Η «Μεσόγειος» - του Κώστα Γραμματικάκη



Όσοι -και είναι πολλοί- εντρυφούν στο πολύτιμο αρχείο της «Μεσογείου» που έχω παραδώσει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, βλέπουν γράμματα, μετρούν αράδες, ξεχωρίζουν άρθρα και συνεργασίες,  κανενός όμως δεν πάει το μυαλό το πόσο κόπο χρειάστηκε για να συναρμολογηθούν όλα αυτά.

Από την εποχή της τυπογραφίας, όπου τα κείμενα συναρμολογιόταν γράμμα στο γράμμα, μέχρι τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που τα χειρόγραφα μετατραπόταν με αδιανόητες για εμάς ταχύτητες,  η έκδοση μιας εφημερίδας είχε πιο πολύ ιδρώτα παρά μελάνι.

Έζησα όλες αυτές τις εποχές. Στο τέλος μάλιστα (φωτοσύνθεση και ηλεκτρονικοί υπολογιστές) ήμουν ο πρωτεργάτης της προσπάθειας. Εργάτης κι εγώ, όπως κι όλοι οι άλλοι, που κάθε βράδυ αγωνιούσαμε να δούμε το πρωί στο χαρτί το αποτέλεσμα της προσπάθειας.

Σαν τους ανυπόμονους πατεράδες που περιμένουν στην είσοδο του μαιευτηρίου για να δουν αν το παιδί τους γεννήθηκε όμορφο ή τέρας, έτσι κι εμείς, παίρναμε το πρώτο φύλλο, το μυρίζαμε, το χαϊδεύαμε και λέγαμε «δόξα τω Θεώ» αν μας άρεσε.

Τρώγαμε βέβαια και καρπαζιές από τα αποτελέσματα των κόπων μας. Όμως αυτό δεν ήταν τίποτα. Μας πείσμωνε μόνο για το επόμενο φύλλο.

Γι' αυτό φίλες και φίλοι, σέβομαι ακόμη τις εφημερίδες και γίνομαι σκύλος με τά λαθρόβια έντυπα, που το μόνο που αναζητούν είναι  υπολήψεις για να σπιλώσουν, ή ιδέες για να πλάσουν «σκάνδαλα».

Γι' αυτό ακόμη, ακόμη και τον τίτλο του δημοσιογράφου που αγωνίστηκα όχι για να αποκτήσω, αλλά για να διατηρήσω, ντρέπομαι πολλές φορές να τον χρησιμοποιώ. Βλέπετε, ο κόσμος είναι πολύ πρόθυμος να σε κατατάξει στους «κακούς», παρά στους αγωνιζόμενους.

Η «Μεσόγειος» στα 65 χρόνια που εκδιδόταν πέτυχε το δεύτερο κι έτσι το όνομά μου είναι απολύτως σεβαστό σε όλους, ακόμη και στους ελάχιστους κακεντρεχείς, που έρπουν ανάμεσά μας.

Γι' αυτό είμαι υπερήφανος. Μα πολύ σας λέω υπερήφανος, που κανείς δεν έχει να μου προσάψει τίποτα.

Αυτά...


Κώστας Γραμματικάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.