Τα φαντάσματά του - Κεφάλαιο 11. Προδημοσίευση



Κι έτσι στα ξαφνικά η Ζίτα κι ο Χοντρός βρέθηκαν από το περιθώριο των ερευνών στο επίκεντρό τους.

Όλα άρχισαν μ' εκείνο το μήνυμα που έλαβε η πρώτη στο κινητό από τον Τεκ, μαζί με ένα σύνδεσμο. Όταν τον πάτησε αυτός την παράπεμψε σ' ένα βίντεο και μόλις εκείνο άρχισε να παίζει το βλέμμα της πάγωσε. Και μετά έλαμψε με οργή. Ωχ, σκέφτηκε ο Χοντρός, όταν την είδε σ' αυτή την κατάσταση. Ωχ. Όταν γύρισε την οθόνη αμίλητη προς το μέρος του, δεν άργησε να καταλάβει τι την είχε τόσο αναστατώσει.

Η κοπέλα, η Αθηνά, ήταν τοποθετημένη σ' ένα ανοικτό τάφο. Μόνο το κορμί της ήταν ριγμένο μέσα εκεί. Τίποτ' άλλο. Έμοιαζε νεκρή. Το βίντεο ήταν τραβηγμένο με κινητό τηλέφωνο, αν έκρινε κανείς από τα πλάνα. Όλα κοντινά. Πολύ κοντινά. Ο κινηματογραφιστής μετακινούσε την κάμερα από το ένα σημείο του -ντυμένου με τα ρούχα που φορούσε όταν εξαφανίστηκε- κορμιού της στο άλλο, αλλά επέστρεφε ξανά και ξανά στο πρόσωπο. Σα να ήθελε να τους δείξει το κατόρθωμά του, κι ίσως να τους προκαλέσει.

Το βλέμμα του Χοντρού σκοτείνιασε. Έφτασε εκεί αργά. Πολύ αργά. Αν έκανε τα πράγματα αλλιώς, αν ζητούσε από τον αρχηγό κι από τον υπουργό, που του χρωστούσαν ένα σωρό χάρες, την άδεια να διερευνήσει από την αρχή την υπόθεση, τότε ίσως η υπόθεση να είχε πάρει μια διαφορετική πορεία. Και το πιο σημαντικό, ίσως η κοπέλα να ήταν ακόμη ζωντανή. Βρίζει τον εαυτό του από μέσα του. Αυτόν και το πείσμα του. Αυτόν που δεν του αρέσει να χρωστά σε κανένα, για τίποτα.

"Τι κάνουμε τώρα;" τον βγάζει απ' τις σκέψεις του εκείνη.

"Εγώ θα συνεχίσω. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Αλλά αν εσύ αν θες να φύγεις, κάντο. Πρέπει…"

"Δε θα φύγω. Ειδικά όχι τώρα. Το χτήνος. Το χτήνος πρέπει να πληρώσει".

Ακούει το τηλέφωνό του να χτυπάει. Κοιτάει τον αριθμό. Δεν τον γνωρίζει, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τον παίρνουν από κάποια κυβερνητική υπηρεσία.

"Ιωάννου".

"Πέτρο, πού είσαι;" Ο αρχηγός.

"Υποθέτω ξέρεις".

"Ναι. Με πήρε τηλέφωνο ο υπουργός. Πήραν φωτιά τα μπατζάκια του πάλι, αλλά κι εδώ τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Θα φτάσουν οδηγίες σύντομα στο τμήμα της περιοχής. Θα είσαι μέσα και εκτός. Ως συνήθως, δηλαδή. Θα σου δώσουν ό,τι χρειαστείς: γραφείο, προσωπικό, εξοπλισμό, τα πάντα".

Μόνο όταν τα βρίσκετε σκούρα, μόνο τότε κινείστε με τέτοια ταχύτητα, θέλει να του πει εκείνος, μα δεν το κάνει. Άλλα είναι τα σημαντικά τώρα.

"Θέλω τα παιδιά".

"Ό,τι πεις".

"Και άδεια για να χρησιμοποιήσω τις υπηρεσίες ενός εξωτερικού συνεργάτη. Με το αζημίωτο φυσικά".

Δεν απαντά αμέσως τώρα ο Αρχηγός. Το σκέφτεται. Ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά. Αποφασίζει.

"Όποιος και να είναι δε θέλω να κάνει την εμφάνισή του στο τμήμα. Τα λεφτά θα τα βρω. Κάτι άλλο;"

"Αυτά και ελευθερία κινήσεων. Τίποτ' άλλο".

Τον ξέρει ο Αρχηγός. Ξέρει ότι θα δουλέψει ακούραστα μέχρι να βρει την άκρη. Κι ελπίζει ότι κι αυτή τη φορά θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο.

"Κάνε ό,τι θες".

Κλείνει το τηλέφωνο ο Χοντρός χωρίς να αποχαιρετήσει. Παίρνει αμέσως την Ντίνα.

"Ελάτε", της λέει απλά.

Κι η Ζίτα παίρνει τον Τεκ.

"Μην ξεχάσεις το Drone".

Φτάνει το γκαρσόνι με το λογαριασμό. Πληρώνει εκείνος. Δε σηκώνονται αμέσως για να φύγουν.

"Δε χρειαζόταν να ζητήσεις να πληρωθώ. Θα έκανα τα πάντα, θα έδινα τα πάντα, για να λύσουμε αυτό το μυστήριο, έτσι κι αλλιώς".

"Άλλοι πληρώνονται και κάθονται", της απαντά σχεδόν αφηρημένα.

Καθώς εκείνος σκέφτεται αυτή συντάσσει ένα μήνυμα και το στέλνει στη Μαργαρίτα, μαζί με όλα τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους, καθώς και τα τελευταία νέα. Το ξέρει ότι πατέρας και κόρη δεν έχουν μυστικά σε ό,τι αφορά τις υποθέσεις που αναλαμβάνει, και πιστεύει ότι ένα τρίτο μάτι θα είχε ίσως τη δυνατότητα να δει τα πράγματα διαφορετικά, να εντοπίσει κάτι που τους ξεφεύγει. Με όλα τα επισυναπτόμενα αρχεία και δίχως κανονική σύνδεση στο ίντερνετ, το μήνυμα αργεί πολύ να φύγει.

Τον κοιτά διακριτικά. Είναι βυθισμένος ακόμη στις σκέψεις του. Όταν το κινητό της απελευθερώνεται τελικά απ' τα περιττά βάρη, ρίχνει μία ακόμη ματιά στο βίντεο. Κάτι της τραβάει την προσοχή, αλλά τι. Ανοίγει το σύνδεσμο στο τάμπλετ. Ελπίζει ότι αν το δει σε μεγαλύτερη οθόνη θα βρει την απάντηση που ψάχνει. Όχι. Η οθόνη είναι και πάλι πολύ μικρή. Βγάζει το φορητό υπολογιστή από την τσάντα της. Κάνει ό,τι πρέπει να κάνει. Περνά λίγη ώρα. Εκνευρίζεται.

Τώρα είναι εκείνος που παρατηρεί αυτήν. Αναγνωρίζει το βλέμμα. Ξέρει ότι έχει εντοπίσει κάτι. Αλλά χρειάζεται χρόνο. Λίγο; Πολύ; Δεν ξέρει; Το μόνο που νιώθει όλο και πιο ανήσυχος, όλο πιο ανυπόμονος. Πρέπει να φύγουν από εκεί. Αμέσως. Δεν…

"Χρειάζομαι μεγαλύτερη οθόνη", διακόπτει τη σκέψη του η κοπέλα.

"Τι είδες;"

"Δεν είμαι σίγουρη".

Έχει τις διαταγές του. Δεν μπορεί να την πάει στο τμήμα. Αλλά αν περάσουν απ' το σπίτι. Μα τι να κάνουν στο σπίτι; Αφού η τηλεόραση που έχει είναι από τις παλιές. Η ευκρίνειά της για τα μπάζα και εκτός από VHS βίντεο μάλλον δε θα μπορούσε να συνδέσει κάποια άλλη συσκευή μ' αυτή. Της δείχνει με το βλέμμα μια τηλεόραση 32 ιντσών που βρίσκεται τοποθετημένη στον τοίχο. Γνέφει καταφατικά. Εκείνος φωνάζει το γκαρσόνι και το ρωτά αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη συσκευή για λίγο. Ο τελευταίος δε φέρνει αντίρρηση. Δε ρωτά καν το γιατί.

Η Ζίνα έχει ήδη κατεβάσει το βίντεο και το έχει μεταφέρει σ' ένα USB stick. Θέτει σε λειτουργία την τηλεόραση και το τοποθετεί στην εισδοχή που βρίσκεται στην αριστερή της πλευρά από πίσω.

¨Η ποιότητα θα είναι πιθανότατα πολύ χαμηλή", προειδοποιεί.

"Από το τίποτα…"

Βλέπουν το βίντεο από την αρχή. Η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη, η αλήθεια να λέγεται, αλλά είναι πολύ καλύτερη απ' αυτή που αντίκρισαν προηγουμένως. Τα κοντινά πλάνα αποκαλύπτουν τώρα περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά είναι κλειστά, η οπτική τους γωνία περιορισμένη. Τα μοναδικά πράγματα που μπορούν να δουν είναι το σώμα της κοπέλας και τον τάφο.

Τριάντα δευτερόλεπτα με το ζόρι διαρκεί το βίντεο, αλλά στα μάτια τους ο χρόνος αυτός μοιάζει με αιωνιότητα. Τι είδε άραγε; Τι είδε; Δε θα τη ρωτήσει.

Τώρα πάει το βίντεο μπρος-πίσω. Ξανά και ξανά. Και ξαφνικά παγώνει. Και παγώνει την εικόνα στην οθόνη. Το βλέμμα της φωτίζεται. Λίγο. Το βάζει να παίξει ξανά από την αρχή και δυναμώνει τον ήχο. Ακούνε τον άνεμο να φυσά. Και κάτι άλλο. Ξανά από την αρχή τώρα. Σε αργή κίνηση. Ο ήχος δεν έχει σημασία. Και να, για μια στιγμή η εικόνα θολώνει λίγο. Το βλέμμα της φωτίζεται για τα καλά.

"Είναι ζωντανή", γυρίζει και του λέει.

Είναι ζωντανή.

Λάκης Φουρουκλάς

Για να διαβάσετε τα προηγούμενα κεφάλαια κάντε κλικ...

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Προδημοσίευση από το 2.5 τόμο της σειράς "Οι περιπέτειες του Χοντρού". Ολόκληρη η νουβέλα θα δημοσιευτεί αποκλειστικά εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.