το ξέρει ότι δε θα της πάρει και πολύ. Όπως ξέρει ότι δεν έχει άμεση ανάγκη το κινητό της, αφού είχε κουβαλήσει άλλα δύο μαζί της και βρίσκονταν μέσα σ' εκείνη την υφασμάτινη τσάντα μεταφορέα που δεν αποχωριζόταν ποτέ.

"Θα ήθελα να επικοινωνήσω με τα κορίτσια. Διακριτικά. Μπορείς να το κανονίσεις αυτό;"

"Νομίζω ναι. Δεν είναι δύσκολο να τις βρω. Απλά δεν ξέρω πότε θα βρουν το χρόνο να σου μιλήσουν. Ξέρεις, όλη μέρα μαθήματα, ιδιαίτερα και τα λοιπά".

"Δε θα μιλήσουν σε μένα. Εγώ είμαι σε άδεια. Ξέχασες; Α, και κάτι άλλο: Σίγουρα δεν έχεις ιδέα κατά πόσο η Αθηνά διατηρούσε σχέσεις με κάποιο αγόρι; Σε ρωτώ ξανά επειδή πολλές φορές η μνήμη ή μάλλον η αφηρημάδα παίζει παράξενα παιχνίδια".

"Δεν ξέρω. Ίσως να υπήρξαν σημάδια και να μην τα είδα. Αλλά κι αν τα είχε με κάποιον δε νομίζω ότι θα μου το έλεγε. Όχι τώρα πια".

"Όχι τώρα πια".

"Ήταν με κάποιον πριν από ένα χρόνο περίπου. Τον έφερε στο σπίτι, τον σύστησε στους γονείς της, αυτός δεν τους γέμισε το μάτι κι από τότε…"

"Κι από τότε κρατά τα μυστικά καλά κρυμμένα. Χώρισε με το παιδί;"

"Ναι. Όχι πολύ καιρό μετά. Αλλά όχι επειδή το ήθελε. Απλά η οικογένειά του μετακόμισε στο εξωτερικό".

"Δε νομίζω να βοηθήσει σε κάτι αυτό, αλλά θυμάσαι το όνομά του, κι αν είναι δυνατόν το όνομα της οικογένειάς του;"

"Αντώνης. Αλλά δεν ξέρω το επίθετό του. Νομίζω ότι είναι από την Τεμπριά. Αν θες μπορώ να ρωτήσω και να μάθω".

"Μόνο αν δεν κινήσεις υποψίες. Με τόσους αστυνομικούς εδώ τα πράγματα είναι κάπως ζόρικα".

Η αλήθεια είναι ότι δεν είδε και πολλούς ένστολους στη διάρκεια της ολιγόωρης παραμονής του στην περιοχή. Αλλά έτσι κι αλλιώς οι έρευνες κι οι συνεντεύξεις-ανακρίσεις λάμβαναν χώρα κυρίως περιμετρικά του χωριού, αλλά και σε σπίτια, στο σχολείο που πήγαινε το κορίτσι, σε γραφεία.

Πώς λύνει κανείς μια υπόθεση όταν δεν είναι σίγουρος καν ότι έχει διαπραχθεί κάποιο έγκλημα; Αρχικά ήταν σχεδόν σίγουρος ότι η εξαφάνιση της κοπέλας οφείλονταν σ' εκείνον τον άγνωστό από τα παλιά, αλλά η μαρτυρία της γυναίκας τον αναγκάζει τώρα να αρχίσει να κοιτά και αλλού. Θα μπορούσαν οι πράξεις του πατέρα να είχαν οδηγήσει στην εξαφάνιση της κόρης; Ή μήπως συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό; Το γεγονός ότι η υπόθεση έγινε τα τελευταία λεπτά πολύ πιο περίπλοκη δεν τον χαλά καθόλου. Η γνώση είναι δύναμη, αυτό είναι το μότο του. Θέλει να διακόψει τη σύνδεση, αλλά η Ζίτα μάλλον δεν έχει ακόμη τελειώσει, οπότε αναγκαστικά εγκαταλείπει τη στιγμιαία σιωπή του.

"Οι γονείς γνωρίζουν ότι επικοινώνησες μαζί μου;"

"Όχι. Δεν είναι και τα πιο ήρεμα άτομα και προφανώς τώρα δε διαθέτουν κι απόλυτη διαύγεια σκέψης. Ο ένας ρίχνει στον άλλο το φταίξιμο γι' αυτό που έχει συμβεί. Αλλά ο Δημητρίου…"

"Αλήθεια, πώς βρέθηκε αυτός στη μέση αυτής της υπόθεσης;"

"Δεν έχει σχέση με την υπόθεση. Απλά σε αναγνώρισε. Κι από τη στιγμή που πήγα και μίλησα μπρος στα μάτια του με την κοπέλα…"

"Ναι. Ναι. Ένα κι ένα κάνουν δύο. Αλλά ξέρω την ιστορία του. Σίγουρα την ξέρουν και οι συνάδελφοι. Έχουν μιλήσει μαζί του;"

"Φυσικά. Και τον υποπτεύονται μάλλον, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό, αφού από τη στιγμή που δε γνωρίζουν πότε ακριβώς εξαφανίστηκε η κοπέλα, δεν μπορούν να εξακριβώσουν τη μαρτυρία του. Το άλλοθί του. Πάντως ανακουφίστηκε όταν σε είδε".

Στο άκουσμα της τελευταίας πρότασης, εκείνος ενώ λογικά θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να αντιδράσει, παραμένει ατάραχος. Αν απλά προσπαθούσε να ψαρέψει κάτι εκείνη θα έμενε με το δόλωμα στα χείλη. Αλλά όχι. Την πιστεύει. Ωστόσο αν δε μιλήσει με τον άντρα πρώτα, δε θα φτάσει σε κάποιο απόλυτο συμπέρασμα.

Πεινάει τώρα πολύ. Με μια σοκολάτα την έχει βγάλει απ' το πρωί. Μα πού είναι αυτή η Ζίτα;

"Τελειώσαμε εδώ;" ακούει τη φωνή της να τον ρωτά, μα δεν τη βλέπει.

"Τελειώσαμε", απαντά. "Ευχαριστώ κυρία Χριστοφόρου", συμπληρώνει.

Η Ζίτα διακόπτει τη σύνδεση προτού προλάβει να ακούσει την απάντηση της γυναίκας, αλλά μια στιγμή μετά ακούει τον ήχο του κινητού του. Απαντά.

"Λιμοκτονώ", του λέει. "Έρχομαι να σε μαζέψω. Διαλέγεις εσύ που θες να πάμε, αφού δεν κατέχω τα στέκια της περιοχής".

Ελπίζω μόνο να συμπεριφέρεται καλά στο σκαραβαίο μου, σκέφτεται αυτός. Εκτός από τη Μαργαρίτα και τώρα αυτήν, άλλος κανείς δεν έχει οδηγήσει ξανά αυτό το αμάξι.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.