Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 16. Προδημοσίευση



Τη βρήκαν ζωντανή, αλλά σε καθόλου καλή κατάσταση. Ευτυχώς θυμήθηκε τελευταία στιγμή ο Χοντρός και ζήτησε την άμεση κλήση ενός γιατρού στο τμήμα, μαζί με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό. Δυστυχώς το νοσοκομείο της Ευρύχου που ήταν το πιο κοντινό, λειτουργεί λίγες μόνο ώρες και με περιορισμένο προσωπικό, οπότε δε βρίσκονταν κανείς εκεί για να προσφέρει βοήθεια. Ευτυχώς ο γιατρός είχε μαζί του μια μάσκα οξυγόνου, που πολύ πιθανόν να στάθηκε σωτήρια για τη ζωή της κοπέλας.

Ο γιατρός μετέβηκε με περιπολικό στη σκηνή, παρέα με τον πρώην επικεφαλή της έρευνας και τον Χοντρό. Μέχρι να φτάσουν εκεί, ο ρηχός τάφος είχε σχεδόν πλήρως ανασκαφεί, ενώ το ελικόπτερο βρίσκονταν προσγειωμένο σ' ένα ξέφωτο λίγο πιο κάτω. Ο χώρος φωτίζονταν από τους προβολείς των περιπολικών.

Δεν του άρεσε και πολύ ο τρόπος που έγιναν τα πράγματα, αλλά όταν κινδυνεύει μια ζωή, όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Παρατηρεί το χώμα γύρω από τον τάφο. Πολλά τα αποτυπώματα από παπούτσια. Αν υπάρχει κάποιο στοιχείο δε θα είναι εύκολο να το βρουν, αλλά θα τους πει να περάσουν το χώμα από κόσκινο. Τα σκυλιά ήδη ακολουθούν κάποια ίχνη. Θα τους οδηγήσουν άραγε στον απαγωγέα;

Μόλις κατάφεραν και ξέθαψαν το κορίτσι διέταξε τους πάντες εκτός από το γιατρό να οπισθοχωρήσουν. Ο άντρας έσκυψε τ' αυτί του στα χείλη της κοπέλας. Μόλις κι ακούγονταν η ανάσα της. Πήρε το σφυγμό της. Πολύ αδύναμος. Στράφηκε προς το μέρος τους και τους είπε ότι έπρεπε να φύγουν αμέσως.

Τη φόρτωσαν βιαστικά στο ελικόπτερο. Δεν υπήρχε χώρος για οποιοδήποτε άλλο εκτός από το γιατρό μέσα εκεί, αλλά έτσι κι αλλιώς δε χρειάζονταν.

"Θα το φροντίσω εγώ", απάντησε στην προφανή ερώτηση, που δεν είχε καν εκφραστεί από κανένα ακόμη. Πήρε τηλέφωνο την Ντίνα. "Νοσοκομείο. Τώρα. Ρούχα. Παπούτσια. Δαχτυλίδια. Ό,τι βρεις. Ξέρεις εσύ". Διέκοψε την κλήση.

Στράφηκε προς τους συναδέλφους του.

"Θα σας παρακαλούσα να απομακρυνθείτε ακόμη περισσότερο από τη σκηνή. Θα κινηματογραφήσουμε τα πάντα, προτού καταστρέψουμε οποιαδήποτε άλλα στοιχεία. Τεκ". Φώναξε το όνομά του κι ας μην τον είδε πουθενά από τη στιγμή που έφτασε εκεί.

"Παρόν", άκουσε τη φωνή του να φτάνει από κάπου στο βάθος.

"Έτοιμος;"

"Χρειάζομαι χώρο. Και να σβήσουν οι προβολείς των αυτοκινήτων. Θα αρχίσω με την υπέρυθρη κάμερα. Την έφερα μαζί μου, αφού σκέφτηκα ότι ίσως να μας χρειάζονταν σε περίπτωση που συνεχίζαμε την έρευνα για την κοπέλα στη διάρκεια της νύχτας".

Οι άλλοι ακολούθησαν τις οδηγίες του αδιαμαρτύρητα. Πήγαν πίσω στ' αμάξια τους, ακολουθώντας στο μέτρο του δυνατού τα βήματά τους. Αν όλα πήγαιναν καλά και ανακάλυπτε κάποια άλλα αποτυπώματα ποδιών αυτά θα ήταν του γιατρού και του απαγωγέα, αφού σίγουρα η κοπέλα δεν ήταν σε θέση να περπατήσει μέχρι εκεί.

Η κάμερά του ήταν βαριά, επαγγελματική, κι αν και εκείνος ήταν πετσί και κόκαλο, δε φαίνονταν να είχε κανένα απολύτως πρόβλημα σε ό,τι αφορούσε τη μεταφορά και το χειρισμό της.

Ξεκίνησε από το χώρο του τάφου, και άρχισε να κινείται αργά γύρω απ' αυτόν, ακολουθώντας μια σπειροειδή ελλειπτική πορεία. Ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος σ' αυτό που έκανε. Γύρω του ακούγονταν ψίθυροι, τηλεφωνικές συνδιαλέξεις και πού και πού κάποιοι στεναγμοί απελπισίας ή ανυπομονησίας, αλλά αυτά καθόλου δεν τον ενοχλούσαν.

Χρειάστηκε αρκετά λεπτά μέχρι να βρει εκείνο που ζητούσε. Και μέχρι να το κάνει αυτό είχε ήδη βγει από τη νοητή προς το παρόν κορδέλα, εκείνη που σίγουρα θα τοποθετούσαν μετά στο χώρο του εγκλήματος.

"Μάστρε", φώναξε και ξεκίνησαν όλοι προς το μέρος από όπου ακούστηκε η φωνή του. Τους σταμάτησε εκείνος. Αρκέστηκε να τους δείξει το κούτελό του για να καταλάβουν. Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει, έμοιαζε να τους λέει σιωπηλά. Έκανε νόημα στο αφεντικό τους να τον ακολουθήσει.

"Τι έχουμε;"

"Μεγάλα παπούτσια. Βαθιά αχνάρια. Το δεύτερο μάλλον επειδή κουβαλούσε την κοπέλα. Πρέπει να το σηκώσουμε όπως είναι αυτό το αποτύπωμα, προτού αρχίσει να πέφτει παγετός. Εντόπισα κι άλλα αποτυπώματα προς τα εκεί". Του έδειξε κάπου προς το σκοτεινό πουθενά. "Μάλλον ήρθε και έφυγε από το ίδιο σημείο. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν ίχνη από λάστιχα, αυτό πάει να πει ότι άφησε το αμάξι εδώ κοντά. Πολύ πιθανόν να το άφησε στο δρόμο. Αν είναι ασφαλτοστρωμένος τότε ζήτω που καήκαμε. Αν όχι… Αλλά θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κι από το κοινό να βοηθήσει. Αν είδε κανείς…"

"Καλά. Καλά", τον διέκοψε εκείνος. "Ώστε ψάχνουμε ένα λογικά μεγαλόσωμο άντρα, που διαθέτει, πάλι λογικά, το δικό του όχημα και δεν είναι βλάκας. Πριν δεν είχαμε τίποτα. Τώρα έχουμε κάτι. Σε χρειάζομαι στη βάση. Ανάμενε εδώ".

Επέστρεψε με τον άλλο άντρα εκεί όπου βρίσκονταν οι συνάδελφοί τους. Κάποιος απ' αυτούς θα έπρεπε να αναλάβει το ρόλο του Τεκ εκεί, αφού τώρα που άρχισε να σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον απαγωγέα, δεν είχε καμία αμφιβολία ότι η ομάδα του έπρεπε ν' αρχίσει να κινείται, ως συνήθως, με χίλια.

"Ξέρει κάποιος από εσάς πώς να χειρίζεται την κάμερα;" Δε ρωτά κάποιον συγκεκριμένα.

"Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;" τον ρωτά ένας νεαρός εξυπνάκιας.

"Πόσες σκηνές εγκλήματος έχεις ερευνήσει; Πόσες επαγγελματικές κάμερες έχεις χειριστεί; Τι ξέρεις για Live Feed; Κι αλήθεια τι μπορείς να μου πεις για τις υπέρυθρες κάμερες;" Δεν είχε όρεξη για τις εξυπνάδες του. Ο ήχος της φωνής του ήταν ήρεμος. Ήθελε να επιβάλει την εξουσία του χωρίς να προκαλέσει συγκρούσεις. Μα πάνω απ' όλα ήθελε να γλιτώσει χρόνο. Αν δεν μπορεί να στηριχτεί σε κάποιον απ' αυτούς, τότε ο Τεκ…

"Εγώ", ακούει μια φωνή να λέει σχεδόν δειλά. "Εγώ", επαναλαμβάνει πιο δυνατά αυτή τη φορά.

Η νεαρή από το τμήμα. Οποία έκπληξις.

"Μισό", της λέει κι απομακρύνεται.

Την πιστεύει όταν του λέει ότι μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά, αλλά θέλει να είναι σίγουρος. Πηγαίνει προς το μέρος του Τεκ, ο οποίος στέκεται εκεί ακριβώς που τον είχε αφήσει και κοιτά κάτι στην οθόνη του κινητού του.

"Μαρία Κωνσταντίνου. Τμήμα Κακοπετριάς. Λέγε".

Παραδίδει την κάμερα στο αφεντικό, κι αρχίζει την έρευνά του. Τα δάκτυλά του κινούνται ως συνήθως με την ταχύτητα του φωτός στην οθόνη. Και το πόρισμα δεν αργεί να βγει.

"Αποφοίτησε από τους πρώτους τη χρονιά της, αν και άργησε να μπει στο σώμα. Εργάζεται εδώ και 18 μήνες. Κατέχει καλά τους υπολογιστές. Εξαιρετικές επιδόσεις στην σκοποβολή. Από την Πάφο, αλλά την τοποθέτησαν εδώ. Παρακολουθεί συχνά σεμινάρια τόσο για μεθόδους ανίχνευσης όσο και για εγκληματική ψυχολογία ή όπως και να το λεν στα ελληνικά αυτό. Δεν έχει πάρει ούτε μια μέρα άδειας όλο αυτό τον καιρό. Ούτε καν ασθενείας. Μας κάνει".

"Κωνσταντίνου", τη φωνάζει κι εκείνη έρχεται.

"Ξέρεις τι να κάνεις;"

"Ναι. Η κινηματογράφηση είναι ανάμεσα στα χόμπι μου. Και διαθέτω υπέρυθρη κάμερα. Γύρισα αρκετές σκηνές τη νύχτα. Το μόνο που αυτή η κάμερα εδώ δε διαθέτει Live Feed", ολοκληρώνει και ο Τεκ, αφήνει να του ξεφύγει ένα Χα, που είναι το σήμα κατατεθέν του.

"Ευθεία. Ακολούθα τα αχνάρια, όπου κι αν σε πάνε αυτά. Όταν φτάσεις εκεί, στείλε σήμα για να 'ρθουν από το δρόμο, και όχι από πίσω σου οι υπόλοιποι. Μόλις καλύψουν εκείνο το άκρο, ακολούθα την αντίθετη πορεία, προς τα εδώ…"

"Αλλά αυτή τη φορά καλό θα ήταν να κινούμαι σε σπειροειδείς κύκλους, ώστε να καλύψω περισσότερο χώρο και πιθανόν να εντοπίσω κάποιο άλλο στοιχείο. Κατάλαβα. Τίποτ' άλλο;"

"Τεκ, τα στοιχεία μας".

"Στο κινητό σου", της λέει λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εκείνος.

Βγάζει το κινητό της απ' την τσέπη και τα βρίσκει όντως εκεί. Και μετά βγάζει από ένα μικρό σακίδιο που κουβαλά ένα πλαστικό πάσαλο, που δεν είναι μεγαλύτερος από την παλάμη του χεριού της, τον οποίο τοποθετεί στο σημείο ακριβώς που στέκονται. Βγάζει επίσης ένα έγγραφο και το δίνει στον Τεκ. Εκείνος το διαβάζει βιαστικά, συμπληρώνει κάτι και υπογράφει στο κάτω μέρος του.

"Τι ήταν αυτό;" τον ρωτά χαμηλόφωνα ο Χοντρός καθώς απομακρύνονται.

"Απόδειξη για παραλαβή του εξοπλισμού".

Πολύ καλά, σκέφτεται.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.  
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.