Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 6. Προδημοσίευση



Αν πιστεύουν πως θα με βρουν, κάνουν λάθος. Ξέρω και φυλάω τα νώτα μου εγώ. Εξάλλου αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι τέτοιο. Αλλά ούτε και η τελευταία θα είναι. Το μόνο που αυτή τη φορά θα πρέπει να είμαι λίγο πιο προσεκτικός. Δεν πρέπει να κινήσω τις υποψίες κανενός.

Αλλά ήταν εύκολο. Τόσο εύκολο. Η ευλογία της εποχής μας. Τόσες γυναίκες, τόσα κορίτσια, μονάχα μια οθόνη μακριά.

Λένε ότι σύντομα θ' αρχίσουμε να ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα. Εκείνο που δε λένε ότι ζούμε ήδη στην εποχή της εικόνας. Η τεχνολογία μας έκανε αυτάρεσκους. Και η τεχνολογία ανοίγει καθημερινά λένε για μας νέα παράθυρα, μας δημιουργεί νέες ευκαιρίες.

Ευλογημένη να 'ναι. Τι θα κάναμε, ή μάλλον τι θα έκανα χωρίς αυτή; Ποιος θα ήμουνα;

Ποια θα είναι η επόμενη άραγε; Έχω τόσες επιλογές. Το καλό είναι ότι ξέρω και παίζω το παιχνίδι. Τους λέω αυτά που θέλουν ν' ακούσουν. Και τους επιτρέπω να εκφράζουν τις ιδέες μου και να τις παρουσιάζουν σα δικές τους. Το καρότο. Αυτό τους δίνω. Το καρότο της μελλοντικής φήμης.

Δυσκολεύτηκα λίγο στην αρχή. Αυτή είναι η αλήθεια. Δυσκολεύτηκα επειδή δεν ήξερα. Νέες εποχές. Νέα κόλπα. Αλλά μετά μπήκα σε φόρουμ, ακολούθησα συζητήσεις σιωπηλά στον σκοτεινό ιστό, συμμετείχα σε κάποιες. Έγινα μέλος μιας κοινότητας. Εγώ, που ήμουνα πάντα μόνος. Εγώ, ο αιώνια σιωπηλός.

Και μετά, άρχισα σιγά σιγά να αλλάζω. Την εμφάνισή μου. Τον τρόπο ομιλίας μου, ακόμη και τον τρόπο που συμπεριφερόμουν δημόσια. Έμαθα να φορώ ένα χαμόγελο στα χείλη. Έμαθα την αξία του κομπλιμέντου. Αλλά πιότερο έμαθα την αξία της εικόνας. Οι άνθρωποι έχουν πάντα την τάση να εμπιστεύονται πιο πολύ κάποιον που τους αρέσει. Κι αν αυτός ο κάποιος είναι χαμελαίων, σαν και μένα, αν ξέρει δηλαδή ν' αλλάζει τα χρώματά του ανάλογα με την περίσταση, τότε η ζωή του γίνεται πολύ πιο εύκολη.

Και τι δε θα 'δινα για να 'βλεπα τα μούτρα της τώρα. Θα με κοιτούσε και δε θα με αναγνώριζε. Και πάω στοίχημα ότι θα ξάπλωνε στο κρεβάτι μαζί μου δίχως δεύτερη σκέψη.

Τότε που την ήξερα όμως ήμουν αλλιώς, διαφορετικός. Όλοι με κοιτούσαν, μα κανείς δε με έβλεπε. Επειδή δεν ήθελαν να με δουν. Η εικόνα. Η εικόνα και πάλι. Δεν τους άρεσε η εμφάνισή μου. Και με πλήγωναν καθημερινά. Και σκότωναν το μέσα μου.

Μα ποιος έφταιγε γι' αυτό; Ακόμη και σήμερα δεν είμαι σίγουρος. Η μάνα; Ο πατέρας; Με έφεραν στον κόσμο, αλλά…

Τόσα χρόνια μακριά. Τόσα χρόνια μοναξιάς. Ήθελα να επιστρέψω πιο νωρίς, αλλά δεν το μπορούσα. Δεν ήμουν έτοιμος. Και δεν είχα την ευκαιρία κιόλας. Οι κοινωνίες των χωριών είναι μικρές. Λίγο πολύ όλοι ξέρουν ο ένας τον άλλο. Και χώνουν τις μύτες τους στις δουλειές των άλλων. Αλλά, αν και κανείς τους δε θα μπορούσε να με αναγνωρίσει, δε θα ήθελα να τραβήξω πάνω μου τα βλέμματα.

Είμαι αγρότης. Νέος αγρότης. Χα. Εδώ γελάμε. Νοίκιασα ένα φτωχικό σπιτάκι, σ' ένα χωριό εδώ κοντά, κι ένα χωράφι, κι έπιασα δουλειά. Τι δουλειά δηλαδή; Φύτεψα λίγα δεντράκια και κάποια εποχιακά λαχανικά. Αυτό ήταν όλο.

Δεν τράβηξα κανενός την προσοχή. Οι νέοι αγρότες είναι τώρα στη μόδα - ειδικά αυτοί που ασχολούνται με βιολογικά προϊόντα. Φύτεψα λοιπόν τους σπόρους μου στη γη, και έβαλα πλώρη να δρέψω τους καρπούς από την άλλη μου δουλειά, τη μυστική, αυτή που μου δίνει ζωή και δύναμη για να σηκώνομαι ανυπόμονα απ' το κρεβάτι κάθε πρωί.

Αν ήξεραν οι γύρω μου πόσα τους κρύβω θα έμεναν με ανοικτό το στόμα. Αλλά δε θα τα μάθουν τα μυστικά μου. Ποτέ. Η άγνοιά τους είναι η δύναμή μου κι η στρατηγική μου. Αυτό είναι το παιχνίδι μου. Κέρδισα τις πρώτες παρτίδες χωρίς αντίπαλο. Τώρα τους αφήνω κι αυτούς να παίξουν. Ας προσπαθήσουν. Ας κάνουν το καλύτερό τους. Αυτό ποτέ δε θα είναι αρκετό…

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.