Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 20. Προδημοσίευση



Η Ντίνα όλο ξεκινά να φύγει απ' την πόλη, αλλά όλο και κάποιο εμπόδιο εμφανίζεται στο δρόμο της. Αυτή τη φορά ακούει στο όνομα Έλενα Προδρόμου. Είναι η ξαδέλφη της Αθηνάς Χριστοφόρου και η μοναδική που απ' ό,τι φαίνεται γνωρίζει το πιο μεγάλο μυστικό της τελευταίας.

Μετά την ανακάλυψη-αποκάλυψη της Μαργαρίτας, η Ζίτα τηλεφώνησε στις δύο φίλες της Αθηνάς, οι οποίες, αφού βρέθηκαν πια για να τα καλά με την πλάτη στον τοίχο, επιβεβαίωσαν τις υποψίες τους. Και τώρα η Ντίνα βρίσκεται στο σπίτι της κοπέλας, σε μια προσπάθεια να μάθει την ταυτότητα του ατόμου, αλλά και ό,τι άλλο μπορεί.

Η κοπέλα που κάθεται απέναντί της μοιάζει αμήχανη, αλλά δεν έχει αμφιβολία ότι θα μιλήσει. Την αγαπά την ξαδέλφη της. Τι έχει να πει άραγε; Ή, καλύτερα, πώς να αρχίσει; Η Ντίνα, σαν η καλύτερη μαθήτρια-συνεργάτρια του Χοντρού, επιλέγει την αγαπημένη του μέθοδο. Κάθεται και την κοιτάζει σιωπηλά.

Δεν την κάλεσε για συνέντευξη στο τμήμα, κι αυτό προφανώς η κοπέλα το εκτίμησε. Αλλά δεν της κάνει ερωτήσεις κιόλας, κι αυτό λογικά δεν της αρέσει. Η Ντίνα κάνει υπομονή. Το ξέρει ότι η κοπέλα δε θα αργήσει να μιλήσει, και σύμφωνα με το δικό της νόμο των πιθανοτήτων θα μπει αμέσως στο ψητό. Μπαίνει.

"Τι θέλετε να μάθετε; Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;"

Με το που ανοίγει το στόμα της δείχνει κάπως ανακουφισμένη εκείνη, λες κι ένα βάρος σηκώθηκε απ' το στήθος της.

"Ας ξεκινήσουμε μ' ένα όνομα".

"Χριστιάνα Παπανδρέου".

"Από πότε είναι μαζί;"

"Εδώ και τρεις μήνες. Αλλά, λόγω αποστάσεων, δεν συναντιόνται όσο συχνά θα ήθελαν".

"Πού γνωρίστηκαν;"

"Σε μια καφετέρια. Η Χριστιάνα είναι φίλη μου".

"Τηλέφωνο;"

Της δίνει τον αριθμό της άλλης κοπέλας.

"Είχαμε μάθει ότι η ξαδέλφη σου είχε σχέση μ' ένα συμμαθητή της".

"Ναι. Αλλά δεν την ικανοποιούσε αυτή η σχέση. Όσες φορές κι αν προσπάθησε, όχι ότι προσπάθησε και πολλές, να κτίσει μια καλή σχέση μ' ένα αγόρι, μετά από λίγο καιρό βαριόταν. Κανένας δεν την καταλάβαινε έλεγε".

"Ξέρεις που είναι τώρα η Χριστιάνα;"

"Ναι. Της είπα ότι θα σας συναντούσα".

"Και ξέρεις πού βρίσκονταν τις τελευταίες τρεις μέρες;"

"Δεν πιστεύω να την υποψιάζεστε; Αποκλείεται…"

"Η αλήθεια είναι ότι όχι. Αλλά όφειλα να κάνω αυτή την ερώτηση. Λοιπόν;"

"Απ' ό,τι ξέρω έκανε αυτά που κάνει πάντα. Την έβλεπα κάθε πρωί στο σχολείο. Μιλούσαμε κάθε απόγευμα και βράδυ στο τηλέφωνο".

"Ξέρεις αν είχε κάποιο εχθρό η Αθηνά;"

"Εχθρό, η Αθηνά; Όχι. Ούτε να το σκέφτεστε. Ακόμη και με τ' αγόρια που χώρισε διατηρούσε καλές σχέσεις".

"Οπότε το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν η αραιή της παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;"

"Ουσιαστικά ναι. Δεν μπορούσε άλλωστε ν' ανεβάζει τις φωτογραφίες με την Χριστιάνα εκεί. Όσο κι αν άλλαξαν οι καιροί…"

"Καταλαβαίνω. Σού είπε αν την ενοχλούσε κάτι ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό; Απ' ό,τι αντιλαμβάνομαι διατηρείτε μια πολύ στενή σχέση".

"Για τα προβλήματα στο σπίτι της μιλούσε συχνά. Αγαπά τους γονείς της, αλλά την τρέλαιναν με τους καυγάδες τους τελευταίους μήνες. Γι' αυτό άρχισε να έρχεται εδώ όλο και πιο συχνά. Νομίζω τις περισσότερες καθημερινές τις ξόδευε στο σπίτι της θείας και τα σαββατοκύριακα εδώ. Ο πατέρας μου θα μας καταστρέψει, έλεγε. Αλλά τα είχε και με τη μάνα της, που είχε καταντήσει υστερική. Με το παραμικρό της έβαζε τις φωνές. Πολλές φορές της έριχνε και το φταίξιμο γι' αυτά που συνέβαιναν".

"Η ίδια δεν ήταν θυμωμένη;"

"Λυπημένη ήταν. Μέχρι που γνώρισε την Χριστιάνα και έγιναν λίγο καλύτερα τα πράγματα. Έπινε χάπια ξέρετε. Αντικαταθλιπτικά. Την τελευταία φορά που τη συνάντησα, τα είχε σχεδόν κόψει εντελώς".

"Με συνταγή;"

"Τι;"

"Τα χάπια. Με συνταγή;"

"Ναι. Η θεία την πήγε στο γιατρό. Η μάνα της δε θα το έκανε ποτέ, αφού μόνο οι τρελοί, κατ' αυτή, χρειάζονται αυτά τα χάπια".

"Πόσο συχνά συναντιόσασταν κι οι τρεις μαζί;"

"Όπως σας είπα μόνο τα σαββατοκύριακα έρχονταν κάτω ή όταν υπήρχε καμιά αργία. Κοιμόταν εδώ, οπότε την έβλεπα πάντα τα βράδια. Αλλά σίγουρα πήγαιναν από δω κι από κει με την Χριστιάνα".

"Δε συναντιόσασταν ποτέ κι οι τρεις μαζί δημόσια;"

"Μερικές φορές".

"Και στη διάρκεια αυτών των συναντήσεων μήπως πρόσεξε καμιά από εσάς, κάτι παράξενο. Κάποιον να προσπαθεί να σας προσεγγίσει κατ' επανάληψη; Κάποιον να σας παρακολουθεί διακριτικά ίσως; Κάποιο άτομο να βρίσκεται τυχαία ή μη σε κάποιο χώρο όπου βρισκόσασταν; Οι συμπτώσεις σπάνια είναι συμπτώσεις".

Σκέφτεται η κοπέλα. Κλείνει τα μάτια και σκέφτεται. Αν και ο χρόνος πιέζει, η Ντίνα την αφήνει στην ησυχία της. Κι η σιωπή φέρνει και πάλι τα δώρα της.

"Ναι", λέει. "Ναι". Και το πρόσωπό της συννεφιάζει. "Ένας άντρας, γύρω στα σαράντα. Τον είδα δυο-τρεις φορές. Κάθονταν απέναντί μας και κοιτούσε την οθόνη του κινητού του, αλλά πρόσεξα ότι σπάνια την άγγιζε. Οπότε ή κοιτούσε βίντεο…"

"Ή γύριζε", συμπλήρωσε την πρότασή της η Ντίνα. "Μπορείς να μου τον περιγράψεις;"

"Γύρω στα σαράντα, όπως είπα. Ίσια μαλλιά, κοντοκουρεμένα, λίγο γκρίζα στο πλάι, αλλά βασικά καφέ. Δεν μπορώ να μιλήσω για το χρώμα των ματιών του αφού μάλλον δεν το είδα. Ψηλός. Λεπτός. Με χοντρά μπράτσα. Θυμάμαι ότι αν και έκανε πολύ κρύο την τελευταία φορά που τον είδα, φορούσε ένα άσπρο κοντομάνικο μπλουζάκι. Αλλά δεν έγραφε τίποτα απάνω".

"Θυμάσαι πότε ακριβώς ήταν η τελευταία φορά που τον είδες;"

"Πριν δυο βδομάδες. Σάββατο βράδυ".

"Μήπως έχεις, κατά τύχη, κάποιες φωτογραφίες στο κινητό από κείνο το βράδυ;"

"Εγώ όχι. Αλλά η Χριστιάνα πιθανόν ναι. Βγάζουν, έβγαζαν πολλές σέλφι, εκείνη κι η Αθηνά, κι ας μην τις δημοσίευαν πουθενά".

"Σέλφι! Οπότε πολύ πιθανόν να υπάρχει στο κινητό της κάποια φωτογραφία του".

Δεν αρέσει στην Ντίνα να δηλώνει το αυτονόητο, αλλά περισσότερο στον εαυτό της κάνει αυτή τη δήλωση, παρά στην κοπέλα που κάθεται απέναντί της.

"Πρέπει να της μιλήσω. Αμέσως", λέει με αυστηρή σχεδόν φωνή τώρα. Οι ώρες της σιωπής έχουν περάσει. Έχουν φτάσει αυτές της δράσης.

"Θα την πάρω τηλέφωνο. Μένει εδώ κοντά. Θα έρθει. Θέλει να βοηθήσει όσο μπορεί".

Καθώς η κοπέλα βάζει μπρος για να κάνει τα λόγια πράξη, η Ντίνα στέλνει ένα ολιγόλεκτο μήνυμα στην Αγγέλα με τα νεώτερα.

Δείχνει να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα τώρα. Από στιγμή σε στιγμή, σκέφτεται. Και μετά, ηλίθια, λέει στον εαυτό της. Στρέφεται προς την κοπέλα.

"Μήπως θα μπορούσε να στείλει αμέσως τη φωτογραφία, αν υπάρχει; Ο χρόνος…"

"Θα είναι εδώ σε δύο λεπτά", απαντά εκείνη. "Σας είπα μένει πολύ κοντά".

Σε δυο λεπτά! Όλα μπορούν ν' αλλάξουν σε δυο λεπτά. Ο απαγωγέας μπορεί να δραπετεύσει σε δυο λεπτά ή ίσως και να χτυπήσει ξανά. Αυτή η σκέψη, αυτός ο φόβος την τυραννά από τη στιγμή που ανακάλυψαν το λάθος του απαγωγέα, ότι δηλαδή η Αθηνά δε θα ήταν το μοναδικό του θύμα.

Είναι εξουθενωμένη, θέλει να κλείσει τα μάτια και να ηρεμήσει λίγο, να κοιμηθεί έστω και για ένα λεπτό. Αλλά ο ήχος του κουδουνιού που κτυπά, δεν της επιτρέπει αυτή την πολυτέλεια. Τρίβει τα μάτια της λες και έχει μόλις ξυπνήσει. Και ντύνει το μέσα της στα χρώματα της αισιοδοξίας. Σε μια στιγμή θα ξέρουμε, λέει τώρα άηχα στον εαυτό της και χαμογελά.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.