Ξέρω κι εγώ έναν 17χρονο...



Ξέρω κι εγώ έναν 17χρονο. Όταν πριν λίγες μέρες ρώτησα γι' αυτόν τη θεία του, μου απάντησε ότι έχει πολλά νεύρα.

Στην τελική ευθεία των πανελλαδικών, στο μυαλό αυτού του παιδιού οι εξετάσεις μοιάζουν με ανάβαση ζωής ή θανάτου.

Τα τελευταία 3 χρόνια, που τον γνωρίζω, του έχει φορτωθεί ένα τεράστιο άγχος στην πλάτη του για το εάν θα μπει σε ιατρική σχολή στην Ελλάδα ή αν θα αποτύχει κι έτσι οι γονείς του θα ματώσουν οικονομικά προκειμένου να τον στείλουν στο εξωτερικό.

Το παιδί αυτό, μολονότι ευφυές και καλός αθλητής, διαβάζει διαρκώς συγκεκριμένα πράγματα, έχοντας μπροστά του το φόβο της αποτυχίας.

Σκέφτηκα, μιας και η πολιτική κουβέντα έφερε τους 17χρονους στη μόδα, να τον ρωτήσω για τον Λαμπράκη ή για τον Κουφοντίνα και να φτιάξω κάποιο έξυπνο ρεπορτάζ. Γνώριζα όμως την απάντηση του εξ αρχής: Δεν μας χέζεις ρε Λουκά, εδώ ο κόσμος καίγεται...

Γι' αυτό το παιδί "κόσμος" είναι ο στενός ορίζοντας των πανελλαδικών, που στο μυαλό του έχει ζυμωθεί ως η διαμόρφωση του μέλλοντος του.

Είναι ο φόβος του μη τυχόν κι επιβαρύνει τους γονείς του, μη τυχόν κι αποτύχει, διότι ποιος χωράει στη γη των αποτυχημένων; (Στην Ελλάδα μαθαίνουμε από μικροί ότι απαγορεύεται η αποτυχία).

Αυτό το παιδί, σας αρέσει ή όχι, μια σκασίλα έχει το 2018: Ποιος σκότωσε τον Λαμπράκη και πόσο φονιάς ήταν ο Κουφοντίνας.

Και ξέρετε γιατί;

Διότι γνωρίζει πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να προστρέξει στις άπειρες πηγές του διαδικτύου και να μάθει, αν το θελήσει. Η ζωή και η γνώση έχει προχωρήσει.

Διότι έτσι όπως είναι διαμορφωμένη η ζωή του, τον ενδιαφέρει το ζόρικο παρόν και το αβέβαιο μέλλον του κι όχι οι μουχλιασμένες ιδεοληψίες όσων εργαλειοποιούν την Ιστορία για να δώσουν απαντήσεις στο σήμερα με το αίμα του παρελθόντος...

Διότι αν ένας 17χρονος ζει στο παρελθόν μάλλον κάτι δεν κάνει καλά: Ούτε αυτός, ούτε η κοινωνία...

Του Λουκά Βελιδάκη

Πηγή
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.