Φαντί Αμπού Σαλάχ. Ελαφρύ να είναι το χώμα που σε σκεπάζει.



Δεν θα αναφερθώ στην καταγωγή του Φαντί (Fadi abu Salah, δεν ξέρω γιατί τον κάνανε Σαλάντ στην Ελλάδα) και στον ποιον πολεμά με την σφεντόνα, το γνωρίζουν όλοι εν τω μεταξύ. Δεν θα κάνω πολιτική.
Η δε αναπηρία του μπαίνει σε δεύτερη θέση... γιατί όπως λέει ο Γιώργος Χρηστάκης, χορευτής με αναπηρία, «δεν ακολουθώ την αναπηρία, εκείνη με ακολουθεί».

Το «πόιντ» είναι στο θάρρος του ανθρώπου αυτού και στην πηγή του θάρρους του, η οποία ποια άλλη μπορεί να είναι, αν όχι η «απώλεια» του ένστικτου της αυτοσυντήρησης, που χαρακτηρίζει τον ήρωα;

Από την «απώλεια» αυτή γεννιέται ένας ιδιοφυής οργανισμός, μια τεράστια ονειροπόλα δύναμη, μια έξαρση στον εγκέφαλο και στην ψυχή ταυτόχρονα.. και μια ατέλειωτη ετοιμότητα για αυτοθυσία, όπως είχα πει και για τον Καραϊσκάκη.

Ένα παιδί που ποτέ δε μεγάλωσε.
Όλη η παιδική ζωτική δύναμη ρέει προς τα πάνω, γίνεται συναίσθημα και θέλει να ξεσπάσει σε εκκεντρικές ενέργειες.

Όμως η ανθρωπότητα δεν αντέχει ιδιοφυείς οργανισμούς με περίσσεια ζωτική ενέργεια, δεν ανέχεται ανθρώπους «πυροτεχνήματα», αφού οι οργανισμοί αυτοί γίνονται οι καθρέφτες της δικής της, θλιβερής της ύπαρξης... και έτσι τους σκοτώνει.

Αλίμονο στον κόσμο που χρειάζεται ήρωες, δεν αντιλέγω, όμως «φακτ» είναι ότι τους χρειάζεται.

Ελαφρύ να είναι το χώμα που σε σκεπάζει, Φαντί. 


Άνα Ζουμάνη


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.