Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 17. Προδημοσίευση



Η συζήτηση που είχαν η Αγγέλα και η Ζίτα με τις φίλες της Αθηνάς, δεν πήγε ακριβώς όπως περίμεναν, αλλά πήγε καλά. Τα κορίτσια ήταν αρχικά επιφυλακτικά, αλλά το γεγονός ότι απέναντί τους είχαν δύο νέες γυναίκες και όχι κάποιους γηραιούς άντρες, βοήθησε να σπάσει ο πάγος.

Στην αρχή της συνέντευξης τους έκαναν ακριβώς τις ίδιες ερωτήσεις που τους είχαν κάνει οι συνάδελφοί τους, μια μόλις μέρα πριν. Απλά τους άλλαξαν τη σειρά. Αυτό το αποφάσισε η Αγγέλα, αφού εξαιτίας του επείγοντος της υπόθεσης, δεν είχαν την πολυτέλεια της σπατάλης χρόνου. "Αν αρχίσουν να πέφτουν σε αντιφάσεις από την αρχή, τότε θα είναι πιο εύκολο να κάμψουμε τις αντιστάσεις τους", είπε.

Αλλά τα κορίτσια είχαν μάθει καλά το παραμύθι τους. Κάτω από το άγρυπνο μάτι της Μαρίνας Χριστοφόρου, που έπαιζε τέλεια το ρόλο της οικοδέσποινας κερνώντας τους φραπέ, λεμονάδες και μπισκότα, τους είπαν αυτά ακριβώς που είχαν πει και στους άλλους. Κατά λέξη. Οπότε αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν τακτική. Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή τις ερωτήσεις τις έκανε η Ζίτα, τώρα τα ηνία τα πήρε η Αγγέλα.

"Λέτε ψέματα", τους είπε. "Η φίλη σας αυτή τη στιγμή ψυχομαχεί, ίσως και να είναι ήδη νεκρή, κι εσείς κάθεστε εδώ και μας πουλάτε παραμύθια".

Η φωνή της δεν υψώθηκε καθόλου. Συμπεριφερόταν λες και παρέδιδε μάθημα σε κάποια παιδιά στην τάξη. Δεν ήθελε να τις τρομάξει, αφού πολλές φορές ο φόβος οδηγεί σε περισσότερα ψέματα. Απλά τις ήθελε να αντιληφθούν απόλυτα της σοβαρότητα της υπόθεσης, τον πιθανό αντίκτυπο των πράξεών τους. Τα κορίτσια τώρα τα είχαν χαμένα. Δεν περίμεναν την επίθεσή της. Και δεν ήξεραν τι έπρεπε να πουν. Κοίταξαν δειλά προς το μέρος τους. Και μετά η μια την άλλη. Και τελικά έστρεψαν το βλέμμα τους προς τη Χριστοφόρου. Προφανώς η παρουσία της εκεί, όσο κι αν τους πρόσφερε ένα συναίσθημα ασφάλειας στην αρχή, τώρα τους προκαλούσε αμηχανία. Το διάβασε αυτό στα βλέμματά τους η Αγγέλα και έσκυψε και ψιθύρισε κάτι στ' αυτί της Ζίτας. Κι εκείνη στράφηκε προς τη γυναίκα.

"Μπορείτε να μας αφήσετε για λίγο μόνες;" την παρακάλεσε. Δεν έκανε η Αγγέλα αυτή την ερώτηση αφού η Ζίτα είχε ήδη αναπτύξει μια σχέση εμπιστοσύνης μαζί της, οπότε ο νόμος των πιθανοτήτων έλεγε ότι αυτή ήταν που θα μπορούσε πιο εύκολα να την πείσει.

Η γυναίκα έμεινε για λίγο σιωπηλή. Αλλά σύντομα στράφηκε προς τα κορίτσια και τους είπε: "Θα σας ενοχλούσε αυτό; Αν με θέλετε να μείνω, θα μείνω".

Εκείνα κοιτάχτηκαν και πάλι μεταξύ τους.

"Είναι εντάξει", είπε τελικά η Άντρια Γιάννου.

Η γυναίκα αποχώρησε.

"Ξέρουμε ότι έχει φίλο, γκόμενο, όπως θες πες το, η Αθηνά. Θέλουμε να μας πείτε γι' αυτόν".

Στα πρόσωπα των κοριτσιών χαράχτηκε για μια στιγμή η σύγχυση, αλλά μετά κατάλαβαν και ένευσαν καταφατικά.

"Πού το μάθατε;" ρώτησε η Γιάννου. Ο δυνατός κρίκος, σκέφτηκε η Αγγέλα, και έστρεψε όλη της την προσοχή προς την Μαριάννα Ευδοκίου.

"Τι ξέρετε γι' αυτόν; Ποιος είναι; Πού μπορούμε να τον βρούμε;"

Η τελευταία όταν ένιωσε τα βλέμματά τους καρφωμένα αποκλειστικά πάνω της τρόμαξε λίγο. Πήγε να πει κάτι, αλλά το μόνο που άφησε να ξεφύγει απ' τα χείλη της ήταν μια βαριά ανάσα.

"Όλα άρχισαν πριν τρεις μήνες", είπε να συνεισφέρει τον οβολό της στη συζήτηση που δεν έλεγε να πάρει μπρος η Ζίτα.

Τα κορίτσια αλληλοκοιτάχτηκαν και πάλι. Αυτές θα μας βγάλουν το λάδι, αποφάσισε η ανυπόμονη κοπέλα. Αλλά η Αγγέλα, που ήταν μαθημένη, δε μασούσε.

"Είτε θα μιλήσετε τώρα, είτε θα αναγκαστείτε να εξηγήσετε στην οικογένειά της αργότερα, γιατί αρνηθήκατε να μας βοηθήσουμε να βρούμε τον απαγωγέα της".

"Μα δε θα το έκανε ποτέ αυτό", φώναξε σχεδόν με απόγνωση η Ευδοκίου. Κι αμέσως μετά κατάπιε τη γλώσσα της.

"Τι δε θα έκανε; Δε θα την απήγαγε; Γιατί όχι; Και πού το ξέρεις ότι δε θα το έκανε; Τον ξέρεις καλά;"

"Αρκετά", έβαλε τώρα τις φωνές η Γιαννου. "Αρκετά". Είδε ότι η φίλη της ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα, οπότε αποφάσισε να επέμβει για να τη σώσει. "Ορκιστήκαμε ότι δε θα αποκαλύπταμε ποτέ το μυστικό της. Αλλά τώρα δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ναι, έχει φίλο"

Οι δύο ανακριτές παρακολουθούν με απόλυτη συγκέντρωση τα κορίτσια, καταγράφουν τις αντιδράσεις τους. Και εντοπίζουν και οι δύο την έκπληξη που για μια στιγμή κάνει την εμφάνισή της στο βλέμμα της άλλης κοπέλας.

"Είναι μαζί εδώ και τρεις μήνες. Όπως ακριβώς υποψιάζεστε. Δεν τον έχουμε ακόμη γνωρίσει προσωπικά. Είναι από την Ευρύχου. Ίσως να είναι μεγαλύτερος από μας. Δεν ξέρω".

"Πού τον γνώρισε; Ποιο είναι το όνομά του;" ρωτά η Ζίτα.

"Στη Λευκωσία, όταν πήγε εκεί για να μείνει ένα σαββατοκύριακο με μια ξαδέλφη της".

"Το όνομά του".

"Ντίνος. Το επίθετο δεν το ξέρω".

"Το όνομα της ξαδέλφης το ξέρεις".

"Όχι".

"Όχι;"

"Αλλά σίγουρα το ξέρει η κυρία Αθηνά", σπεύδει να συμπληρώσει.

"Κάθε πόσο συναντιόνταν και πού;"

"Πάντα στη Λευκωσία λογικά, αφού εμείς δεν τον είδαμε ποτέ. Αλλά όχι και πολύ συχνά, αφού δεν μπορούσε να πηγαίνει εκεί χωρίς δικαιολογία".

Τώρα μοιάζει να μιλά ελεύθερα η κοπέλα, αβίαστα.

"Και γιατί δε θέλει να τους άλλους να ξέρουν γι' αυτόν;"

"Α, εξαιτίας του πατέρα της. Θυμώνει εύκολα. Και όσο βρίσκονταν στο σπίτι τον φοβόταν. Μετά που έφυγε καλυτέρευσε λίγο η σχέση τους".

"Ο πατέρας της παρακολουθούσε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης".

"Ναι. Και πολύ συχνά της έκανε παρατηρήσεις για τις φωτογραφίες που ανέβαζε".

Ήθελαν να τους κάνουν κι άλλες ερωτήσεις. Πολλές. Να τις πιέσουν περισσότερο, μέχρι να μάθουν τα πάντα, αλλά ο χρόνος δεν τους έπαιρνε. Έπρεπε ν' αποχωρήσουν αμέσως, να γυρίσουν στη βάση τους και ν' ανασυνταχθούν. Αυτό τους ζητούσε με το μήνυμα που τους είχε στείλει μόλις τώρα ο Τεκ άλλωστε.

Φώναξαν την κυρία Χριστοφόρου, που έκανε μεμιάς την εμφάνισή της. Λες και κρύβονταν πίσω από την πόρτα.

"Τη βρήκαν. Δεν είναι σε καλή κατάσταση, αλλά είναι ζωντανή. Τη μεταφέρουν με ελικόπτερο στη Λευκωσία αυτή τη στιγμή που μιλάμε", της ανακοίνωσε η Ζίτα, δείχνοντάς της ταυτόχρονα το κινητό της. Δεν την ήθελε να νομίσει ότι γνώριζαν από πριν αυτά τα νέα και δεν της τα είπαν.

Η γυναίκα χαμογέλασε. Και δάκρυσε. Οι δυο φίλες αγκαλιάστηκαν.

Προτού αποχωρήσουν πήραν τα στοιχεία της ξαδέλφης στη Λευκωσία.

"Κάτι μας κρύβουν", δήλωσε με σιγουριά η Αγγέλα, όταν βγήκαν έξω στο δρόμο.

"Νομίζω ξέρω τι", απάντησε η Ζίτα, χωρίς να δώσει περισσότερες εξηγήσεις. Είχε πέσει πια για τα καλά η νύχτα. Το κρύο άρχισε να γίνεται όλο και πιο τσουχτερό. Αλλά το μέσα τους, έστω και προσωρινά, ζεστάθηκε για λίγο.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.   
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.