Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 12. Προδημοσίευση



Τα σχέδιά τους άλλαξαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Έπρεπε να τρέξουν, να μάθουν, να οργανώσουν, να συγκρουστούν.

Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη, αυτό το ήξερε καλύτερα από όλους ο Χοντρός, αφού δεν είχε καμιά απόλυτα αμφιβολία ότι η παρουσία του στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής δε θα ήταν και τόσο ευπρόσδεκτη. Μικρό κτήριο, πολλοί άνθρωποι, διαμετρικά αντίθετες ίσως απόψεις, και τώρα η απροσδόκητη εισβολή του εκεί θα έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα.

Δύο μέλη από την ομάδα του, ο Τεκ και η Αγγέλα Χρυσοστόμου θα βρίσκονταν στην περιοχή σε λιγότερο από μια ώρα. Η Ντίνα θα ακολουθούσε τα βήματά τους αργότερα, αφού είχε πολλά ακόμη να κάνει προτού εγκαταλείψει τη βάση τους. Η τελευταία θα ήταν και η μοναδική που θα πήγαινε να τον βρει στο τμήμα. Οι υπόλοιποι θα έστηναν ένα κέντρο επιχειρήσεων στο σπίτι του, παρέα με την Ζίτα που βρίσκονταν ήδη εκεί.

Βλέμματα ψυχρά, αλλά και κάποια αδιάφορα τον υποδέχτηκαν στο τμήμα. Άτομα από τις διάφορες υπηρεσίες βρίσκονταν σκυμμένα πάνω από χαρτιά, στημένα μπροστά από οθόνες, κάποιοι συνομιλούσαν χαμηλόφωνα. Ολόκληρη η γύρω περιοχή είχε μετατραπεί σ' ένα απέραντο χώρο στάθμευσης για υπηρεσιακά οχήματα.

"Πώς το κατάλαβες ότι είναι ζωντανή;" δεν μπόρεσε να διατηρήσει και πολύ υπό έλεγχο την περιέργειά του, ένας άγνωστός του λοχίας, οπότε τον ρώτησε.

"Δεν το κατάλαβα εγώ", απάντησε, δίχως να δώσει περισσότερες εξηγήσεις.

Ζητά να παίξουν το βίντεο στη μεγάλη οθόνη, κι ακολουθεί βήμα το βήμα τ' αχνάρια της Ζίτας. Η οθόνη στο τμήμα είναι μεγαλύτερης ευκρίνειας, ο ήχος πιο καθαρός, έτσι αν κάποιοι απ' αυτούς είχαν τις αμφιβολίες τους κατά πόσο η κοπέλα ήταν ζωντανή όταν γυρίστηκε το βίντεο, τώρα πια αντιλήφθηκαν ότι όντως έτσι είχαν τα πράγματα, αφού ανάμεσα στα φυσήματα του ανέμου άκουσαν και τη δική της υπόκωφη ανάσα.

Άκουσε κάποιους να αναστενάζουν με ανακούφιση ο Χοντρός, αλλά τώρα πια δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για συναισθηματισμούς. Στράφηκε προς τον άντρα, που δίχως καμία αμφιβολία ήταν μέχρι τότε ο επικεφαλής της έρευνας.

"Θέλω να δω τους φακέλους", του είπε. "Αυτούς που δεν υπάρχουν στο σύστημα".

Ήταν σίγουρος για την ύπαρξή τους, αφού οι συνάδελφοί του πολύ συχνά θεωρούσαν την αρχειοθέτηση του υλικού αγγαρεία, κι όχι αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς τους. Ο άντρας του έδειξε μια στοίβα από φακέλους, αφημένους σχεδόν στη μοίρα τους πάνω σ' ένα μικρό γραφείο.

Ο Χοντρός κοίταξε γύρω του, είδε μια αδειανή καρέκλα, την πήρε και πήγε και κάθισε μπροστά από το χαρτολόι. Αλλά προτού αρχίσει να διαβάζει, αποφάσισε να κάνει τις ερωτήσεις που έπρεπε.

"Πόσο κόσμο έχουμε εκεί έξω;"

"Καμιά τριανταριά αστυνομικούς κι αρκετούς εθελοντές. Δεν ξέρω πόσους ακριβώς," απάντησε ο άντρας.

"Πού επικεντρώνετε τις έρευνες;"

"Προς τον Άη Νικόλα. Αλλά και στην περιοχή Πλατανιών. Έχουν σταλεί και κάποιοι φαντάροι, οι οποίο ψάχνουν στο δάσος, κοντά στο δρόμο προς τα Σπήλια".

"Κανείς προς τα κάτω; Τεμπριά, Κοράκου, Ευρύχου; Πιο κάτω;"

"Δεν έχουμε αρκετά άτομα".

"Και γιατί αποφασίσατε να ψάξετε μόνο στις πιο ορεινές περιοχές;"

"Επειδή…"

Δεν περίμενε να πάρει απάντηση στ' αλήθεια σ' αυτό το ερώτημα ο Χοντρός. Μάλλον κάποιος το πρότεινε κι οι υπόλοιποι τυφλά ακολούθησαν.

"Σκυλιά;"

"Όχι ακόμη. Ζητήσαμε και θα μας στείλουν μια μονάδα σύντομα".

"Γιατί δε βρίσκονταν εδώ από την αρχή;"

Το ξέρει ότι το παρακάνει λίγο με τις ερωτήσεις του. Βλέπει τον εκνευρισμό τους να γίνεται όλο και πιο έκδηλος. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα αυτή τη στιγμή είναι να επιβάλει τους κανόνες, την εξουσία του. Διαφορετικά θα χαθεί κι η τελευταία ετούτη ευκαιρία να βρουν την κοπέλα ζωντανή. Γι' αυτό επιμένει.

"Drone;"

"Τι;"

"Ζητήσατε να σας στείλουν Drone εφοδιασμένο με κάμερα υψηλής ευκρίνειας ώστε να βοηθήσει από αέρος την έρευνα;".

"Έρχεται ένα ελικόπτερο".

"Το ελικόπτερο μπορεί να πετάξει πάνω από τα χωριά και τα δάση, κι όχι ανάμεσά τους. Μην ανησυχείτε όμως, κανόνισα εγώ. Θα είναι εδώ σύντομα".

Οι συνάδελφοί του κοιτούν ο ένας τον άλλο αμίλητοι. Οι απλοί ένστολοι δεν έχουν πολλά να πουν, αλλά ούτε και πολλά στα οποία οφείλουν να απαντήσουν, αλλά οι επικεφαλείς της έρευνας, κάποιοι που βρίσκονται κιόλας ψηλότερα στην ιεραρχία του σώματος απ' αυτόν, αυτοί είναι άλλη ιστορία. Γι' αυτό και τους βάζει τώρα συγκεκριμένα στο στόχαστρό του. Κοιτά για μια στιγμή τον επικεφαλής στα μάτια. Αμίλητος. Τον κοιτά. Και τον κοιτά. Μέχρι που ο άντρας στρέφει αλλού το βλέμμα. Τότε ακριβώς αρχίζει να τον πυροβολεί χωρίς να τον σημαδεύει.

"Το ξέρετε ότι η κοπέλα είχε και δεύτερο κινητό; Κι ότι έχει φίλο; Ότι ο πατέρας της έχει προβλήματα με τον τζόγο; Κι ότι οι γονείς είναι σε διάσταση;"

Η σιγή, που έπεσε σα βαρύ πέπλο, στην αίθουσα επιβεβαίωσε τις υποψίες του. Όπως πάντα επικράτησε ο άγραφος νόμος του χωριού, της μικρής κοινωνίας. Σίγουρα κάποιοι από τους ντόπιους αστυνομικούς γνώριζαν για το ένα ή το άλλο πράγμα και προτίμησαν να μη μιλήσουν. Το βλέμμα του άντρα απέναντί του είναι τώρα πραγματικά οργισμένο. Μετά βίας συγκρατεί τον εαυτό του. Αλλά δεν τα έχει με τον Χοντρό, οι άλλοι του φταίνε. Που δε μίλησαν. Που δεν τον βοήθησαν όσο θα έπρεπε. Αρκετά με το μαστίγιο. Ήρθε η ώρα για το καρότο.

Βγάζει ένα χαρτάκι από την τσέπη του και στρέφει το βλέμμα του προς τους υπόλοιπους.

"Αυτός είναι ο αριθμός του δεύτερού της κινητού. Ίσως να βοηθήσει λίγο στην έρευνα. Αν βρήκε πρώτα ο άντρας τη μία συσκευή, ίσως ν' άργησε να βρει τη δεύτερη, κι αυτό θα ήταν πολύ καλό για μας".

Ένας άντρας τον πλησιάζει και παίρνει το χαρτάκι απ' το χέρι του.

"Ποιος μίλησε με τις φίλες της κοπέλας;"

"Εγώ".

Τι ηλίθιοι, θεέ μου, σκέφτεται τώρα. Τι ηλίθιοι! Αντί να στείλουν μια γυναίκα, έστω και άπειρη, να μιλήσει με τα κορίτσια, έστειλαν ένα μεσήλικα άντρα.

"Έχεις απομαγνητοφωνήσει τη συνομιλία;"

"Όχι ακόμη. Δεν πρόλαβα".

"Δεν πειράζει. Υποθέτω την έχεις περάσει στον υπολογιστή;"

"Ε, όχι". Μάλλον δεν ήξερε πώς να το κάνει αυτό.

"Υπάρχει κάποιος που ξέρει πώς να το κάνει;" Βλέπει μερικά χέρια να σηκώνονται. Αν ήταν διαφορετικές οι περιστάσεις θα έσκαγε στα γέλια. Στην τάξη είμαστε. Παρατηρεί τους εθελοντές. Χρειάζεται κάποιον εκεί μέσα μέχρι να έρθει η Ντίνα. Καλύτερα γυναίκα, αποφασίζει. Κι αποφασίζει αμέσως ποια, αφού τη γνωρίζει, κι ας μην την αναγνωρίζει.

"Εσύ. Όνομα". Είναι γύρω στα τριάντα της. Σχετικά ψηλή. Προφανώς καλογυμνασμένη. Με ξύπνιο βλέμμα. Τα γκρίζα μάτια της προδίδουν κάποιου είδους ανυπομονησία αλλά και αποφασιστικότητα. Μάλλον θα έχει φάει το καψόνι της ζωής της εδώ μέσα αλλά αυτό αντί να τη ρίξει, την έχει κάνει πιο δυνατή.

"Μαρία Κωνσταντίνου".

"Κατέχεις το άθλημα;" Δεν υπήρχε λόγος να δώσει διευκρινήσεις. Αν το κατείχε το κατείχε. Αν όχι…

Αντί απάντησης τον πλησίασε και άπλωσε το χέρι της προς το μέρος του. Κι εκείνος έβγαλε ένα χαρτάκι απ' την τσέπη και της το έδωσε.

"Στείλε την ηχογράφηση σ' αυτή τη διεύθυνση".

Στο χαρτάκι ήταν γραμμένο το email της Ζίτας. Η κοπέλα έριξε μια ματιά στο χαρτάκι και στο πρόσωπό της έκανε στιγμιαία την εμφάνισή της μια υποψία απορίας, αλλά δεν είπε τίποτα. Μάλλον θα κατάλαβε ότι αυτός ο λογαριασμός ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ανήκε σε μια υπηρεσία φάντασμα.

"Οι υπόλοιποι ξέρετε τι να κάνετε", δήλωσε μετά την αποχώρηση της γυναίκας από το οπτικό του πεδίο και έστρεψε την προσοχή του στο μικρό βουνό με τους φακέλους που βρίσκονταν μπροστά του. Αν ήταν η Ντίνα εκεί όλα θα κυλούσαν πιο γρήγορα, πιο ομαλά, αλλά τουλάχιστον τώρα μπήκε το νερό στ' αυλάκι. Η ελπίδα απέκτησε μια νέα ανάσα ζωής.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...
Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.