Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 4. Προδημοσίευση



"Κιτ-Κατ ή Σνίκερς;"

"Ε;"

"Ποια σοκολάτα προτιμάς;"

"Κατ".

Του τη δίνει.

Δεν έχει χαράξει ακόμη και οι δυο τους βρίσκονται στο δρόμο για την Κακοπετριά. Η κίνηση στους δρόμους είναι αραιή, και ως συνήθως το πρωί τα περισσότερα οχήματα κατευθύνονται προς την πόλη παρά στο βουνό.

"Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά. Γιατί αυτό το μεγάλο διάλειμμα;" τον ρωτά μετά από ένα διάστημα σιωπηλής περισυλλογής η Νάντια, κι αυτός δεν ξέρει ακριβώς τι να απαντήσει. Ιδέες και θεωρίες πάντα υπάρχουν και συνήθως κάποια απ' αυτές είναι σωστή - ποια όμως;

"Δεν ξέρω. Η πιο πιθανή απάντηση είναι ότι μετά τις πρώτες εξαφανίσεις ο άγνωστος Ψ, και όχι Χ, μετακόμισε κάπου αλλού και τώρα επέστρεψε, ή ίσως κάποιος νεώτερος έμαθε για τις υποθέσεις κι αποφάσισε να τον μιμηθεί".

"Οι φάκελοι είναι πολύ… λίγοι. Απορώ πώς μπορούσαν και διαλεύκαναν τα εγκλήματα εκείνη την εποχή. Λείπουν…"

"Σχεδόν τα πάντα. Κάτι μου λέει ότι κάποια έγγραφα ξεχάστηκαν κάπου ή ίσως και να πετάχτηκαν στα σκουπίδια. Ακόμη και τότε τα σοκ που δέχονταν η κοινωνία δεν κρατούσαν και πολύ. Περνούσε λίγος καιρός και…"

"Μην ανησυχείς. Αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά."

"Βρήκες κάτι ψες;". Αυτή δεν ήταν στ' αλήθεια ερώτηση, αφού μπορούσε να διαβάσει στο πρόσωπο της κοπέλας την απάντηση.

"Μέσα στους φακέλους σου, όπως θα περίμενε κανείς, όχι. Αλλά για το τελευταίο θύμα έμαθα κάποια πράγματα. Για κάποιο λόγο ταξίδευε στη Λευκωσία συχνά, σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο και καμιά από τις κολλητές της δεν την ακολουθούσε, τουλάχιστον σύμφωνα με τα στοιχεία που μπόρεσα να περισυλλέξω από τη διαδικτυακή της παρουσία. Δεν ξέρω αν τα ταξίδια αυτά είχαν κάτι να κάνουν με κάποιο άτομο. Έστειλα μήνυμα στον Τεκ να ψάξει, αν μπορεί, και να βρει τις τοποθεσίες που επισκέφθηκε χρησιμοποιώντας το ηλεκτρονικό της αποτύπωμα…"

"Μίλα μου ελληνικά".

"GPS".

"Και…"

"Και να ζητήσει από την προστατευόμενή σου, αν έχει κάποια άκρη, να βγάλει ένα ένταλμα ώστε να πάρουμε τα τηλεφωνικά της αρχεία."

"Χλωμό το βλέπω αφού δεν είναι δική μας η υπόθεση".

"Θα μπορούσα…"

"Δε θέλω να ξέρω".

"ΟΚ. Επίσης έμαθα κάποια πράγματα για τις φίλες της. Άντρια Γιάννου και Μαριάννα Ευδοκίου. Λίγο μεγαλύτερες απ' αυτή, οπότε αν ο θύτης δεν αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί, μάλλον αυτές δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Απ' ό,τι μπόρεσα να ψαρέψω απ' τα προφίλ της, η πρώτη τα 'χει με κάποιο συμμαθητή τους, ενώ η άλλη προς το παρόν παραμένει στο ράφι. Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο στα προφίλ τους στο Facebook, βρήκα πολλές φωτογραφίες στις οποίες και τα τρία κορίτσια ήταν μαζί, αλλά και κάποιες όπου υπήρχαν και άλλες τακτικές παρουσίες. Θα προσπαθήσω να ανακαλύψω με την πρώτη ευκαιρία ποιοι είναι αυτοί, αλλά δίχως ταγκς…"

"Α, ξέρω τα ταγκς!"

"Μπράβο σου."

"Έριξες καμιά ματιά και στο Instagram?"

"Τώρα πραγματικά με εκπλήσσεις. Η απάντηση είναι όχι. Δεν πρόλαβα. Το κάνω όταν φτάσουμε εκεί. Έχεις κάποιο σχέδιο για το πώς θα κινηθούμε;"

"Φυσικά. Το σκεφτόμουνα όλη νύχτα. Και έφτασα στο συμπέρασμα ότι το καλύτερο πλάνο είναι αυτό που ακολουθώ πάντα."

"Δηλαδή;"

"Βλέποντας και κάνοντας", της απαντά και ένα στραβό χαμόγελο παίρνει σχήμα κάτω από το χοντρό του μουστάκι.

Μένουν για λίγο σιωπηλοί. Ταξιδεύουν με τον ήλιο στην πλάτη τους αυτό το κρύο πρωινό. Ο Χοντρός κοιτάει ίσια μπροστά και μάλλον μέσα του. Η Νάντια παρατηρεί το νοτισμένο τοπίο και νιώθει πολύ ανυπόμονη, αφού αυτή είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία για την ίδια. Ναι, πραγματοποίησε πολλές έρευνες στο παρελθόν, αλλά συνήθως αυτές ήταν ακίνδυνες, ξενέρωτες θα τις έλεγε ακόμη, ενώ αυτή - αυτή θα είναι κάτι το εξαιρετικό.

"Θ' αρχίσουμε στην πλατεία", τη βγάζει από την περισυλλογή της εκείνος.

"Στην πλατεία;"

"Θα περάσουμε πρώτα απ' το σπίτι και θα ξεφορτώσουμε ό,τι δεν χρειαζόμαστε εκεί, και μετά θα πάμε για καφέ, ελπίζω ακριβώς την ώρα που θα κάνουν το ίδιο και κάποιοι από τους συγχωριανούς".

"Κατάλαβα. Οι καλύτερες κουβέντες είναι οι κουβέντες του καφενέ."

"Όχι ακριβώς. Αλλά όλο και κάτι μπορεί να μάθει κανείς εκεί. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όμως. Μην ξεχαστείς κι ανοίξεις εσύ την κουβέντα. Αν αποφασίσουν να μας μιλήσουν ας το κάνουν οι ίδιοι. Α, και για να είμαστε απόλυτα καλυμμένοι, αν τύχει και πέσουμε πάνω σε κάποιο γνωστό, θα τους πούμε ότι εκτός από φοιτήτρια είσαι και ανιψιά μου. Έμενα ίσως να με θυμούνται κάποιοι αλλά, απ' ότι γνωρίζω τουλάχιστον, κανείς δεν ξέρει τίποτα για την οικογένεια της γυναίκας μου".

"ΟΚ. Νομίζεις ότι υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να μας βοηθήσει από το τμήμα;"

"Δεν έχω ιδέα. Μάλλον θα εμπλέκονται πολλοί σ' αυτή την έρευνα: οι ντόπιοι, της Κακοπετρίας, κάποιοι από τον αστυνομικό σταθμό της Ευρύχου και σίγουρα μέλη του Ουλαμού Πρόληψης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων. Ίσως κι άλλοι, δεν ξέρω. Είδα κάποιες εικόνες στην τηλεόραση ψες, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικές".

"Με όλους αυτούς στην εικόνα, δεν θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε λίγο προτού…"

"Πέρασαν σαράντα οκτώ ώρες".

"Α, ναι οι σαράντα οκτώ ώρες. Λες να είναι ήδη νεκρή;"

"Δεν ξέρω. Εξάλλου υποθέσεις σαν κι αυτές δεν συμβαίνουν συχνά στα μέρη μας. Και δεν ξέρουμε τι συνέβη στα πρώτα θύματα. Ίσως να τις κράτησε ζωντανές για μέρες ή και για μήνες. Ή ίσως και να τις σκότωσε αμέσως."

"Μα γίνονται έτσι πράματα στην Κύπρο; Πάει ο κόσμος, χάλασε…"

"Θα έλεγαν αυτοί που δεν έχουν μνήμη. Δεν είναι τυχαίο που η Μαργαρίτα αποκαλεί την Κύπρο Νήσο των Αγρίων. Παλιά, επειδή δεν υπήρχαν κανάλια, και τρόποι προστασίας των θυμάτων και λόγω των άθλιων παραδόσεων τα κρύβαμε όλα κάτω από το χαλί, ενώ τώρα…"

"Πώς κατέληξες μπάτσος;" τον ρωτά εκείνη.

"Ξέρεις το γιατί".

"Δίχως αφορμή".

"Καμία".

"Και δεν το μετανιώνεις;"

"Σχεδόν κάθε νύχτα, αλλά μέχρι να έρθει το πρωί…"

"Εγώ δε θα μπορούσα να το κάνω ποτέ. Εννοώ… Απλά δε θα μπορούσα. Πολλά αφεντικά. Πολλοί κανόνες. Προτιμώ να κινούμαι ελεύθερα. Αλλά από την άλλη, αν μπορούσα να κάνω αυτά που κάνεις εσύ, δίχως κανένα περιορισμό, τότε… Μα δεν έχει σημασία αυτό τώρα. Τώρα είμαι εδώ για να σε βοηθήσω όπως μπορώ, αλλά και για να μάθω".

"Να μάθεις. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Εγώ τα τελευταία τρία χρόνια έμαθα περισσότερα από ολόκληρη θα έλεγα την προηγούμενή μου υπηρεσία".

"Ναι, αλλά έχεις δύο ελλείμματα ακόμη. Πρώτον, χρειάζεσαι ένα κινητό της προκοπής για να κάνεις καλύτερα τη δουλειά σου…"

"Αφού έχουν τα παιδιά, τι να το κάνω εγώ;"

"Και δεύτερο, εξακολουθείς να ενημερώνεσαι για τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Σα να ζεις δηλαδή στον περασμένο αιώνα".

"Και μ' αρέσει".

"Μα δεν σου πάει. Εξάλλου δε θα είναι πάντα δυνατόν να είναι κάποιος δίπλα σου για να σε βοηθά. Να, αν δεν ερχόμουν εγώ μαζί σου σήμερα τι θα έκανες;"

"Θα περπατούσα. Θα καθόμουνα. Θα κρυφάκουγα. Θα έτρωγα και θα έπινα. Θα συνομιλούσα".

"Κι αν υπήρχε επείγουσα ανάγκη να σου στείλουν κάτι τα παιδιά, όπως τους αποκαλείς, τότε τι θα έκανες; Θα περίμενες να φτάσει το λεωφορείο της γραμμής, θα ζητούσες να σου τα έστελναν ταχυδρομικώς ή με μεταφορική εταιρεία, θα τους ζητούσες να ταξίδευαν μέχρι εδώ για να σου τα παραδώσουν στο χέρι ή θα επέστρεφες εσύ στην πόλη για να τα παραλάβεις;"

Παρέμεινε σκεφτικός και σιωπηλός εκείνος, αλλά όχι για πολύ.

"Μού αρέσεις!"

"Σου αρέσω;"

"Επειδή τόλμησες και μου είπες ό,τι δεν τόλμησε να μου πει άλλος κανείς, τουλάχιστον όχι στα ίσια. Τα παιδιά είναι συνάδελφοι και λιγότερο ή περισσότερο βοηθοί μου. Καλύπτουν, όπως λες κι εσύ, τα ελλείμματά μου, αλλά επειδή είναι πάντα εκεί παίρνω τα πράγματα σα δεδομένα και δε θα έπρεπε. Έχεις απόλυτο δίκιο, αν δεν ήσουν εδώ θα ήμουν χαμένος, μια και ο χρόνος δεν μου περισσεύει. Με το που θα επιστρέψουμε στην πόλη λοιπόν…"

"Εδώ το έχω το καινούριο σου κινητό".

Βγάζει ένα κουτί από μια μεγάλη πλαστική τσάντα που από την αρχή του ταξιδιού αναπαυόταν στο πάτωμα κάτω από τα πόδια της και του το δείχνει.

"Πώς;"

"Σ' ευχαριστώ".

"Ε;"

"Έβαλα στοίχημα με τη Μαργαρίτα ότι θα σε έπειθα, προτού καν φτάσουμε στην Κακοπετριά, ότι χρειάζεσαι το καινούριο κινητό που σου αγόρασε εδώ και μήνες. Μ' έκανες κατά είκοσι ευρώ πλουσιότερη. Να 'σαι καλά. Κι ακόμη είμαστε στον Αστρομερίτη. Αν ήταν πιο μακρινό το ταξίδι ίσως να σε έπειθα ότι έχεις απόλυτη ανάγκη ν' αποκτήσεις ένα ακόμη παιδί".

Εκείνος αρχίζει να γελά. Και να γελά. Η τρέλα της ρίχνει μια στάλα φως στις μαύρες σκέψεις του.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.