Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 13. Προδημοσίευση



Η Ζίτα τρέχει. Κόντρα στο χώρο και στο χρόνο. Στο χώρο επειδή πρέπει να τον οργανώσει. Στο χρόνο επειδή κάθε στιγμή που περνάει θα μπορούσε να είναι και η τελευταία για το θύμα. Αλλά κι επειδή οι Τεκ και Χρυσοστόμου είναι καθοδόν και πρέπει να δημιουργήσει γι' αυτούς μια βάση εργασίας.

Από τη στιγμή που άφησε τον Χοντρό στο τμήμα το μυαλό της πάει με χίλια. Είναι ικανότατη στο να λύνει προβλήματα, να διαβάζει καταστάσεις, αλλά με εξαίρεση τη Μαργαρίτα, κανείς δεν την ξέρει. Κανείς δεν ξέρει τις ιδιοτροπίες της. Τον τρόπο που λειτουργεί. Εντάξει, με το γέρο της φίλης της μέχρι τώρα μια χαρά τα πάει, αλλά με τους άλλους πώς θα τα καταφέρει;

Τον Τεκ τον ξέρει, αλλά περισσότερο σαν αστικό θρύλο, παρά σαν άτομο. Είναι ίσως ο καλύτερος χάκερ που έβγαλε ποτέ το νησί. Τον θαυμάζει γι' αυτό, αλλά σαν άνθρωπο δεν τον γνωρίζει στ' αλήθεια. Την κοπέλα; Τη συνάντησε μερικές στο σπίτι του αφεντικού. Σοβαρή. Ολιγομίλητη. Διακριτική.

"Συγκεντρώσου ρε", βάζει τις φωνές στον εαυτό της, μια και δεν υπάρχει άλλος κανείς εκεί για να την ακούσει.

Προτεραιότητες: Ίντερνετ. Γραφεία. Ανοικτός χώρος. Μ' αυτή τη σειρά.

Αφαιρεί από μια μεγάλη βαλίτσα που κουβάλησε μαζί της μια κεραία. Βγαίνει έξω. Ψάχνει στην αυλή και εντοπίζει μια σκάλα. Ανεβαίνει στην ταράτσα και κοιτάει αριστερά. Και μετά δεξιά. Προς τα πού να στρέψει την κεραία; Δεν είναι και σίγουρη αφού δεν έχει ιδέα ποια σπίτια έχουν σύνδεση στο ίντερνετ. Καθώς ο κρύος αέρας του χειμώνα της μαστιγώνει το πρόσωπο αποφασίζει ότι όπου υπάρχει πιο πολύς πληθυσμός υπάρχουν και περισσότερες πιθανότητες, έτσι δένει την κεραία μ' ένα κομμάτι σχοινί στη σωλήνα που φιλοξενεί και την κεραία της τηλεόρασης. Ευτυχώς το καλώδιο της συσκευής είναι αρκετά μακρύ.

Κατεβαίνει κάτω, περνά το καλώδιο μέσα από ένα πατζούρι κι ένα μισάνοιχτο παράθυρο, και το συνδέει στο μόντεμ. Ο ήχος στο κινητό της την ειδοποιεί ότι έχει λάβει κάποιο μήνυμα. Ηχητικό αρχείο. Μάλλον θα ήταν η συνομιλία που είχαν οι αστυνομικοί με τις φίλες της Αθηνάς. Είχαν συμφωνήσει με τον Ιωάννου ότι καλό θα ήταν να ακούσουν αυτή τη συνομιλία ώστε να είναι σε θέση να εντοπίσουν, αν υπήρχαν φυσικά, πιθανές αντιφάσεις στη μαρτυρία τους. Αλλά δε θα κολυμπήσει σ' αυτά τα νερά τώρα. Θα το κάνει αργότερα παρέα με τη Χρυσοστόμου, η οποία σύμφωνα με το αναθεωρημένο πλην βιαστικό τους σχέδιο, θα τη συνόδευε σ' εκείνη τη συνάντηση.

Είναι πολύ μικρή η μέρα, σκέφτεται, δε θα προλάβουμε.

Μετακινεί τον καναπέ και δυο πολυθρόνες σε αντίθετες μεριές του σαλονιού, καθαρίζει από τα περιττά την τραπεζαρία, τοποθετεί καρέκλες μπροστά από κάθε επίπεδη επιφάνεια. Ο χώρος στο κέντρο ακριβώς το δωματίου παραμένει κενός. Συνδέει το φορητό υπολογιστή και τις υπόλοιπες συσκευές της στο ασύρματο δίκτυο που εν αγνοία του ιδιοκτήτη του σήματος έχει στήσει.

Πότε θα φτάσετε, επιτέλους; Πότε;

Το φως της μέρας όλο και λιγοστεύει. Οι μικρές καταραμένες μέρες του χειμώνα. Σε μια ώρα και κάτι θα νυχτώσει. Κι όταν πέσει η νύχτα τότε…

Δε θέλει να σκέφτεται το τότε. Αυτή η μέρα ήταν, είναι μια από τις πλέον συναρπαστικές που έχει ζήσει. Έμαθε. Έπαθε. Κάτι έπαθε. Συνήθως αυτή ήταν το πιο ήρεμο άτομο. Το πιο ατάραχο. Τίποτα δεν μπορούσε να την αναστατώσει. Αλλά τώρα; Τώρα την τρώει η αγωνία. Και τώρα νιώθει ότι η μέχρι τώρα ζωή της, παρά τις μύριες ανόδους και άλλες τόσες πτώσεις ήταν πληκτική.

Ό,τι έχουν μάθει μέχρι αυτή τη στιγμή γι' αυτή την υπόθεση είναι αποθηκευμένα στο σκληρό δίσκο του μυαλού και του λαπτόπ της. Πρέπει να εκμεταλλευτεί τον ελεύθερο χρόνο που έχει, αυτά τα λίγα λεπτά για να κάνει κάτι άλλο. Αλλά τι;

Καλεί τη Μαργαρίτα μέσω Skype.

"Έλα", της απαντά αυτή με το που η εικόνα της εμφανίζεται στην οθόνη. Αλλά αυτή δε μιλά. Την κοιτά μόνο. Και κοιτά το φόντο πίσω της. Η άλλη γυναίκα βρίσκεται στο κοινό τους γραφείο.

"Ξεμένουμε από χρόνο κι από ιδέες", της λέει τελικά. Κάτι άλλο ήθελε να της πει, αλλά πώς να παραδεχτεί ανοικτά κάτι που δεν τόλμησε ακόμη να ομολογήσει στον ίδιο τον εαυτό της;

"Κοίτα. Ξέρω ότι είστε με την πλάτη στον τοίχο, αλλά εμπιστέψου τον. Εμπιστέψου τους. Θα βρουν…"

"Αλλά, μέχρι τότε ίσως να είναι αργά".

"Ίσως", παραδέχεται εκείνη.

"Δε θα το αφήσω να συμβεί αυτό. Δε θα το αφήσω". Μοιάζει έτοιμη να εκραγεί.

"Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι: κάνε λίγη υπομονή. Μάθε κάτι…"

"Έμαθα. Μαθαίνω".

"Και θα βοηθήσω όσο μπορώ, αν μπορώ κι εγώ από εδώ. Μελετώ αυτά που μου έστειλες. Λίγο πολύ σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Αν βρω κάτι θα σε ενημερώσω αμέσως".

Ακούνε μια κόρνα.

"Ήρθαν", της λέει η Ζίτα και διακόπτει τη σύνδεση απότομα.

Η Μαργαρίτα χαμογελά. Κι ανησυχεί. Από τότε που τη γνώρισε η φίλη της ήταν η προσωποποίηση της ψυχραιμίας, αλλά τώρα μοιάζει με ηφαίστειο που μοιάζει έτοιμο να εκραγεί. Πρέπει να τη σώσουν, σκέφτεται. Πρέπει να τη σώσουν, για να σωθεί κι αυτή.

Μια ώρα μόνο. Μια ώρα απομένει.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.